Advertentie
Dit artikel is meer dan vijf jaar oud.
reizen

De eerste homokerk van Brazilië vindt jouw geslet maar niks

Marcos Gladstone predikt liefde, trouw en monogamie onder homo’s. Traditionele christenen zijn daar natuurlijk verschrikkelijk kwaad over.

door Alfred Domenico Rinaldi
25 maart 2014, 1:00pm

De Igreja Cristã Contemporånea (Eigentijdse Christelijke kerk), Rio de Janeiro.

Wat doe je als jonge Braziliaanse homo, als je je leven wijdt aan God, maar je door je eigen kerk verteld wordt dat jouw gevoelens voor dezelfde sekse een enkeltje richting de hel betekenen? In het geval van Marcos Gladstone negeer je alle kwezelarij gewoon en begin je je eigen kerk met een gemeente die niet alleen homofoben bestaat. 

Marcos’ Igreja Cristã Contemporånea (Eigentijdse Christelijke Kerk) is inmiddels een gevestigde naam in Rio. De kerk volgt de bijbel, maar predikt geen vooroordelen als het gaat om familiewaarden. Die aanpakt trekt een groeiend aantal Braziliaanse homo’s aan.

Ik kwam Marcos’ godshuis voor het eerst tegen door een advertentie in het belangrijkste homotijdschrift van Rio, midden tussen de huurjongens en telefoonnummers waar je zogenaamd informatie kon krijgen over thuisbezorgingen van Viagra. “Dat is onze homokerk,” zei een vriend van me. “Ze maken veel doorsnee christenen echt kwaad.”

Een paar dagen later word ik omringd door een extatische menigte die religieuze liederen zingt bij één van Marcos’ diensten. Alle ingrediënten van een uitbundige pinkstergemeenteviering zijn aanwezig: spetterende liederen over je leven leiden met behulp van de Almachtige, veel geklap, tranen en trillende lipjes. Er wordt gepreekt over dankbaarheid, er wordt hartstochtelijk gebruld (“Amen!” – “Juist!” – “Oh yeah, baby!”), en bij het boekenstandje staan pinapparaten.

De Schepper zal hier vast heel blij mee zijn, maar hoe zou hij denken over de twee mannen die hand in hand staan te zingen? Of de wat mannelijke zangeres? Of pastoor Marcos, die zijn bed deelt met een partner van hetzelfde geslacht?

“God houdt van ons allemaal – hij heeft geen vooroordelen,” legt de pastoor uit in zijn kantoor. In pak gestoken ziet de 37-jarige herder eruit als een succesvolle advocaat – wat hij ook is. “De Bijbel keurt zondig gedrag zoals dronkenschap, drugsgebruik en losbandigheid af. Maar als iemand houdt van iemand van hetzelfde geslacht en die persoon trouw is, dan is dat geen zonde in de ogen van de Heer.”

Ik vraag hem of het niet misleidend is om de betekenis van de Bijbel naar zijn eigen mening om te buigen – als je het mij vraagt zijn uiteindelijk alle godsdiensten in meer of mindere mate homofobisch. Pastoor Marcos heeft zijn antwoord klaar. “De Bijbel is niet homofobisch op dezelfde manier dat het ook niet racistisch of vrouwonvriendelijk is,” zegt hij. “In het verleden werd de Bijbel gebruikt om slavernij of onderdrukking van vrouwen te rechtvaardigen – maar we lezen het niet meer op die manier. En als het over homo’s of lesbiennes gaat wordt het ook tijd dat we niet meer doen alsof de Bijbel homofobisch is, want dat is het niet – het veroordeelt alleen promiscuïteit, ongeacht de seksuele geaardheid.”

Pastoor Marcos.

Als dat waar is, lijkt het er toch op dat het overgrote deel van Marcos’ broeders en zusters van God zich dat nog niet gerealiseerd hebben. Hoewel het Vaticaan haar beleid enigszins versoepeld heeft sinds paus Franciscus vorig jaar werd gekozen, hebben de meeste evangelische kerken nog steeds een compromisloze houding. 

“Andere evangelische kerken zeggen dat we duivels zijn,” zegt Marcos. “Ze maken zich zo druk om ons dat we beveiliging zijn gaan inhuren voor sommige diensten. Maar dat houdt me niet tegen in mijn missie: ik lijd met liefde voor dit doel.”

Pastoor Marcos spreekt zacht en teder, altijd met een kleine glimlach op zijn gezicht. “Heel veel homo’s zijn gekwetst – hun families, de samenleving en hun kerk hebben hen veel pijn gedaan,” zegt hij. “Wij zijn er om hen van die pijn te genezen met de kracht van God. Homo’s hebben veel te vaak geen waarden – ze zijn hedonistisch ingesteld. Wij bieden hier een alternatieve levenswijze. Wij pleiten voor familiewaarden – homohuwelijk en adoptie.”

Ik vraag of dat ook geen seks voor het huwelijk betekent. 

“Natuurlijk niet,” antwoordt hij lachend, zonder dat hij me de kans geeft om mijn vraag af te maken. “Seks buiten het huwelijk is geen probleem. Je kan niet verwachten dat je met iemand trouwt zonder dat je daar die intieme band mee hebt.”

En hoe zit het met open relaties – kunnen die?

“Nee,” antwoordt hij. Ik ben duidelijk aan zijn grens van tolerantie beland. “Wij denken dat God een relatie of liefde en trouw tussen twee mensen niet veroordeelt. Of ze nu van dezelfde sekse zijn of niet.”

Marcos is al vier keer met zijn echtgenoot getrouwd. Telkens als er in Brazilië weer een upgrade van het homohuwelijk was, hebben ze hun geloften vernieuwd. Ze hebben samen twee zoons geadopteerd. Felipe van tien en Daveson van elf.

“In Brazilië is het makkelijk voor homo’s om te adopteren, maar mensen willen alleen blanke baby’s,” zegt hij. “Getinte kinderen en zelfs blanke kinderen die ouder dan twee jaar zijn blijven over. Dus wij homo’s hebben een hoop te bieden.”

Behalve het promoten van adoptie en het geven van praktische opvoedtips werkt de kerk ook met een weeshuis voor HIV-positieve kinderen, een verzorgingstehuis en een lokale favela. Maar de pastoor en zijn aanhangers hebben nog een lange weg te gaan voordat de Braziliaanse maatschappij homo’s en lesbiennes volledig zal accepteren. Zo werd in januari de zeventienjarige Kaique Batista dos Santos nog vermoord omdat hij homoseksueel was. Ondanks dat zijn tanden met een tang uit zijn mond getrokken waren, meldden de autoriteiten in eerste instantie dat het om zelfmoord ging.

Ondertussen pleit in het Braziliaanse parlement een evangelisch congreslid voor een door de overheid gefinancierd programma om homo’s van hun homoseksualiteit te af te helpen. Zijn beredenering is dat homoseksualiteit een ziekte is en dat iedereen het recht heeft op een behandeling – om weer gezond en hetero te worden.

“Wij hebben ook een behandeling voor homoseksualiteit,” zegt Alberto Dias Lemos, een van Marcos’ homoseksuele volgelingen. “Het heet liefde.”