24 miljoen views: Rich Chigga vertelt over wereldfaam en zijn nieuwe vriend Ghostface

De 17-jarige Indonesische rapper en grappenmaker Rich Chigga – echte naam Brian Imanuel – bracht een tijdje terug een video uit voor de officiële remix van viralsensatie Dat $tick (al meer dan 24 miljoen views) waar niemand minder dan Ghostface Killah een bijdrage levert.

Het eerste dat opvalt als Brian zijn mond opendoet, is hoe hij bijna foutloos Engels spreekt. Dat is niet te danken aan het Indonesische schoolsysteem – hij woont in Jakarta – noch heeft hij een jarenlange cursus Engels gevolgd of een studie gevolgd. Zijn nagenoeg perfecte beheersing van de taal heeft hij te danken aan zijn grenzeloze internetconsumptie. Op piepjonge leeftijd is hij al een meester in het schrijven van tweets als “i made out w a white girl 4 the first time at the club last nite right as the dj changed the song to Wonderwall i swear to god.”

Videos by VICE

Brian is niet alleen gezegend met een mooie stem maar ook met de kunde om alles wat hij op het internet tegenkomt tot zich te nemen en dat op een innovatieve manier te parodiëren, zoals wat de betekenis van cultuur voor jongeren is geworden. Neem bijvoorbeeld deze meme over 2Pac.

Vergeet daarbij ook niet dat zijn carrière momenteel gigantische rijzende is. Op zijn zeventiende is Brian in rap tempo verworden tot een internetberoemdheid die wordt doodgegooid met voorstellen voor samenwerkingen en optredens. Zoals het er nu uitziet tekent hij over niet al te lange tijd een platendeal en gaat hij op tour. Wu-Tang Clan heeft hem al ingelijfd. Ik sprak een uurtje met hem via Skype en hij blijkt ook precies die joviale tiener te zijn zoals hij op internet overkomt.

Noisey: Vertel ons over je interesse voor Amerikaanse cultuur en hiphop.
Brian Imanuel: Ik hoorde voor het eerst hiphop in 2012. Een Amerikaanse vriend, die ik dat jaar had ontmoet, liet het aan me horen. Hij liet me Thrift Shop van Macklemore horen en die track voelde ik heel erg. Het is het eerste liedje waar ik op mee probeerde te rappen, maar mijn Engels was toen nog slecht. Vanaf daar begon ik te luisteren naar 2 Chainz en Childish Gambino. Maar destijds had ik in Indonesië geen vrienden, waardoor ik ervan overtuigd was dat ik de enige in het land was die naar hiphop luisterde. Ik dacht serieus dat gasten als 2 Chainz underground waren.

In 2014 begon ik met raps schrijven, ik nam shit op met mijn iPhone en deed de edit met het programma Sony Vegas. Ik had geen idee hoe ik muziek moest maken en het klonk dan ook nergens naar. Maar ik had er wel lol in en vrienden van me vonden het vet. Op een gegeven moment ben ik in de studio van een vriend gaan opnemen.

Hoe is het om op te groeien in Jakarta?
Een derdewereldland is het niet meer, maar je ziet nog wel overal sloppenwijken. Zelfs in het centrum dat vol torenhoge gebouwen staat vind je ze nog. Het is er drukbevolkt en de lucht is flink vervuild. Maar het is thuis, weet je wel.

Als kind tekende ik altijd al graag, maar er was nog niet overal internet, dus ging ik naar internetcafés om te googelen op cartoons en ze op mijn usb-stick te zetten. Zodra we thuis internet kregen, werden ik en mijn broers en zussen helemaal gek. Ik kreeg thuisonderwijs, dus ik zat elke dag achter de computer. Het was zo spannend om eindelijk thuis internet te hebben.

Wanneer ging je op Twitter?
Dat was in 2010, nog voordat ik in het Engels tweette. De tweets in het Indonesisch kun je nog vinden. In 2014 begon ik die comedy-shit te doen. Ik wilde het serieuzer aanpakken en ik ben toen social media als mijn platform gaan zien. Ik wilde meer volgers om zo mijn muziek en video’s te kunnen promoten.

Veel van mijn Indonesische vrienden snapten mijn grappen op Twitter niet. Ik word tegenwoordig herkend in Jakarta, helemaal nadat een lokale krant schreef over de videocompilatie van de beste reacties van rappers op Dat $tick, maar het liedje zorgde verder niet echt voor opschudding. Voor Dat $tick nam ik mijn raps nog niet echt serieus. Het waren een soort halve grappen. Bij Dat $tick dacht ik voor het eerst: wat als ik het nou eens serieus aanpak? Wat als ik nou eens echt mijn best doe? Het was het eerste nummer dat ik in een studio opnam, en mijn vriend die het produceerde stimuleerde me om er echt iets van te maken. De eerste versie van de videoclip was middelmatig. Ik probeerde heel erg cool over te komen, maar deed te hard mijn best. Toen dacht ik: waarom probeer ik deze shit niet ironisch te benaderen? Wat als ik een roze polo draag en een buideltasje. Het was nogal een dilemma, want het kon volkomen verkeerd begrepen worden. Ik ben zo blij dat ik voor de ironische versie ben gegaan.

Ik had misschien iets van honderdduizend youtubehits verwacht, op zijn hoogst tweehonderdduizend. Op een dag werd de video opgepikt door een facebookaccount, waarna er overweldigend veel artikelen volgden, het is toen echt geëxplodeerd. Het was overweldigend, want voor de eerste keer voelde ik de druk om een besluit te nemen of ik mijn muziek serieus moest gaan nemen, of niet. Moest ik hier mee doorgaan? Ik besloot van wel.

Wat voor reacties kreeg je op Dat $tick?
Ik verwachtte best wat negatieve opmerkingen, maar het merendeel van de reacties waren toch positief. Op een gegeven moment zocht Sean Miyashiro contact met me. Hij is lid van het collectief 88rising en hoofd van CXSHXNLY Records waar ook Keith Ape bij zit. Sean belde me op met het idee om een compilatie te maken van reacties van beroemde rappers op de clip, zoals Ghostface Killah, Cam’ron en 21 Savage. Ik belde mijn moeder op en zei: “Deze shit is menens aan het worden.”

Waarom denk je dat Ghostface Killah je vet vindt?
Ik heb eerlijk gezegd geen idee, maar misschien ben ik nu te bescheiden. Misschien ben ik wel gewoon superdope. Ghostface is zo’n legende en het feit dat hij op mijn tracks wil meedoen, is ongelooflijk. Ik kan het nog steeds niet geloven.

Waar ben je momenteel mee bezig?
Elke dag werk ik aan nieuwe muziek, maar ik probeer nu eerst naar Amerika te gaan om daar iedereen te ontmoeten. Ik wil Ghostface ontmoeten en Tyler, The Creator. Mijn visumaanvraag is al twee keer afgewezen. Ik denk niet dat het slim is om er al teveel over te vertellen, maar het was moeilijk. Ik ben onlangs zeventien geworden en ik krijg binnenkort een officieel ID van de regering, wat het hopelijk makkelijker maakt. Er komen nog wat singles aan en misschien binnenkort ook wel een EP.

Wat vinden je ouders ervan?
Ze steunen me in alles wat ik doe. Ze snappen niet echt waar ik over rap, maar ze begrijpen dat ik best al wat support krijg en daar genieten ze van. Mijn vader kijkt elke dag naar mijn video’s op YouTube en vertelt me wanneer het aantal views weer omhoog is gegaan. Laatst nog zei hij: “Hey Brian, Dat $tick heeft vandaag de achttien miljoen views gehaald.”