Tonic

Όλοι Γελούσαν Όταν τους Έλεγα ότι Θέλω να Γίνω Μοντέλο

Τώρα, όσοι με αμφισβητούσαν, με ρωτάνε πώς τα κατάφερα.

Κείμενο Mike Zimmerman
01 Σεπτέμβριος 2017, 5:00am

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Tonic.

Ο Bobby Wilhelmson ήταν στο Λύκειο από τα παιδιά που ασχολούνταν με το θέατρο - και ήταν χοντρός. Αλλά ήταν καλός σ' αυτό – στο θέατρο. Όπως πολλά παιδιά, ονειρευόταν ότι ίσως θα μπορούσε να προσπαθήσει να κάνει καριέρα ηθοποιού ή μοντέλου. Από το Λύκειο ως τα 26 που είναι σήμερα, πέρασε πολύς καιρός. Το βασικό που έμαθε στη ζωή; Ότι όλα είναι δυνατά. Αλλά ας μας τα πει ο ίδιος, καλύτερα.


Διαβάστε ακόμη: Ο 20χρονος Έλληνας που Επέζησε από τον Καρκίνο και «Πεθαίνει» για το Bodybuilding


VICE: Οι άνθρωποι που «μεταμορφώνονται», βιώνουν συνήθως μια καθοριστική στιγμή αλλαγής. Ποια ήταν η δική σου;
Bobby Wilhelmson: Υπήρξε μια στιγμή τα Χριστούγεννα του 2012. Νωρίτερα, δεν είχα συνειδητοποιήσει καν πώς ήταν το σώμα μου. Ήρθε λοιπόν ένας οικογενειακός φίλος που δεν είχε ποτέ ιδιαίτερο φραγμό σ' αυτά που έλεγε και είναι μεγαλόσωμος. Με βλέπει λοιπόν και λέει, «Γεια σου Bobby, πω-πω, τεράστιος είσαι! Σχεδόν σαν εμένα» και πιάνει την κοιλιά του. Ήταν τρελό. Ήταν η στιγμή που ξύπνησα.

Πώς αντέδρασες;
Ήθελα να κάνω αυτό που θα έκαναν οι περισσότεροι σε αντίστοιχη κατάσταση - να του πω «Άντε και γαμήσου». Δεν το είπα, αλλά το σκεφτόμουν. Αλλά περισσότερο ήμουν σε φάση, «πω, τι έγινε τώρα;». Με έκανε να συνειδητοποιήσω κάποια πράγματα. Τότε έγινε η αλλαγή.

Τους πρώτους έξι μήνες, δεν το είχα πάρει πραγματικά απόφαση. Αυτό ήταν το θέμα.

Ήθελες να γίνεις μοντέλο, αλλά ήσουν χοντρό παιδί. Πώς τα συμβίβαζες αυτά;
Ήταν ένα όνειρο και αυτό, ιδίως όταν ήμουν μικρός. Στο Λύκειο μου άρεσε η υποκριτική, αλλά κάποια στιγμή είπα σε διάφορους ότι ήθελα να δοκιμάσω να γίνω μοντέλο. Με κορόιδεψαν. Γέλασαν κανονικά μες στα μούτρα μου. Ίσως να μη με πήραν στα σοβαρά. Ένιωσα απαίσια –να κοροϊδεύει κάποιος τα όνειρά σου; Έτσι, σταμάτησα να το συζητάω. Αν το κρατούσα για μένα, θα ήταν δικό μου. Έβγαζα μόνος μου φωτογραφίες, δεν άφηνα να με βγάζουν άλλοι. Εγώ θα έκρινα πώς ήμουν.

Μετά από το «ξύπνημα», πώς ξεκίνησες;
Πήγαινα σε μια σχολή υποκριτικής στο Κολοράντο τότε. Μίλησα στην αδερφή μου πρώτα, επειδή πάντα ασχολούνταν με το fitness και την υγεία. Δεν το συνειδητοποιούσα τότε, αλλά πάντα έλεγε ευγενικά, «Bobby, ίσως θα έπρεπε να δοκιμάσεις αυτό». Ποτέ δεν την άκουγα. Έτσι, έπρεπε να μάθω τα πάντα απ' την αρχή.

Ξεκίνησα με το φαγητό. Είχα τη συνήθεια να τρώω συνέχεια απ' έξω, έτσι έκανα μια απλή αλλαγή: ξεκίνησα να μαγειρεύω. Έμαθα να μαγειρεύω, για να ξέρω τι βάζω στο πιάτο μου.

Στην αρχή έκανα βάρη, επειδή σχεδόν ντρεπόμουν να πάω σε γυμναστήριο. Φοβόμουν. Έτσι έκανα πολλές κάμψεις και κοιλιακούς. Πολύ περπάτημα. Προσπαθούσα να μάθω, δοκίμαζα και μάθαινα απ' τα λάθη μου. Απέτυχα πολλές φορές τα πρώτα δυο χρόνια.

Μετά από λίγο καιρό, οι υπάλληλοι στο εστιατόριο μού έβγαζαν μόνοι τους μπιφτέκια γαλοπούλας, χωρίς να παραγγείλω.

Τι προβλήματα συναντούσες;
Τους πρώτους έξι μήνες, ιδίως, από τα Χριστούγεννα ως τον Ιούνιο, δεν το είχα πάρει πραγματικά απόφαση. Αυτό ήταν το θέμα. Έκανα αυτό που θεωρούσα ότι έκανα καλά, για δυο μέρες την εβδομάδα. Έχασα μόνο 4,5 κιλά. Αποκαρδιώθηκα. Προσπαθούσα ταυτόχρονα να προσαρμοστώ σε μια μεγάλη σχολή και σκεφτόμουν να τα παρατήσω. Ήμουν τόσο τεράστιος που ένιωθα ότι πνιγόμουν. Ήταν δύσκολη εποχή.

Το φθινόπωρο του 2013 μετακόμισα στο Ιλινόις και πήγα σε μια μικρότερη σχολή. Εκείνο το καλοκαίρι, πρέπει να ήμουν 110 κιλά. Όταν πήγα εκεί θεώρησα ότι ήταν μια ευκαιρία να ξεκινήσω από την αρχή. Κανείς δεν ήξερε ποιος ήμουν. Έτσι αποφάσισα να το πάρω σοβαρά. Τότε ξεκίνησα να βλέπω αποτέλεσμα.


Παρακολουθήστε όλα τα βίντεo του VICE, μέσω της νέας σελίδας VICE Video Greece στο Facebook.


Ακολούθησες κάποια καινούρια προσέγγιση;
Έμενα ξανά σε εστίες και γι' αυτό δεν είχα λόγο να βγω έξω να φάω. Από τον Αύγουστο ως τον Φεβρουάριο, έχασα 35 κιλά. Τρώγοντας μόνο το φαγητό της σχολής. Έτρωγα μπιφτέκια γαλοπούλας, χωρίς ψωμί και πράσινες σαλάτες. Αυτή ήταν η διατροφή μου. Τέσσερα μπιφτέκια γαλοπούλας τη μέρα και μια ομελέτα το πρωί. Μετά από λίγο καιρό, οι υπάλληλοι στο εστιατόριο μού έβγαζαν μόνοι τους μπιφτέκια γαλοπούλας, χωρίς να παραγγείλω.

Επίσης, εκμεταλλεύτηκα το γυμναστήριο της σχολής. Τότε έκανα το μεγαλύτερο άλμα. Είχα τόσο πολύ λίπος να κάψω που έφυγε γρήγορα. Δεν το πίστευα. Ήταν λες και το σώμα μου ήθελε να το κάνει όλον αυτόν τον καιρό. Αφού είδα τέτοια αποτελέσματα, ήταν πολύ πιο εύκολο να διατηρήσω την αποφασιστικότητά μου. Έκανα μια έλξη για πρώτη φορά εκείνους τους μήνες και ύστερα περισσότερες. Κάποτε είχα πόνους στο γόνατο, αλλά πέρασαν.

Το να θυμάσαι πώς γελούσαν εις βάρος σου, είναι φοβερός τρόπος να βγεις απ' το τέλμα.

Άρα λοιπόν, σπουδάζεις θέατρο, χάνεις βάρος και νιώθεις καλά. Το όνειρο του μόντελινγκ πώς κολλάει σε όλα αυτά;
Σε όλη αυτήν τη διαδικασία, στη σχολή και αφότου έχασα βάρος, δεν είχα πει σε κανέναν για το όνειρό μου. Φαντάσου ότι ξεκίνησα γύρω στα 120 κιλά και έπειτα μια μέρα ήμουν στο γυμναστήριο με έναν φίλο και ήμουν περίπου 70 κιλά, τα λιγότερα που έχω υπάρξει στη ζωή μου. Παραδέχομαι ότι πόζαρα λιγάκι στον καθρέφτη και ο φίλος μου είπε, «Να δοκιμάσεις να κάνεις μόντελινγκ. Νομίζω ότι το 'χεις».

Αυτό και αν ήταν ξύπνημα! Κάποιος μόλις «νομιμοποιούσε» ένα όνειρο που μπορούσε να γίνει πραγματικότητα. Τότε απέκτησα μεγαλύτερο κίνητρο, παρά ποτέ. Στα 70 κιλά ήμουν ένας μικρόσωμος αδύνατος τύπος. Χρειαζόμουν λίγους μύες ακόμη και έτσι ξεκίνησα να σηκώνω βάρη. Έπειτα, ξεκίνησα κανονικό πρόγραμμα με βάρη και συμπεριέλαβα υδατάνθρακες στη διατροφή μου.

Ήταν όμως ακόμη μεγάλη διαδικασία.
Τίποτα από αυτά δεν ήταν εύκολο. Είχα περιόδους όπου έπεφτα σε τέλμα. Για να βγω από αυτό, είχα στο μυαλό μου τον στόχο του μόντελινγκ και κάθε φορά έκανα ένα βήμα. Διάβαζα στο Ίντερνετ, κοίταζα τι έκαναν άλλοι, τι επίδραση είχαν άλλες διατροφές. Θεωρώ πως αυτή ήταν η δεύτερη αλλαγή τρόπου ζωής. Ανακάλυψα ότι μπορούσα να τρώω ό,τι ήθελα, αρκεί να κρατούσα μια ισορροπία. Α, και παρεμπιπτόντως, το να θυμάσαι πώς γελούσαν εις βάρος σου είναι φοβερός τρόπος να βγεις απ' το τέλμα.

Ήθελα να τους πω, «για δείτε με τώρα».

Τελικά πώς προέκυψε το μόντελινγκ;
Ήταν το πιο απλό πράγμα. Έκανα φωτογράφιση με έναν φωτογράφο και μου πρότεινε να στείλω φωτογραφίες σε πρακτορεία. Το έκανα και με πήρανε. Έχω συμβόλαιο αυτήν τη στιγμή ως μοντέλο. Όλα πήγαν τέλεια.

Τι λες σε όσους σε κορόιδευαν στην πορεία;
Υπήρξαν στιγμές, ιδίως αφότου έχασα βάρος, που ήμουν πιο φαντασμένος. Ήθελα να τους πω, «για δείτε με τώρα». Ναι, είχα αυτή την παρόρμηση. Αλλά πριν από δύο χρόνια προσγειώθηκα, επειδή έχασα ξαφνικά τον μπαμπά μου. Εκείνος με παρακινούσε. Έκανε γυμναστική μαζί μου, όταν ήμουν χοντρός στο σχολείο. Όταν τον έχασα, άλλαξαν τα πάντα. Αυτός είναι ο λόγος που πάω ακόμη στο γυμναστήριο. Αλλά ο θάνατός του άλλαξε το πώς σκέφτομαι το γιατί κάνω κάποια πράγματα. Με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο σημαντικός είναι ο χρόνος και οι άνθρωποι.

Τώρα επενδύω στους ανθρώπους. Ακόμη και σε όσους με αμφισβήτησαν. Κάποιοι με ρωτάνε στο Facebook πώς τα κατάφερα. Όλο αυτό με έμαθε να είμαι ταπεινός τις καλές στιγμές και αποφασισμένος τις δύσκολες. Οι άνθρωποι που σε αμφισβητούν σε κάποια φάση, αν τα καταφέρεις, θα σου ζητήσουν βοήθεια. Τώρα, θέλω να βοηθήσω, επειδή νομίζω πως πρέπει να είσαι μεγαλόψυχος για να βοηθήσεις, για να κάνεις πέρα την έπαρση. Δεν προχωράς, αν τους μειώνεις. Είναι εύκολο να πεις «άντε γαμήσου». Αλλά δεν βγαίνει κάτι θετικό από αυτό.

Περισσότερα από το VICE

Kλάψτε Ελεύθερα με Αυτές τις #BarbecuePorn Φωτογραφίες από Όλο τον Κόσμο

Η Αποκαθήλωση της Παναγίας από τις Δημόσιες Υπηρεσίες και ο «Θαυματουργός» Νόμος Περί Βλασφημίας

Αυτός ο Ξυλουργός Φτιάχνει BDSM Έπιπλα για Spanking και Μαστιγώματα

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.

Tagged:
Features
Fitness
Body Shaming
Φαγητό
διατροφή
δίαιτα
Σώμα
γυμναστήριο
Γυμναστική
μοντέλο
μαγειρική
βάρος
κιλά
λίπος
υποκριτική
παχυσαρκία
Μόντελινγκ
Bobby Wilhelmson