Daten met een chef heeft me ervan overtuigd nooit meer te daten met een chef

Als je me op de middelbare school had verteld dat de pukkelige koksleerlingen waarmee ik iedere ochtend in de bus zat de alfamannetjes van het Parijse nachtleven zouden worden, was ik waarschijnlijk in lachen uitgebarsten. Ten eerste omdat mijn persoonlijke interesse in eten zich in die tijd niet veel verder ontwikkelde dan chips, huzarensalade en instantnoedels. En ten tweede omdat tien jaar geleden de typische Franse chef er niet uitzag, net zo vettig en boterig was als het eten dat hij maakte, en alleen maar gore seksistische grappen kon maken.

Het is moeilijk uit te leggen hoe chefs de harten van meisjes hebben weten te veroveren, hoe ze de plek hebben kunnen innemen van de populaire dj of de gestylede winkelverkoper. Is het een gevolg van de voedselpornotrend, komt het door de vele kookprogramma's op tv? Of door de fantastische restaurants die er tegenwoordig zijn, vaak met een open keuken?

Hoe dan ook, ook ik viel voor de charmes van een jongen die Italiaanse broodjes maakte die zo lekker waren dat ik daarna rustig kon sterven. Iedere dag ging ik naar zijn winkeltje, waar ik toekeek hoe hij zijn ham sneed alsof het live porno was.

Het was in diezelfde tijd, op een ijskoude februariavond, dat de gastronomiegoden ervoor zorgden dat ik en mijn chef elkaar tegenkwamen buiten bij een obscure kroeg. "Wil je iets leuks zien?" riep hij naar me, terwijl hij op me afliep. Hij trok de mouw van zijn trui omhoog en onthulde zijn Viking-achtige onderarm, met daarop een grote tatoeage van het wapen van zijn geboortestreek. Ik herkende het embleem direct – we kwamen uit dezelfde buurt. Eén gin-tonic, twee Ricards en ongeveer vijf mysterieuze shotjes later wist ik dat hij in een paar van de meest prestigieuze keukens van de stad had gewerkt, nog nooit Game of Thrones had gezien (ook al leek hij op een van de mannelijkste hoofdrolspelers) en, het belangrijkste, dat hij me nog een keer wilde zien.

Zo belandde ik uiteindelijk tussen een groep mannen van allerlei leeftijden en met rood aangelopen hoofden, zuidelijke accenten, en de voorkeur om mij 'de vrouw' te noemen in plaats van gewoon bij mijn naam. Al heel snel belandde ik in een wervelwind van woord- en seksgrappen, magnumflessen wijn en belachelijk goed eten. Juryleden van kookprogramma's, beroemde chefs, de grootste culinaire talenten – voor mijn ogen werden de lievelingetjes van de Franse keuken stomdronken, dronken bier uit motorhelmen en haalden Jackass-achtige fratsen uit die alleen slim lijken als je meer dan acht gram alcohol in je bloed hebt.

Vier maanden lang leken mijn avonden precies op die uit La Grande Bouffe, inclusief de doodswens – alleen de hoeren ontbraken. De dagen bestonden uit drinken, eten, weer drinken, gevaarlijk zwalkend naar volgende locatie, alles op het menu bestellen bij een tapasbar en dat allemaal in acht minuten naar binnen werken, handen schudden met het keukenpersoneel, nog meer eten, nog een magnumfles bestellen, en dan op de bar van een bistro klimmen en met je vuisten op je borst slaan. We liepen zonder aankondiging een volgeboekt restaurant binnen, kregen de beste tafel en hoefden het menu niet te zien. De chef groette mijn nieuwe vrienden door ze een zweepslag met een handdoek te geven en liet daarna tientallen heerlijke gerechten die niet op de kaart stonden naar onze tafel brengen.

Helaas ontbrak het bij deze orgies van smaken aan enige vorm van intellectualiteit; de gesprekken gingen bijna alleen maar over eten, soms vermengd met wat politieke uitbarstingen die de aanhangers van Front National niet teleur zouden stellen. Vier maanden lang hoorde ik alle roddels uit het Franse culinaire circuit, en zonder uitzondering eindigde iedere avond in de favoriete club van de koks, waar ze Jägerbombs dronken tot ze out gingen.

Het klinkt triest, maar aan het einde van onze affaire lukte het mij en mijn chef niet om een gesprek te hebben van meer dan vier hele zinnen. Ik realiseerde me dat hij alleen zijn gevoelens kon uiten door middel van eten. Een truffel ter grote van een tennisbal over mijn eieren raspen, mij zoveel foie gras toestoppen tot ik niet meer kon lopen – dat was zijn manier om me duidelijk te maken dat hij me leuk vond. Onze relatie was een goed op elkaar ingespeeld bacchanaal, dat hij afzegde als zijn kater te heftig was.

De avond dat ik hem zijn motorhelm door een voorruit zag hengsten van een auto die net naar hem had getoeterd, besloot ik dat het genoeg was geweest. De realiteit had mijn fantasieën ingehaald – die realiteit bestond uit een vervreemd universum waarin de pareltjes van de culinaire wereld zich twaalf uur per dag, zes dagen per week te buiten gingen in prijswinnende keukens, en daarmee hun lever en goede manieren opofferden, alleen maar om gerechten de keuken uit te kunnen sturen waarvan de subtiele smaken een groot contrast vormen met hun eigen waardeloze en basale bestaan.

Gelukkig kwam ik daar net op tijd achter.

Dit stuk verscheen eerder op de Franstalige MUNCHIES. Like MUNCHIES Nederland voor een dagelijks banket aan prachtverhalen.