DE KANZI, EEN APPEL MET EEN VERSCHRIKKELIJK GEHEIM

|
16 februari 2011, 2:40pm

Erik Hannema schreef onlangs zijn frustratie over de cloaca van zich af en stuurde het resultaat naar Vice. Dit keer lucht hij zijn hart over de verraderlijkheid van de door Yolanthe Sneijder-Cabau, Lieke van Lexmond en Carice van Houten geplukte Kanzi-appel.

Ik had net als u goede verhalen gehoord over de Kanzi-appel. Héle goede. Moeder Aller Appels. De appel die alle anderen overbodig maakt. De Ben en Dean Saunders onder het handfruit. Het leek me ietwat overdreven, maar mijn interesse was gewekt. Die Kanzi-appel moest wel een verdomd lekker appeltje wezen!

'Verdomd lekker appeltje', zei de marktkoopman. Ik bestelde nonchalant vijf kilo van de glanzend rode appeltjes. De transactie van iemand die vaker met het Kanzi-bijltje had gehakt. Ik haastte me naar huis met mijn saprijke aanwinsten. Vijf kilo puur vruchtplezier voor mij alleen!

Ik nam een hap van de appel. Sappig, zoals in mijn stoutste dromen. Honingachtige zoetheid met tonen van brem en jasmijn, gelardeerd met grondtinten en pietsies azijn. Je kon de dauw proeven. De textuur van het ondeugende vruchtvlees speelde tikkertje op mijn tong. Wat een humorvol palet! Wat een jolige rijkdom! Een overdonderde ervaring en koddig geheel. Ergonomisch verantwoord ook. De appel lag heerlijk in de hand, genetisch geëngineerd om precies in de handpalm van de gemiddelde West-Europeaan te passen.

Was de hype dan tóch waar? Was de Kanzi-appel dan werkelijk die unieke appelervaring waar wij in Nederland al jaren naar smachtten? Terwijl ik als een bezetene in de appel hapte, naderde ik het klokhuis. Een nieuwe smaak gleed over mijn tong. Zwaar, metalig en indringend schoot hij diep mijn mond binnen tot ik ervan moest kokhalzen. Wat was dít? Ontzet keek ik naar het klokhuis. Bovenaan, bij het steeltje was het vruchtvlees grijs uitgeslagen. Grijs!

Onder dat hysterisch vrolijk glimmende uiterlijk had de Kanzi-appel een verschrikkelijk geheim gekoesterd. Achteraf waren er natuurlijk signalen. De Kanzi glom té veel; hij wilde té graag. Ook rook hij te fris. Pas op voor mensen en dingen die 'te fris ruiken. Té fris deugt niet.

[Sta hier even stil bij de symbolische lading van het voorgaande.]

Kwam je tot de kern, dan was de Kanzi helemaal niet meer zo'n superappel, maar een door en door rotte vrucht die ingespoten was met zware metalen. Een smaak zo ranzig dat het hier een misdaad tegen de universele rechten van de mens betreft. Maar het meeste pijn doet het verraad. De niet nagekomen belofte van de firma Kanzi. Nee, ik ben niet (meer) boos, meneer Kanzi. Alleen teleurgesteld. Héél erg teleurgesteld.

ERIK HANNEMA

Meer VICE
VICE-kanalen