Vrouwelijke motorbendes van Marrakesh

Dat wij in Nederland graag fietsen en motorrijden is algemeen bekend, maar ook in Marrakesh kunnen ze er wat van.

De Marokkaanse kunstenaar Hassan Hajjaj uit Londen verdiepte zich in de motorcultuur van Marrakesh in zijn nieuwste fotoserie: Kesh Angels. Hassans versie van de Hells Angels heeft een persoonlijke achtergrond: toen hij in de jaren negentig een keer in Marrakesh aan een fotoshoot werkte, kwam alles van de shoot uit het buitenland – de fotografen, de kleding, de modellen. Niets was er echt Marokkaans. Het nieuwe werk van de kunstenaar kan worden opgevat als een reactie op hoe die shoot in de jaren negentig er eigenlijk uit had moeten zien: met een kleurig Noord-Afrikaans popthema en vol verwijzingen naar de lokale traditie met een twist: van de abaya’s met polkadots tot de djellaba’s met camouflageprint. De motorchicks op deze foto’s zijn natuurlijk geen echte bendeleden. De meisjes zijn vriendinnen van de kunstenaar, die in hun dagelijks leven hennatatoeages schilderen bij toeristen in het centrum van Marrakesh. Toch wil je ze niet tegenkomen in een donker steegje: deze meiden zijn gehard, spreken vijf talen en zijn moeders die tien uur durende werkdagen maken. Ik sprak fotograaf Hassan over de tweewielers in Marrakesh en een nieuwe definitie van stoerheid.

VICE: Hoe kwam je op het idee om je vriendinnen op deze manier te fotograferen?
Hassan Hajjaj: Ik werk nu al jaren op deze manier. Ik wil iets bijzonders laten zien van Marrakesh, en aantonen dat hoewel we verschillende culturen en religies hebben, we als mensen veel gemeen hebben met elkaar. De vrouwen uit deze groep schilderen hennatatoeages bij toeristen op een belangrijk plein in Marokko. Een van die vrouwen, Karima, is mijn inspiratie geweest voor de serie. Ze draagt sluiers en abayas en djellabasgemaakt vanprachtige stoffen en ze rijdt elke dag met haar motor naar haar werk en terug – ze is een normale vrouw die acht tot tien uur per dag werkt. Ze spreekt vier of vijf talen, heeft twee kinderen en bouwde zelf haar eigen huis.

Je werk lijkt een Noord-Afrikaanse modeshoot. Was het een stijlvolle ode aan jouw land van herkomst?
Ik werkte in de jaren negentig aan een shoot voor een modeblad in Marrakesh. Daar realiseerde ik dat echt alles – de modellen, fotografen, kleding – uit het Westen kwam. Marokko fungeerde puur en alleen als achtergrond. Toen bedacht ik ik dat het fantastisch zou zijn om mijn eigen volk in hun omgeving te fotograferen, met hun eigen manier van kleden, maar dan slim verweven met de mode. Hoe is de tweewielercultuur in Marrakech? Bestaan motorbendes eigenlijk wel?
Marrakech is echt een tweewielerstad: iedereen rijdt op motors, fietsen en brommers. Vrouwen, kinderen, opaatjes, families – echt iedereen. Het is een transportmiddel en het wordt vooral gebruikt om naar het werk te gaan. Sommige motors die je op de foto’s ziet hebben we geleend van andere vrienden, maar meestal is het de motor van het model zelf. Er bestaan geen echte motorbendes.

Zijn je vriendinnen vaak zo gekleed als op de foto’s? Zie je deze stoere, kleurrijke outfits vaker op straat in Marrakesh?
Marokkanen zijn gefocust op traditie en we zijn een kleurrijk volk. Maar ik heb de outfits ontworpen – deze klassiek Marokkaanse djellabas, abayas en slippers met traditionele prints, gemaakt van stoffen van dure merken die zijn gekocht op markten in Londen en Marrakesh. De kaders van de foto’s heb ik gemaakt van andere dingen die ik vond op de markten: Fanta-blikken en blikjes of doosjes van kippenbouillon. Dat komt uit mijn jeugd in Marokko, waar veel spullen worden gerecycled en hergebruikt, en dat werkt op de een of andere manier door in mijn werk. Ik wilde de herhaling van merken op een humoristische manier verwerken, en het heeft vaak direct te maken met iets dat er op de foto gebeurt. Maar met de patroontjes in de omlijsting verwijs ik ook in een moderne context naar de typisch Marokkaanse mozaïeken. Wat was het doel van deze shoot?
Ik ben erg onder de indruk van de kracht van deze vrouwen en heb geprobeerd hun zelfstandigheid als normale zaak neer te zetten. Als deze serie in Parijs of Rome was geschoten, denk ik dat men minder snel zou vragen wat er nou zo speciaal is aan een vrouwelijke motorbende. Als jij een motorbende zou hebben, wie zouden daar dan in zitten?
Mijn bende zou uit de vrouwen in deze fotoserie bestaan: sterke dames die een automatische swag hebben en staan voor vrijheid.

Klik verder om meer foto's van Hassan te zien.

Meer over Marokko:

Afrikaanse migranten in Marokko zitten vast in een vicieuze geweldscirkel

Marokkanen zijn het pedofielenprobleem in hun land zat