FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

FRIDO VAN DER WEIJ NEEMT LEKKER DE TIJD VOOR MODE

6.4.10

Foto door Catharina Gerritsen

Modeontwerper Frido van der Weij was een tijdje zoek in modeland. Eigenlijk al sinds 2004, toen hij de Frans Molenaar prijs en de Fur Innovation award won voor zijn bizarre bontcreaties. Ik ben geen rekenwonder, maar volgens mij is het nu zes jaar later en verdacht stil om Frido heen. Tijdens dit interview bleek gelukkig dat hij springlevend is en zijn nieuwe collectie eraan komt. Hieronder mijn gesprek met Frido over waarom het zo enorm lang duurde. Want het duurde echt heel lang. Wel zes jaar, of had ik dat al gezegd?

Advertentie

Waar was je de laatste jaren? Het was nogal stil.
Ja. Nadat ik die Frans Molenaar prijs gewonnen had, was ik er helemaal klaar mee. Ik had tien jaar gestudeerd en er even genoeg van. Ik was echt gebroken. Er was helemaal geen relaxte vibe tijdens die wedstrijd en ik dacht: dit is niets voor mij. Ineens moest ik etentjes hebben met mensen en contacten leggen. Het was echt zo'n ding geworden. Ik was eigenlijk nog niet klaar om te werken in de bizz. Dus toen ben ik gaan reizen. Naar Australië, Amerika en Indonesië. En nu ben ik er weer. Ik heb mezelf weer gevonden.

Dat klinkt erg karma-achtig.
Ja, misschien wel, maar ik vertrouw nu ook meer op dat hele ding van karma en dat het allemaal wel goedkomt. De modewereld is soms een nasty scene en ik kan me daar nu veel beter in redden. Je kan niet iedereen pleasen en dat is gelukkig geen issue meer voor me. Ik heb echt moeten leren dat er nog een leven is naast mode, andere dingen zijn ook belangrijk. Ik heb bijvoorbeeld leren koken, dat soort dingen. Daar ging een lange tijd overheen want twee jaar terug had ik al het basisidee voor de collectie waar ik nu mee bezig ben. Maar ja, je kunt geen collectie van gordijnen maken.

Bedoel je dat je geen geld had?
Nee, geen ruimte, geen geld, niet de juiste mensen om me heen. Dat soort dingen.

Nu heb je al die dingen wel en toch duurde het nog best lang.
Het idee moest inderdaad heel lang vorm krijgen, wel anderhalf jaar. Eerst heb ik een groot inspiratiebord gemaakt, meters lang met foto's, beelden, natuurlijke vormen enzo. Ik wilde het nu serieus doen, en er is niemand die druk op mij uitoefent dus ik had alle tijd. Of ik heb mezelf alle tijd gegeven. Maar het had inderdaad wel wat sneller gekund. De laatste tijd ben ik stukken aan het maken, fulltime samen met een stagiair. Vanaf een schets werken is heel anders, als je het echt maakt blijf je dingen aanpassen. Een mouw begint lang, wordt kort, dan plak ik er weer iets aan, zo gaat het maar door. Het laaste half jaar kwamen pas de beste ideeën naar boven.

Wat zijn je beste ideeën?
Het thema van mijn nieuwe collectie is metamorfose, van een soort pop naar vlinder. Ik maak nu een mannen- en een vrouwencollectie, waarin vooral ik werk met bont, zijde, leer en kasjmier. Bont gebruik ik sowieso altijd. De mannencollectie zijn echte dandystukken, van decadente stoffen gemaakt. En goed verkoopbaar. De vrouwenontwerpen hebben meer sculpturale vormen, maar zijn ook draagbaar. Ik wil dat ze zo mooi worden dat ik er over een paar jaar nog steeds inspiratie uit kan halen. Eigenlijk wil ik gewoon mooie kleren maken, geen wegwerpdingen. Je kent het wel, die kledingstukken die vrouwen niet in hun kast hangen maar in hun kamer, als een kunstwerkje? Die stukken moeten van mij zijn.

Dus eigenlijk wil je ook een beetje kunst maken.
Ja, ik wil het zeker wel als kunst presenteren, een object ervan maken. Het moet een geheel worden, meer dan alleen een kledingcollectie. Mijn ouders hadden een herenmodezaak, dus ik weet dat het ook verkoopbaar moet zijn. Je moet er wel een boterham mee kunnen verdienen, zoals mijn vader zei.

Advertentie

Hoe wil je nu je nieuwe stukken gaan presenteren? Na al die tijd moet je misschien wel met iets bizars komen om aandacht te trekken.
Dat wil ik ook, daar ben ik mee bezig. Daarom ga ik mijn nieuwe collectie een week lang presenteren in mijn eigen huis. Dan nodig ik al mijn vrienden uit en mensen die ik zelf interessant vind. Ik wil met fotografie en film werken, om de expositie een geheel te maken. Het gaat om de verandering van pop naar vlinder, dat heb ik ook al op film. Dat wil ik ook laten zien door alle stukken op te hangen aan één groot wiel, in mijn woonkamer. Het is een metamorfose die natuurlijk ook op mijzelf slaat.

Ik heb wel gelezen op blogs dat mensen vinden dat je lang doet over je metamorfose. Wat vind je daarvan?
Ja, dat was vast dat stomme homoblog denk ik. Stond er niets zoiets als "Sommige mensen maken het nooit, zoals Frido van der Weij"? In het begin voelde ik wel druk. Dat soort berichten voel ik wel, ja. En het duurde ook lang. Dat is het nadeel als je niemand hebt die achter je aan zit, als je geen deadlines hebt. Die maak ik zelf, dus dan kan het ook best volgende week. Of, nou ja, ook wel die week erna, zo gaat het dan door.

Je zei eerder dat je huis een grote inspiratie was voor je collectie. Dat snap ik heel goed want je woont in een kasteel, aan een gracht. Hoe kom je hieraan?
Ik stond achter de bar bij de Sugar Factory en ik had die avond een t-shirt aan met een huisje/boompje/beestje-afbeelding erop, maar het boompje en het beestje waren doorgekruist. De zoon van de directeur van antikraak kwam bier bestellen en zag het huisje op mijn shirt. Gewoon toeval dus. Elke ochtend voel ik me een koning hahaha. Ik heb goed licht, marmeren gangen en een kelderdeur die vanzelf dichtvalt, een elektrische. Deze collectie gaat goed samen met dit huis. In mijn hoofd verzin ik helemaal hoe een sjieke vrouw hier zou leven, met veel geld en mooie kleren. Deze nieuwe stukken moeten mijn visitekaartje worden, daarom duurde het ook zo lang.

Je hele huis en atelier liggen vol met bont. Waarom fascineert dat je zo?
Ik heb altijd bont gebruikt. Je zou het misschien niet denken maar ik ben een echt natuurmens. Ik ben opgegroeid in Woerden, tussen de bossen, en bont is natuurlijk de keizer onder alle materialen. Ik hou van dat dierlijke aspect, het is niet na te maken. Maar ik haal het wel alleen bij goede farms, dat die dieren wel een goed leven hebben gehad. Vorig jaar heb ik veertien bananenkisten vol bont gekregen van het Nederlands bontinstituut, dat nu Fur Lab heet. Resten vintage bont, zodat ik daar iets heel tofs mee kan doen! Maar ik heb er ook wel eens hatemails over gekregen. Dat zet je wel aan het denken. Maar volgens mij is bont van alle tijden, dus ik denk dat ik wel oké bezig ben.

EWA SCHEIFES
Foto's: CATHARINA GERRITSEN