FYI.

This story is over 5 years old.

Mode

De Mooiste Vloer Van De Stad

Ode aan de kledij van Bobbejaan.
30.12.11

Het grappige aan een vernissage in het Modemuseum is dat er altijd een groot deel van het publiek in het thema van de tentoonstelling is gekleed. Vooral met de tentoonstelling van Margiela was dat het geval: toen had echt iedereen iets van de ontwerper aan. Het gevolg was dat drie vierde van de mensen met die gekende vier witte streepjes op de rug rondliep. Nu was er laatst een tentoonstelling van de kleren van Bobbejaan Schoepen. Ik vroeg mij af hoeveel cowboy-laarzen ik zou tegenkomen.

Advertentie

Dat viel best mee. Ik vermoed dat de meeste mensen weinig kledij in hun kast hebben hangen dat passend is bij dit thema. Toch zag je verschillende mensen een poging doen om hun garderobe aan te passen. Vrouwen die hun laarzen aandeden in plaats van hun pumps, maar dan laarzen die totaal niet cowboy zijn. Of zo'n John Wayne sjaaltje. Een zwarte. Weet je wel, net cowboy genoeg om herkent te worden als thematisch maar eigenlijk langs geen kanten in de lijn van de tentoonstelling. Ach, ach.

Hoe kom ik erbij om naar modetentoonstellingen te gaan? Ik ben nu eenmaal een open geest. En op vernissages van het Momu wordt er Champagne geschonken in plaats van Cava. Vooral dat heeft van mij een modebewuste jongeman gemaakt. Het verschil proef je meteen. Als de Champagne op is begint men er rode wijn in te schenken die ook niet bepaald van de Lidl komt. Ik heb geen idee waar het museum de nodige financiële middelen haalt om al dit lekkers aan te bieden (zo'n vernissage is gigantisch druk) maar als het van ons belastinggeld komt dan voel ik me minder schuldig om een achtste glas binnen te werken omdat 'ik er dan toch in feite voor betaald heb'.

Even concretiseren: de tentoonstelling bevatte een selectie van outfits van Bobbejaan die ontworpen waren door Nudie Cohn. Blijkbaar was Nudie niet van de minste. Hij was de man achter de vele flamboyante cowboy-outfits waarmee men in Hollywood rondliep. John Wayne, Johnny Cash, Elvis, Dolly patroon en vele anderen hebben aanspraak op de man gedaan. Deze info heb ik trouwens van de website van het MoMu. Je moet niet denken dat ik zo'n dingen weet. In ieder geval, ik vond het één van de meest interessante tentoonstellingen tot nog toe in het Modemuseum. Waarom? Wel, omdat het allerminst pretentieus was. Niet dat de andere expo's arrogant overkomen, maar deze was toch wel opmerkelijk kleinschaliger en schattiger. Op de gelijkvloers van het museum is er blijkbaar een soort achterkamer dat men de galerie noemt en daar was het te doen. Men heeft een selectie van Bobbejaans kleren achter een grote vitrine geplaatst. Zalig. Ik moet bekennen dat ik een absolute fan van vitrines ben binnen het museale gebeuren. Zet de tentoongestelde werken achter glas, dan krijgen ze meteen een extra waarde: een gevoel van kitsch maar ook iets wetenschappelijk. Het is zoals naar een aquarium kijken. Zo'n grote kijkbak dat door een kader is gescheiden van de buitenwereld.

Advertentie

Ooit naar het museum in Tervuren geweest? Het KMMA heet dat, ook wel het Afrikamuseum in de volksmond. Dat is het Walhalla van de kijkbakken. Zeker eens bezoeken, en snel ook want ze gaan verbouwen en wellicht zal alle charme teloor gaan. Het is een groot, kolonialistisch gebouw dat aan de binnenkant verouderd is; bijna een anachronisme. Nu heb je er van die verouderde, gigantische, glazen bakken waarin opgezette gnoes en leeuwen in harmonie leven onder een blauw geverfde, afgebladerde lucht en groene plastic planten op ooghoogte. Prachtig. Guillaume Bijl zou het niet beter kunnen. Bij deze tentoonstelling van Nudie (zalige naam trouwens; hij was een Oekraïner; heb ik ook van de website) kreeg ik een beetje hetzelfde gevoel: er stonden outfits uitgestald met op de achtergrond houten rekjes, bankjes en occasionele bisonhorens.

Dank aan het Modemuseum.