Fotos

Kwetsbare foto's van een Brussels opvangcentrum voor mannen

“Ze lieten mij de enige plek die echt van hen was zien, en de paar spullen die ze nog bezaten.”

door Maruschka Ndoumbe Eboule; foto's door Rachel Verza
15 april 2019, 9:35am

Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je suf te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

Rachel Verza (26) wilde met haar fotoreeks Parenthèses niet oordelen, om medelijden vragen of naar verhalen hengelen. In plaats daarvan koos ze ervoor om dakloze mannen in de kale eenvoud van hun (tijdelijke) verblijfplaats te tonen: de Foyer George Motte, een Brussels opvangcentrum van het Leger des Heils voor alleenstaande mannen die in de problemen zitten.

De serie geeft ons een kijkje in de privévertrekken van arbeidsongeschikten, tijdelijke daklozen en andere mannen die om welke reden dan ook nergens anders terecht kunnen. Wie zij ook mogen zijn of waar ze ook vandaan komen, het leven heeft ze hier samengebracht, en daarmee ook voor de lens van Rachel. “Ik ben me er echt bewust van geworden dat je leventje van het ene moment op het andere overhoop kan worden gehaald,” vertelt ze me tijdens ons gesprek in Brussel.

Rachel Verza Parenthèses

VICE: Hey Rachel, hoe kwam je erbij om deze reeks te maken?
Rachel Verza: Ik woonde in de straat waar ook het centrum van het Leger des Heils zat, en bezocht regelmatig hun tweedehandswinkel op de eerste verdieping. Daar zag ik elke keer dezelfde mensen, en zo is het idee voor het project ontstaan.

Lieten ze zich makkelijk fotograferen?
Tijdens het eerste jaar was ik vooral bezig met hen te leren kennen. Een band scheppen, zodat ze me zouden vertrouwen. Het was belangrijk dat ze gewend raakten aan mijn aanwezigheid, voordat ik vroeg of ik ze mocht fotograferen. En bovendien moest ik zelf ook op mijn gemak zijn in deze nieuwe omgeving.

Ik heb nooit aangedrongen als iemand niet mee wilde doen. Uiteraard waren er dagen dat ik geen foto’s maakte: het bleef iets gevoeligs voor hen, dus fotografeerde ik eerder onregelmatig dan op vaste dagen. Ik heb me ook vaak afgevraagd wat ik hen eigenlijk te bieden had, aangezien ik vooral iets ‘nam’ van hen. Ze toonden mij de enige plek die echt van hen was, en de paar spullen die ze nog bezaten.

Rachel Verza parenthèses

Wat is je beste herinnering aan dit project?
Tijdens een van mijn bezoekjes heb ik eens een hele namiddag sigaretten zitten roken met de mannen in de rokersruimte. Normaal gezien had ik geen toegang tot de verdieping met de kamers, maar toen mocht ik er wel komen. In het begin zaten we er maar met twee of drie. Dan begon ons gesprek de aandacht te trekken en kwamen andere mannen er uit zichzelf bijzitten. Ik heb toen veel interessante gesprekken gevoerd. We hebben over koetjes en kalfjes gebabbeld, uren aan een stuk. Veel mannen hebben zich toen bloot gegeven, zonder dat ik dat vroeg. Ik vond het moeilijk om daarna naar huis te gaan.


Bekijk hier: De drugspanden van Barcelona


Ben je sommigen van hen later nog tegengekomen?
Ik ben na dit project nog een paar keer in het centrum geweest om een aantal oude bekenden terug te zien. Niet iedereen zit er nog, zoals Yves bijvoorbeeld. Zijn situatie is verbeterd en hij heeft kunnen vertrekken. Hij heeft nu een bescheiden eigen plekje. Sommige mannen slagen erin hun hoofd niet te laten hangen en optimistisch te blijven, ook al zouden ze liever ergens anders wonen. Maar een aantal van hen hebben zich al vanaf het begin neergelegd bij hun situatie. Niet veel mannen slagen erin om zich daaruit te vechten.

Rachel Verza Parenthèses
Rechts: Yves.
Rachel Verza Parenthèses
Rachel Verza Parenthèses
Rachel Verza Parenthèses
Rachel Verza Parenthèses
Rachel Verza Parenthèses
Rachel Verza Parenthèses
Rachel Verza Parenthèses
Rachel Verza Parenthèses