De society-borrel van stropdassenkoning Tony Tetro was ouderwets gezellig

De Haagse “stropdassenkoning” Tony Tetro organiseert al tientallen jaren drukbezochte society-evenementen. De aanwezige zakenlieden, celebrities, politici en andere toonaangevende figuren doen steevast hun best om er zo goed mogelijk uit te zien. Toen Tony afgelopen zomer een lunch met renaissance/barok-thema organiseerde op een kasteel kwamen de gasten gekleed in goudgeborduurde jurken en met gepoederde pruiken, zijn feest met Spaans thema was één groot sjerpenfestijn. 

Tony’s succes is niet vanzelfsprekend in deze tijden. Slonzigheid viert zelfs in koninklijke kringen hoogtij; netwerken van hooggeplaatsten gelden al snel als “elitair” of zelfs “satanistisch” en door de veelbesproken polarisatie lijkt een gezellig gesprek met vreemden een totale utopie – je mag, naar het schijnt, allang blij zijn als je familie niet uit elkaar valt. Ik ging naar de society-nieuwjaarsborrel van Tony Tetro om te kijken of ik wat kon leren over hoe je het gezellig én glamoureus houdt. 

De Society-borrel vindt plaats in de Sir Winston-club, de feestzaal van het Sir Winston Leisure Center in Rijswijk, dat verder bestaat uit een café, een restaurant en een casino. Het is eigendom van Harry Ballemaker, een ondernemer die naast een imperium van Leisure Centers ook een naar hemzelf genoemde pizzeria heeft: Harry’s Pizza. Harry won vorig jaar bovendien de Society-award, die Tony elk jaar uitreikt. Eerder ging die prijs bijvoorbeeld al naar Karin Bloemen en Clown Bassie. De dresscode is vandaag niet zo strikt als tijdens de Society Lunches. Tony stuurde me dat ik “fatsoenlijk” gekleed moest komen, en ik heb dus een pak inclusief stropdas aangetrokken. Zo beklim ik een wenteltrap met casinotapijt, neem mijn glas welkomstbubbels in ontvangst en loop de club binnen. Het belooft een enerverende avond te worden. 

“Ik waan me gewoon veertig jaar terug. De inrichting van deze tent, dat was toen zo in!” jubelt binnenhuisarchitect Frank Jansen terwijl hij de het rode fluweel en de spiegels bewondert. “Heel zwoel. Opmerkelijke mensen komen hier tot hun recht.” Later die avond zal hij ook nog een ode brengen aan de lampen. “Jan des Bouvrie ging destijds een tent in Saint-Tropez veranderen en die had ook van die práchtige Venetiaanse verlichting. Die heeft hij weggehaald. Zó dom! Het is zo mooi. Maar dat moet je herkennen.” 

Frank is een graag geziene gast op de Tony’s borrels. “Ik ken hem al honderd jaar, en hij vindt me heel belangrijk,” zegt hij “Ik weet niet waarom. Hij belt me altijd op en zegt: je komt toch wel hè?” Ik snap het op zich wel: Frank is een ware tv-celebrity. Hij maakte furore met het programma Paleis voor een Prikkie, waarin hij samen met zijn ex-vriend Rogier een schitterende kringloop-inrichting uitzocht voor minderbedeelden. Eerder bediende hij een wat andere doelgroep, vertelt hij. “Ik heb de ambassade van Saoedi-Arabië gedaan. Ik maak een master-bedroom voor die man, zegt-ie: ik heb twee vrouwen, er moeten twee master-bedrooms komen.” Franks lach is in het echt nog guller dan op tv. 

Ik heb Tony bij binnenkomst een hand gegeven, en hij heeft me voorgesteld aan Leo van der Velde, een mede-journalist van het AD die gekleed is in een leren jack. Hij gaat niks over vandaag schrijven, maar vertelt dat hij veertien jaar lang alle feestjes van Den Haag afging voor de krant. “En ik schreef over drugshandel en hoerenkasten”. Nu heeft hij een wat minder stoere rubriek, getiteld “brieven van opa” waarin hij brieven schrijft aan zijn kleindochter. Hij laat me een voorbeeld zien op zijn telefoon. “Leo schrijft hele leuke stukken,” zegt een man die Harry Ballemaker himself blijkt te zijn, waarna ook hij meteen zijn eigen telefoon tevoorschijn haalt en een artikel van het Voorburgs Dagblad laat zien. “Kijk, hier ben ik met de burgemeester. In topoverleg. Waarover? Dat kan ik niet zeggen,” knipoogt hij. 

Ik schuif even aan bij Hans, die uit Venray komt en twee autobedrijven heeft. Hij vertelt op mijn verzoek uitgebreid over zijn eigen auto, een Mazda RX-6. “De enige auto die nog een rotatiemotor heeft. Dat is een een bijzondere techniek, en daarom vind ik het leuk om daarmee te rijden. Elke andere auto heeft zuigers, die gaan naar beneden. Een rotatiemotor is een soort hoekige schijf die ronddraait, en die gaat steeds sneller.” Ik vraag hem of die Mazda misschien een elektrische auto is. “Nee, dit is een auto die één op vijf gebruikt, dus zuinig is-ie niet,” zegt Hans laconiek. En hoewel elektrisch rijden geen oncontroversieel onderwerp is, krijgen we er geen ruzie over. Ik vind het eigenlijk wel leuk dat ik iemand heb ontmoet die zijn liefde voor een benzine-auto zo specifiek kan toelichten. Ik vraag Hans nog even naar zijn goede voornemens, het is tenslotte een nieuwjaarsborrel. Hij vertelt dat hij veel gaat reizen. “Naar Vietnam, naar Italië, naar Spanje, naar Oostenrijk. Mijn ouders is allebei wat vervelends overkomen: je leeft maar één keer en je moet ervan genieten als je jong bent.”

Hans is hier met Malina, ook uit Venray. Zij zit in de zakelijke relaties, en gaat wel vaker naar dit soort feestjes. Ze kent Tony via-via, “van de Miljonair Fair”. Malina heeft op haar beurt Rilana uitgenodigd. “We zijn elkaar tegengekomen in een event-center in Aalsmeer, vlakbij waar ik woon,” vertelt zij, “en twee jaar geleden was hier de finale van de Sir Winston Model Contest, waarbij ik vierde ben geworden. Toen waren we hier ook.” Nu werkt Rilana als buikdanseres, en ze is, net als veel mensen hier ook bekend van tv.

Ze heeft haar moeder Paula meegenomen. “Zij helpt me met alles, en als we ergens heen gaan zijn we altijd samen. Op sommige plekken denken mensen: hoezo ben je hier met je moeder? Maar voor mij is ze meer mijn vriendin, en we houden ervan om samen op te doffen. Het is mooi als je kan zijn wie je wilt zijn, en als mensen dat ook accepteren. En dat kan hier volgens mij.” Ook zij hebben voornemens voor dit jaar, of eigenlijk meer nieuwjaarswensen. “Elkaar liefhebben. Niet gelijk overal je mening over hebben. En het beste uit jezelf halen, zodat je ook anderen blij kan maken.” Paula vult wijs aan: “En geen vooroordelen.” 

Verderop in de zaal wordt de muziek ingestart voor de hoofdact van vanavond: Lou Prince, een hoorbaar ervaren crooner die zong met grootheden als Anita Meyer en Lee Towers en meedeed aan The Voice Senior. Ook de Special Guest is ex-deelnemer van The Voice, maar dan van de kinder-editie. Het is de negentienjarige Thijs Swinkels, die op de flyer staat aangekondigd als “The Dutch Bublé”.

Ik ben zeer benieuwd wat nou een goede Michael Bublé-imitator maakt. “Ik zou mezelf niet per se imitator noemen, want ik zing en luister veel meer dan Michael Bublé,” antwoordt Thijs als ik hem na zijn optreden spreek. “Ik heb mijn hele leven Michael Jackson geluisterd. Ik had de sokken. Ik had de hoed. Ik had de dansmoves. Maar toen ik twaalf was kreeg ik de baard in de keel. Dan kom je niet meer weg met Michael Jackson zingen.” Ik grap dat je daar sowieso niet meer mee wegkomt, waarna we al snel terecht komen bij de vraag of je werk en maker kunt scheiden. “Het blijft hele goede muziek. Maar wat er nou ook precies gebeurd is, er hangt toch een lading aan.” Een goede imitatie van een beladen kunstenaar is in dat geval misschien wel het beste dat je de wereld kunt geven, concludeer ik. 

Maar goed, uiteindelijk is het dus Michael Bublé geworden. Thijs vond hem aan het eind van zijn zoektocht naar voorbeelden met lage stemmen, via Elvis en René Froger. “Het is een eer dat ik ‘The Dutch Bublé’ genoemd wordt, want Bublé is één van de beste zangers die we op dit moment hebben.” Op de vraag wat er zo uniek is aan Bublé antwoordt Thijs: “Ik wil niet heel zangtechnisch gaan doen, maar hoe hij zijn klinkers zingt. Hij heeft heel veel gestolen van Sinatra en Dean Martin, maar hij zal nooit een ‘ooh’ als ‘ooh’ zingen, maar altijd als ‘OOOH’. Heel hard, heel breed, en heel vol. Dat is echt iets wat hem kenmerkt. Maar er zijn andere mensen die hem véél beter na kunnen doen dan ik. Een voorbeeld is Johnny Rosenberg. Ik vind hém The Dutch Bublé.” Als ik me afvraag hoe de bescheiden zanger dan aan deze titel komt, zegt hij: “Dat stond zo op de flyer van deze avond, Tony heeft het bedacht.” 

Niet veel later komt Tony hoogstpersoonlijk aan ons tafeltje zitten. “Heb je het naar je zin?” vraagt hij me, wat ik uiteraard alleen maar kan beamen. Hijzelf vermaakt zich ook, zegt hij desgevraagd. “Ik heb het altijd naar mijn zin. Dit is een nieuwjaarsborrel met mijn vrienden en kennissen, en ik ben natuurlijk ook de eigenaar en organisator van de Society Lunch.” Hij wijst op Thijs. “Hij gaat bijvoorbeeld volgend jaar zingen.” Thijs kijkt verrast, hij was hier zelf nog niet van op de hoogte, maar gaat uiteraard akkoord. Tony vertelt later dat ook sterren als Rolf Sanchez begonnen zijn op zijn feesten. “En toen hij naar Amerika moest, heb ik voor een sponsor gezorgd.” 

Een stropdas is volgens hem geen vereiste voor een fatsoenlijke omgang. “Dat is voorbij. Niemand draagt meer een stropdas, ja jij toevallig.” Toch vindt hij het jammer dat het zover heeft moeten komen. “Tuurlijk, daar ging mijn omzet. Ik heb gigaveel dassen verkocht. En toen deed die gekke Claus zijn das af, en dat deed mij de das om,” grapt hij. Maar Tony, die al van kinds af aan geleerd heeft om te handelen, stapte over op schoenen en onderbroeken, die inmiddels allemaal uitverkocht zijn. Maar hij heeft alweer wat nieuws. Veelbetekend wijst hij op zijn pols, waar de gouden details van een horloge schitteren. “Met krokobandje. En die zit in een kist... daar zit een Patek Philippe nog niet in! Je weet niet wat je ziet.” Ik vraag Tony tenslotte wat het geheim is van een gezellig feest. “Altijd jezelf blijven en niet naast je schoenen gaan lopen. Dat zijn ook de mensen die ik wil ontvangen. Allemaal vrienden en kennissen. Harry bijvoorbeeld, is de eigenaar hiervan, die heeft achttien casino's in Rotterdam en Den Haag. Een hele goede vriend van me. En als je één keer wat fout doet, dan mag je niet meer komen.” 

Tony houdt de regie stevig in handen en beloont zijn beste gasten met prijzen om het leuk te houden in de society. Dat lijkt, te oordelen naar vanavond, zijn vruchten af te werpen. Vrijwel alle mensen die ik sprak waren bescheiden, geïnteresseerd, complimenteus én hadden hun best gedaan op hun outfit. En nog nooit heb ik op een nieuwjaarsborrel zoveel mensen ontmoet die zich actief voornamen om vooral te gaan genieten in het nieuwe jaar. Al is dat misschien makkelijk gezegd, als je al binnen bent in de hogere kringen.