ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ISIS

Οι Στιγμές που Mοιράστηκαν Δυο Άνδρες στο Ίδιο Κελί με Έναν Μαχητή του ISIS

Η ιστορία των Robert Daw και Rae Lewis-Ayling, που ταξίδεψαν στο Ιράκ, για να βοηθήσουν να χτιστεί η ουτοπική Ροζάβα, αλλά κατέληξαν στη φυλακή για 40 μέρες.

Κείμενο Matt Blake
02 Μάρτιος 2018, 5:15am

Robert Daw (αριστερά) και Rae Lewis-Ayling. 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE UK.

Καθισμένοι ανακούρκουδα, κρύβοντας τα τσιγάρα με το χέρι, για να μην τους εντοπίσουν ελεύθεροι σκοπευτές, οι Robert Daw και Rae Lewis-Ayling περίμεναν το σήμα για να τρέξουν. Όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο.

Τα συρματοπλέγματα δεν απείχαν περισσότερα από 100 μέτρα – εύκολη απόσταση να τρέξουν δυο 20χρονοι σε καλή σωματική κατάσταση. Στο βάθος, μετά βίας έβλεπαν τη λάμψη ενός φυλακίου και τις φιγούρες δυο φρουρών που κάπνιζαν πίσω από το παράθυρο. «Για σας δεν υπάρχει θέμα», ψιθύρισε ένας από τους Κούρδους επαναστάτες με βαριά προφορά, που είχε συμφωνήσει να τους περάσει λαθραία στη Συρία, μέσα στη νύχτα. «Αν έρθουν οι φρουροί, εσάς θα σας βάλουν φυλακή. Εμάς θα μας σκοτώσουν».

Ήταν 1η Αυγούστου του 2017 και οι δυο νεαροί Βρετανοί ήταν όσο πιο κοντά είχαν βρεθεί ποτέ στο να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους. Επιτέλους έμπαιναν λαθραία στη Ροζάβα, την κουρδική περιοχή της βόρειας Συρίας όπου οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) διεξάγουν πόλεμο με το ISIS από το 2011. Περίμεναν εννιά μέρες στο Ιράκ για τη Νέα Σελήνη, ώστε το φεγγάρι να χαθεί από τον ουρανό και το πέρασμα των συνόρων να γίνει όσο το δυνατόν πιο ασφαλές κατά τη διάρκεια της νύχτας. Τώρα, επιτέλους είχαν φτάσει. Σχεδόν.

Από το πουθενά, μια φωνή σε γλώσσα που δεν καταλάβαιναν έσκισε το βελούδινο σκοτάδι. Ακολούθησαν οι ήχοι από τυφεκίων που οπλίζουν και μια ομάδα περίπου 30 Πεσμεργκά (σ.σ. οι Κούρδοι μαχητές του ιρακινού Κουρδιστάν) συνοριοφύλακες εμφανίστηκαν, φωνάζοντάς τους να πέσουν κάτω. «Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα ότι το όνειρο τελείωσε», λέει ο Rae.

Δεν είχε ιδέα ότι ο εφιάλτης τότε ξεκινούσε.

Ο Rae, 25, ετών, από τη Βόρεια Ουαλία, εργάζεται στο σιδηρόδρομο. Ο Rob, 21 ετών, είναι σεκιουριτάς από το Πρέστον. Οι δυο τους είναι βαμμένοι σοσιαλιστές, γνωρίστηκαν έφηβοι σε συγκέντρωση των μελών των Εργατικών και είναι κολλητοί. Τους συναντώ σε μια παμπ στο Νιου Κρος του Λονδίνου, είναι αρχές Σεπτέμβρη 2017. Κανείς τους δεν είναι ιδιαίτερα ψηλός ή εμφανισιακά ζόρικος. Βασικά, είναι κοκαλιάρηδες και ασπρουλιάρηδες, με αραιά γένια και φαγωμένα νύχια: εξ όψεως, σίγουρα δεν φαίνονται άτομα που θα έπαιρναν τα όπλα στο πιο βίαιο και άνομο πεδίο μάχης στη Γη. «Δεν είμαστε – δεν πήγαμε γι’ αυτό, πήγαμε να βοηθήσουμε στην επανάσταση», λέει ο Rob.

Η βόρεια Συρία βρίσκεται εν τω μέσω ριζικής μεταμόρφωσης. Εμπνευσμένοι από την ιδεολογία του Abdullah Öcalan, του φυλακισμένου ηγέτη του εκτός νομου PKK στην Τουρκία και με έναυσμα την Αραβική Άνοιξη του 2011, οι άνθρωποι οργανώνονται σε λαϊκές συνελεύσεις και κολεκτίβες, δηλώνοντας αυτονομία από το κράτος και την ευχή τους για αληθινή δημοκρατία. Αντικαπιταλιστικές, μαρξιστικές και φεμινιστικές ιδέες ευδοκιμούν, περιλαμβάνοντας ένα σύστημα συν-προεδρίας, όπου μια γυναίκα και ένας άνδρας μοιράζονται την εξουσία σε κάθε επίπεδο. Στο YPG οι αξιωματικοί εκλέγονται από τα στρατεύματα και άνδρες και γυναίκες μάχονται πλάι-πλάι.

«Τους είπαμε την αλήθεια», λέει ο Rob. «Είπαμε ότι είχε έρθει για να εργαστούμε στην ανθρωπιστική βοήθεια και ότι δεν είχαμε έρθει να πολεμήσουμε».

Το πείραμα έχει αποδειχτεί δελεαστικό για αριστερούς σε όλον τον κόσμο. Εμπνευσμένοι από τις Διεθνείς Ταξιαρχίες του Ισπανικού Εμφυλίου, δεκάδες ακροαριστεροί δυτικοί συνέρρευσαν στη Ροζάβα, από τότε που ένα πρώτο κύμα ανθρώπων από το εξωτερικό δημιούργησε το Διεθνές Ελευθεριακό Τάγμα (IFB) τον Ιούνιο του 2015, ως απάντηση σε αυτό που αποκαλούν «λουτρό αίματος» στη Μέση Ανατολή. «Ουσιαστικά, οι Κούρδοι της Συρίας θέλουν να καταστρέψουν την πατριαρχική δομή που λένε ότι καταπιέζει τις γυναίκες και να φτιάξουν ξανά μια κοινωνία ισότητας όπου όλοι έχουν λόγο, ασχέτως φυλής ή φύλου», λέει ο Rob. «Όλα αυτά, στην καρδιά της Μέσης Ανατολής. Από τη στιγμή που άκουσα για τη Ροζάβα, ήταν ανάγκη να συμμετάσχω σ’ αυτό».

Όμως οι Κούρδοι της Συρίας και του Ιράκ δεν συμφωνούν ακριβώς. «Η Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση του βορείου Ιράκ, που είναι υπό την επιρροή των ΗΠΑ, είναι μια καπιταλιστική εξουσία και διαφωνεί με αυτό που συμβαίνει στη Συρία», λέει ο Rae. «Αλίμονο σε όποιον πιάσουν να προσπαθεί να περάσει τα σύνορα».

«Είστε ISIS», ούρλιαξε ο στρατιώτης. «Εμείς σκοτώνουμε τους ISIS». Πέρασαν χειροπέδες και έδεσαν τα μάτια των δύο ανδρών και τους έβαλαν το όπλο στο κεφάλι, απειλώντας να τραβήξουν τη σκανδάλη. «Τα πόδια μου έτρεμαν από φόβο», λέει ο Rob. «Ειλικρινά, νόμιζα ότι θα πεθάνουμε. Αλλά εκείνη τη στιγμή, τι να κάναμε; Έκλεισα τα μάτια μου και περίμενα».

Λένε ότι το κελί ήταν 5x13 μέτρα και ότι το καταλάμβαναν 100 άνδρες. Το βράδυ, ο μόνος τρόπος να κοιμηθούν ήταν στο πλάι, στριμωγμένοι σαν σαρδέλες. «Δεν έκλειναν καθόλου τα φώτα αλογόνου», λέει ο Rae.

Δεν πυροβόλησαν. Εκ των υστέρων, ο Rob και ο Rae λένε ότι δεν ήταν στρατιώτες, αλλά χαμηλόβαθμοι υπερενθουσιώδεις έφηβοι συνοριοφύλακες.

Τις επόμενες δύο μέρες, οι δύο νεαροί πηγαινοέρχονταν σε διάφορα τοπικά Αστυνομικά Τμήματα για ανάκριση. Λένε ότι τότε δεν τους πρόσφεραν ούτε μια φορά δικηγόρο, πόσο μάλλον τηλεφώνημα. «Τους είπαμε την αλήθεια», λέει ο Rob. «Είπαμε ότι είχε έρθει, για να εργαστούμε στην ανθρωπιστική βοήθεια και ότι δεν είχαμε έρθει να πολεμήσουμε, αλλά να βοηθήσουμε τους Κούρδους της Συρίας να οικοδομήσουν μια καλύτερη κοινωνία».

Έπειτα, στις 3 Αυγούστου, μεταφέρθηκαν στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα του ιρακινού Κουρδιστάν, όπου τους οδήγησαν υπό την απειλή όπλων σε ένα κελί της Γενικής Ασφάλειας – ένα εντυπωσιακό κτιριακό συγκρότημα αμερικανικής κατασκευής, όπου κρατούνται οι χειρότεροι εγκληματίες του ιρακινού Κουρδιστάν. «Όλοι σταμάτησαν ό,τι έκαναν και μας κοίταξαν», λέει ο Rae. «Δεν ξέραμε αν έπρεπε να πάμε να καθίσουμε σε μια γωνία και να ελπίζουμε για το καλύτερο ή να επιτεθούμε στον πιο μεγαλόσωμο στο κελί, όπως έχουμε διαβάσει ότι πρέπει και καλά να κάνεις στη φυλακή».

Δεν έκαναν τίποτα από τα δύο. Επειδή εκείνη τη στιγμή, ένας Ισπανός, ένας Βραζιλιάνος και ένας Γάλλος τους πλησίασαν, αντάλλαξαν θερμή χειραψία μαζί τους και τους είπαν πως αν έμεναν μαζί τους, θα ζούσαν. Τότε, ο Βραζιλιάνος ψιθύρισε, «Καλώς ήρθατε στην κόλαση».

Λένε ότι το κελί ήταν 5x13 μέτρα και ότι το καταλάμβαναν 100 άνδρες. Το βράδυ, ο μόνος τρόπος να κοιμηθούν ήταν στο πλάι, στριμωγμένοι σαν σαρδέλες. «Δεν έκλειναν καθόλου τα φώτα αλογόνου», λέει ο Rae. «Δεν βλέπαμε σκοτάδι για πάνω από έναν μήνα. Αυτό μας γάμησε το μυαλό περισσότερο».

Ο Robert στο Κουρδιστάν.

Οι κρατούμενοι κυμαίνονταν από βιαστές και εμπόρους ναρκωτικών, μέχρι Κούρδους επαναστάτες και μερικούς άλλους δυτικούς που είχαν πολεμήσει με το YPG της Ροζάβα, μέχρι που συνελήφθησαν προσπαθώντας να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Την τάξη μέσα στη φυλακή την τηρούσαν όχι οι φρουροί, αλλά ένας κρατούμενος ονόματι Zrian, ένας γεροδεμένος πρώην στρατιώτης Πεσμεργκά και αρχικαρφί. «Ό,τι συνέβαινε, το έλεγε στους φρουρούς», λέει ο Rae. «Ήταν φίλος με τους βιαστές και ο πιο ισχυρός άνθρωπος στο κελί. Π.χ. στη μία το μεσημέρι, έβαζε κάθε μέρα τους πάντες να κοιμηθούν για δυο ώρες. Ήταν θέμα ισχύος».

Οι μέρες έγιναν εβδομάδες και ο Rae και ο Rob ξεκίνησαν να αναρωτιούνται αν θα γύριζαν ποτέ σπίτι. «Δεν ξέραμε αν οι οικογένειες μας γνώριζαν πως ήμασταν ζωντανοί, πόσο μάλλον πού ήμασταν», λέει ο Rae. «Επίσης, αυτό δεν ήταν μέρος που θέλαμε να μείνουμε».

Οι φρουροί, λένε, ήταν βίαιοι και σαδιστές, έδερναν για παραπτώματα όπως το να γελάσεις μπροστά τους. Όχι όμως τον Rae ή τον Rob. «Αργότερα έμαθα ότι τους είχαν πει να μας αφήσουν ήσυχους, επειδή θεωρούμασταν πολιτικοί κρατούμενοι, όχι μαχητές», λέει ο Rae. «Οι άλλοι δεν ήταν τόσο τυχεροί».

Το διαρκές φως, ο φόβος του ξυλοδαρμού και η βαρεμάρα έκαναν τους δύο άνδρες να τρελαίνονται. «Υπήρχαν τόσα λίγα πράγματα να κάνεις, που τσακωνόμασταν για το ποιος θα σφουγγαρίσει», λέει ο Rob. «Αλλά αυτό σήμαινε ότι το κελί ήταν πάντα πεντακάθαρο».

Μετά από δυο εβδομάδες, έφεραν δυο Ισπανούς –και άλλους αιχμάλωτους μαχητές του YPG– μέσα στα αίματα, ξυλοκοπημένους. Ένας ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση, σε κώμα ουσιαστικά, μάλλον μετά από εγκεφαλικό. «Ήταν τόσο αφυδατωμένος που αν τσιμπούσες το δέρμα του δεν επανερχόταν, όπως το δικό σου ή το δικό μου», λέει ο Rae.

Ο Rob γιόρτασε τα 21α του γενέθλια στο κελί και κάποιοι Ευρωπαίοι κρατούμενοι έφεραν κρυφά μέσα στο κελί μια τούρτα.

Ικέτευσαν τους φρουρούς να τον πάνε στο νοσοκομείο, αλλά τους είπαν ότι δεν ήταν δικό τους πρόβλημα. «Ο μόνος λόγος που ο Ισπανός είναι ακόμη ζωντανός είναι λόγω ενός Κούρδου κρατούμενου ονόματι Omut –ο τύπος είχε σαλτάρει τελείως– του επιτέθηκε από το πουθενά με μια τσαγιέρα και του άνοιξε το κεφάλι», λέει ο Rob. «Έτσι έγινε πρόβλημα του φρουρού, επειδή ο τραυματισμός είχε γίνει ενώ τον φρουρούσαν». Έτσι, τον μετέφεραν για να τον περιθάλψουν.

Σε μια άλλη περίπτωση, λένε ότι ξύπνησαν από τους ανατριχιαστικούς ήχους του ομαδικού βιασμού ενός 14χρονου αγοριού. «Αργότερα έμαθα ότι τον είχαν βάλει μέσα μόνο για κατοχή κάνναβης», λέει ο Rae. «Αλλά τι μπορούσαμε να κάνουμε; Οι βιαστές ήταν φίλοι του Zrian. Αν παρεμβαίναμε, θα μας την έπεφταν».

Περίπου στα μέσα Αυγούστου, κυκλοφόρησαν φήμες ότι θα ερχόταν ένας καινούργιος κρατούμενος από τη Γερμανία. «Περιμέναμε πώς και πώς να γνωρίσουμε έναν καινούργιο δυτικό», λέει ο Rae.

Στους κρατούμενους επιτρεπόταν να περπατάνε σε μια μικρή αυλή με σκεπή για μια ώρα την ημέρα και να χρησιμοποιούν κλειστές τουαλέτες με χαρτί (εκείνη που υπήρχε στην άκρη του κελιού δεν είχε τέτοια πολυτέλεια). Σε εκείνο το διάστημα, τρεις άνδρες προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν κόβοντας λωρίδες από μια κουβέρτα, για να κρεμαστούν. «Έπρεπε να σώσω έναν τους, σκαρφαλώνοντας πάνω από την πόρτα της τουαλέτας που είχε κλειστεί, αφού έβαλε τις φωνές. Μάλλον αποφάσισε ότι δεν ήθελε να το κάνει, τελικά».

Το φαγητό ήταν παραδόξως καλό: κατά βάση ψωμί, γιαούρτι, κατσίκι ή κοτόπουλο, μαζί με ρύζι ή βραστές πατάτες. Υπήρχαν και στιγμές ελαφρότητας. Όπως εκείνος ο φανατικός καπνιστής 70χρονος πρώην μουτζαχεντίν, πρώην Ταλιμπάν και νυν Αλ-Κάιντα, που συνεχώς μοίραζε τσιγάρα και έμαθε στον Rae να παίζει σκάκι.

Υπήρχαν και οι επαναστάτες Κούρδοι που κάθονταν σε κύκλο και τραγουδούσαν παλιά κουρδικά τραγούδια. «Στο τέλος, συμμετείχαμε κι εμείς και τους μάθαμε παλιά βρετανικά σοσιαλιστικά τραγούδια, όπως το “The Internationale” που το λάτρεψαν», λέει γελώντας ο Rob. «Μεγάλη επιτυχία ήταν και το “The Power of the Union”».

Ο Rob γιόρτασε τα 21α του γενέθλια στο κελί και κάποιοι Ευρωπαίοι κρατούμενοι έφεραν κρυφά μέσα στο κελί μια τούρτα. «Δεν έχω ιδέα πώς τα κατάφεραν, αλλά ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ζωής μου», λέει ο Rob.


VICE Video: Μαθήματα Επιβίωσης στα Βουνά της Βόρειας Ελλάδας: Τεχνικές και Εργαλεία

Παρακολουθήστε όλα τα βίντεo του VICE, μέσω της νέας σελίδας VICE Video Greece στο Facebook.


Περίπου στα μέσα Αυγούστου, κυκλοφόρησαν φήμες ότι θα ερχόταν ένας καινούργιος κρατούμενος από τη Γερμανία. «Περιμέναμε πώς και πώς να γνωρίσουμε έναν καινούργιο δυτικό», λέει ο Rae. «Κάποιον που ελπίζαμε ότι μιλάει αγγλικά».

Αλλά ο άνδρας που ήρθε στο κελί δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμεναν. Γεροδεμένος, με μεγάλους μύες και μούσια, αυτός ο άνδρας ήταν φανερό πως μόνο από ένα μέρος μπορούσε να έρχεται: Το Ισλαμικό Κράτος, το ISIS. Όμως και πάλι, ο Rae, που μιλάει λίγα Γερμανικά, συστήθηκε. Ο άνδρας απάντησε με τρόπο που δεν φανταζόταν κανείς.

«Sup, nigga?», είπε χαμογελώντας πλατιά με σχεδόν τέλεια αγγλικά και έκανε χειραψία μαζί του σαν γκάνγκστερ από το Λος Άντζελες. «Είχε εμφανώς άγχος, αλλά φαινόταν να μας συμπαθεί αμέσως, επειδή ήμασταν Βρετανοί. Μιλούσε βέβαια παράξενα, αλλά τουλάχιστον σε γλώσσα που καταλαβαίναμε», λέει ο Rae.

Ο Deniz δεν ήταν όπως φαντάζονταν οι δύο φίλοι, τους ακραίους μαχητές του ISIS.

Το όνομα του 25χρονου άνδρα ήταν Deniz - Τουρκογερμανός από τη Φρανκφούρτη. Τον είχαν πιάσει, όπως θα έλεγε αργότερα, ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει από τη ζωή του τζιχαντιστή με την πιο αγαπημένη του σύζυγο. «Ήταν από τους λίγους άνδρες που μιλούσε καλά αγγλικά και αραβικά και μετέφραζε για μας και τους φρουρούς», λέει ο Rob. «Μπορούσες να δεις πίσω από τη μάσκα του ότι ήταν φρικτός άνθρωπος: είχε σκλάβες, πάνω από μία συζύγους και καυχιόταν πώς βασάνιζε Κούρδους πολίτες για πλάκα. Αλλά, παραδόξως, τις στιγμές που τα ξεχνούσαμε αυτά, ήταν συμπαθητικός. Θυμάμαι ένα βράδυ, όταν ο Deniz ξύπνησε εμένα και τον Rae τραγουδώντας το “Where Is the Love” των Black-Eyed Peas, με την πιο δυνατή φωνή του».

Ο Deniz (το επίθετο του οποίου δεν αναφέρουμε, καθώς δικάζεται αυτήν τη στιγμή στο βόρειο Ιράκ) δεν ήταν όπως φαντάζονταν οι δύο φίλοι τους ακραίους μαχητές του ISIS. Είχε τατουάζ το ζώδιο του Αιγόκερου στον σβέρκο και μιλούσε ενθουσιωδώς για τις σοκολάτες Mars και τις αγαπημένες του ταινίες, τα Inception και 2 Fast 2 Furious.

Ο Rob λέει ότι «ήταν σαν δυο άνθρωποι. Σχεδόν ταυτόχρονα μας έλεγε πόσο ωραίο ήταν που το μόνο όργανο που επέτρεπε το ISIS είναι ένα τύμπανο που χρησιμοποιούν, όταν ψέλνουν από το Κοράνι και ύστερα πόσο αγαπούσε την αμερικανική gangster rap. Είχε μανία με τον Dmx και τον 50 Cent. Ο Deniz ήταν πολύ μπερδεμένος τυπάς».

Μέσα σε λίγες μέρες, ο Deniz ξεκίνησε να λέει την ιστορία της ζωής του. Ισχυριζόταν ότι πέρασε τα χρόνια του από τα 20 και μετά διευθύνοντας ένα γυμναστήριο στη Φρανκφούρτη και ότι είχε εθιστεί στα αναβολικά, ώσπου μπήκε σε μια μεξικανική συμμορία της πόλης και ανακάλυψε την κοκαΐνη. «Μια μέρα, αποφάσισε να ασπαστεί το Ισλάμ, να παντρευτεί μουσουλμάνα και να ταξιδέψει στο Ιράκ, για να ενταχθεί στο Ισλαμικό Κράτος», λέει ο Rob.

Παρόλα αυτά, απ’ όλες τις κουβέντες που κάνανε μαζί του, μία ξεχώριζε ιδιαίτερα. «Δεν ξέρω πολλά για το Ισλάμ και ήθελα να μάθω περισσότερα για τη δική του εκδοχή», λέει ο Rob.

Η συζήτηση ήταν ως εξής:

Rob: Deniz, διαβάζεις το Κοράνι τελευταία;
Deniz: Όχι, ακούμε τους ιεροδιδασκάλους στο YouTube.
Rob: Πού έχουν βάση αυτοί οι ιεροδιδάσκαλοι.
Deniz: Στη Βρετανία. Όλα τα βίντεο στο YouTube που βλέπουμε στο Ισλαμικό Κράτος είναι από ισλαμιστές ιεροδιδασκάλους που ζουν στη Βρετανία. Όλοι.

«Ήμουν σε φάση “για όνομα του Θεού”», λέει ο Rob. «Τρελάθηκα. Νομίζω ότι ήταν πολύ χαμένος και μοναχικός άνθρωπος που έψαχνε την ταυτότητά του – κάτι με το οποίο θα μπορούσε να πει “Αυτός είμαι εγώ”. Το βρήκε για λίγο στο Ισλαμικό Κράτος. Μετά, φοβήθηκε».

Στην αρχή, ο Deniz είπε ότι έφυγε, επειδή απογοητεύτηκε με τα εγκλήματα πολέμου που είχε δει. Αλλά καθώς περνούσαν οι βδομάδες, παραδεχόταν σιγά-σιγά ότι είχε κάνει και ο ίδιος τέτοια εγκλήματα. «Στο τέλος, είπε ότι έφυγε, επειδή δεν ήθελε να πεθάνει», λέει ο Rae. «Φοβόταν τα drones. Δεν ήθελε να πεθάνει».

Το VICE επικοινώνησε με τον πατέρα του Deniz, για να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς του Rob και του Rae. Σε τηλεφωνική συζήτηση, αρνήθηκε να σχολιάσει τον ισχυρισμό ότι ο γιος του είχε γίνει μέλος του Ισλαμικού Κράτους, επικαλούμενος τη δίκη του, αλλά επιβεβαίωσε ότι ο Deniz και η γυναίκα του είχαν παραδοθεί στις δυνάμεις των Πεσμεργκά στο βόρειο Ιράκ. Επίσης, αρνήθηκε ότι ο Deniz έπαιρνε αναβολικά ή κοκαΐνη, ότι είχε μπλέξει με συμμορίες, ότι του άρεσε κάποτε η μουσική και ότι έχει τατουάζ το σήμα του Αιγόκερου.

Σύντομα μετά την άφιξη του Deniz, επιτράπηκε στον Rae και τον Rob τελικά να τηλεφωνήσουν. Έτσι, κάλεσαν τον μόνο αριθμό που ήξεραν απ’ έξω: της μαμάς του Rae. «Ήταν η σανίδα σωτηρίας μας», λέει ο Rae. «Τηλεφώνησε στο βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών, που έστειλαν τον Βρετανό πρόξενο από το προξενείο στο Ερμπίλ, για να μας δει. Μας είπε να κάνουμε υπομονή κάνα δυο βδομάδες ακόμη, όσο θα ασχολιόταν με την απελευθέρωσή μας».

«Μετά από 30 μέρες, μας επιτράπηκε να τηλεφωνήσουμε ξανά. Η μαμά του Rae μας είπε ότι μας είχε δοθεί χάρη, αλλά θα έπρεπε να περιμένουμε άλλες δέκα μέρες, μέχρι το τέλος της μουσουλμανικής γιορτής Ιντ».

Ποτέ δεν έμαθαν τι συνέβη στους οδηγούς τους, μετά τη σύλληψή τους την 1η Αυγούστου. «Νομίζω ότι είναι μάλλον νεκροί, αλλά δεν θα μάθουμε ποτέ», λέει ο Rob.

Αυτές οι μέρες πέρασαν όπως οι άλλες, μέχρι που στις 10 Σεπτέμβρη επέστρεψε ο πρόξενος. «Είπε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν δεν ανανέωνε τις βίζες μας, έτσι τυπικά ήμασταν στη χώρα παράνομα. Είπε ότι θα έπρεπε να πληρώσουμε 340 δολάρια πρόστιμο για τη βίζα, να μας σφραγίσουν διαβατήρια και να φύγουμε».

Μετά από 24 ώρες, βρισκόταν σε ένα αεροπλάνο με προορισμό το Χίθροου.

Εκπρόσωπος του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών δεν σχολίασε τις λεπτομέρειες της υπόθεσης των Rob και Rae, αλλά είπε: «Παρείχαμε προξενική βοήθεια σε δυο Βρετανούς πολίτες που κρατούνταν στο Ιράκ, από τον Αύγουστο ως τον Σεπτέμβρη. Και οι δύο έχουν επιστρέψει στη Μεγάλη Βρετανία».

Ποτέ δεν έμαθαν τι συνέβη στους οδηγούς τους, μετά τη σύλληψή τους την 1η Αυγούστου. «Νομίζω ότι είναι μάλλον νεκροί, αλλά δεν θα μάθουμε ποτέ», λέει ο Rob.

Τώρα που γύρισαν ασφαλείς, ο Rae και ο Rob έχουν βρει δουλειές – ο Rob στον σιδηρόδρομο και ο Rae στον κατασκευαστικό τομέα. Έχουν μετακομίσει μαζί σε ένα διαμέρισμα στο Λονδίνο και ο Rae έχει αρραβωνιαστεί.

Ακόμη σκέφτονται τον μουτζαχεντίν που έπαιζε σκάκι και τους δυτικούς μαχητές του YPG. Πού και πού, σκέφτονται ακόμη και τον Deniz. Νιώθουν τραυματισμένοι ψυχικά από τη δοκιμασία αυτή; «Ακόμη ξυπνάω κάποια βράδια και νομίζω ότι βρίσκομαι σε εκείνο το κελί», λέει ο Rob. «Κάθε φορά που ακούω κάποιον να παίζει κλειδιά, ανατριχιάζω», λέει ο Rae. Αλλά συνολικά, οι δυο τους είναι παραδόξως πρόσχαροι, δεδομένης της εμπειρίας.

Όταν ρωτάω αν μετανιώνουν αυτό που έκαναν, τα μάτια του Rob αστράφτουν περιφρονητικά. «Ούτε λεπτό, ρε γαμώτο. Αν μπορούσα να πάω ξανά, θα πήγαινα. Λυπάμαι μόνο που δεν μπήκα στη Ροζάβα. Ξέρω ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε καλά πράγματα εκεί. Ακόμη και αν απλώς βοηθούσαμε στο χτίσιμο ενός σπιτιού, κάποιος που το χρειαζόταν θα είχε σπίτι δωρεάν. Αυτό θα ήταν αρκετό για μένα». O Rae συμπληρώνει: «Αν μη τι άλλο, μου έμαθε πόσο φοβούνται οι αντιδραστικές δυνάμεις σε εκείνη την περιοχή την επανάσταση της Ροζάβα. Είναι πρόθυμοι να βάλουν σοσιαλιστές σαν και εμάς στη φυλακή, όπου θα μπορούσαμε να πεθάνουμε».

Όμως, αν είχαν πεθάνει; Ο Rob γελάει. «Πολλοί άνθρωποι έχουν πεθάνει στο όνομα του σοσιαλισμού στο παρελθόν. Σίγουρα εγώ δεν θέλω να πεθάνω, αλλά αν είναι να με σκοτώσεις, τότε η σημαία μένει κόκκινη. Ξέρεις το “The Red Flag”, τον ύμνο του Εργατικού Κόμματος;».

«Ίσως όχι όλους τους στίχους», μουρμουρίζω.

Πίνει μια γουλιά μπίρα, κοιτάζει τον Rae και χαμογελάει. Ξεκινούν να τραγουδάνε με μια φωνή: «Though cowards flinch and traitors sneer, we’ll keep the red flag flying here» («Αν και οι δειλοί μορφάζουν και οι προδότες σαρκάζουν, θα κυματίζουμε την κόκκινη σημαία εδώ»).

Για τα καλύτερα θέματα του VICE Greece, γραφτείτε στο εβδομαδιαίοNewsletter μας.

Περισσότερα από το VICE

Γνωρίστε τη Σοφία Χατζηπαντελή, το Αγαπημένο Μοντέλο του Instagram με τα Ενωμένα Φρύδια

Η Ευρώπη Θέλει να μας Πάρει την Θερινή Ώρα

Η Μέρα που ένας Έλληνας Οδηγός Ταξί με Χτύπησε Επειδή Τόλμησα να Υπερασπιστώ τους Πρόσφυγες

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.

Tagged:
VICE UK
Islamic State
YPG
socialism
rojava
φυλακές
Ισλαμικό Κράτος
κελί
μαχητής