De mini-majoretten van Jemappes
folklore

De mini-majoretten van Jemappes

Anthony Anciaux volgde drie jaar lang een groepje majorettes uit een dorpje waar de sport nog springlevend is.
21.2.18

Tijdens mijn kindertijd en tienertijd was ik helemaal in de ban van Amerikaanse series en films, net als alle andere kinderen van mijn tijd. Zo ontdekte ik het fenomeen van de cheerleaders, een icoon dat in mijn verbeelding leefde en een van de ultieme #goals was voor jonge Amerikaanse meisjes.

Er bestaat een echte fascinatie rond dit personage en dus wilde ik wel eens kennismaken met de majoretten van Jemappes, het kleine dorp van 10 000 inwoners in de banlieues van Bergen waar ik ben opgegroeid. Ik wilde hun wereld beschrijven. Ook al zijn ze bezield door dezelfde energie als hun tegenhangers in de Verenigde Staten, het publiek is hier duidelijk een pak minder enthousiast. Dat kan natuurlijk ook de folklore symboliseren die jammer genoeg uit onze provincies wegsijpelt. Onze Belgische majoretten ruiken naar oubolligheid, en ik vind het heerlijk.

Advertentie

Vandaag zijn er nog een paar honderd meisjes die majorette zijn. In kleine dorpen waar ze nog carnaval vieren en een stoet opvoeren, vind je nog groepen met zo’n 30 à 50 majoretten. Ik volgde een van deze groepen drie jaar op de voet, van 2010 tot 2013. Ze worden regelmatig uitgenodigd voor verschillende evenementen en traden zelfs op tijdens het diner van de Parti Socialiste, waar ik de kans greep om ze fotograferen tegen een roodkleurige achtergrond.

Alle meisjes die ik ontmoette waren bijzonder trots om majorette te zijn — net als hun ouders. Ik denk dat er bij hen een verlangen heerst om te ontsnappen aan de soms nogal grimmige sfeer van de streek hier. Jemappes bevindt zich in een voormalige industriële regio waar dat aantrekken van de economie nog altijd op zich laat wachten. Die meisjes zijn blij dat ze een hobby hebben gevonden waaraan ze zich kunnen optrekken en waardoor ze kunnen deelnemen aan optredens.

Ik ging ook langs tijdens een paar van hun groepstrainingen. Ze doen er zo een of twee per week. Ze trainen zoals sporters dat doen: ze warmen eerst op en oefenen dan choreografieën. Er is ook een groep muzikanten bij die hen begeleidt terwijl ze de danspasjes herhalen.

Ik was verrast om te zien dat de Amerikaanse droom zich een weg heeft weten banen tot in de kleinste steden van het land, zoals Jemappes.

Meer foto's vind je op zijn site .