FYI.

This story is over 5 years old.

Festivals

De korte doch succesvolle zoektocht naar de belichaming van de Zwarte Cross

Nog een gierend verslag over het festival, vol koddige doodsverachting en mannelijkheid, gemarineerd in het sap van zweet en verbrand rubber.

DAS FENOMEEN springt over het hoofdpodium van de Zwarte Cross

Naast Sander en Emil was er een ander denderend duo voor VICE op de Zwarte Cross. Of nou ja, Joost en Ilja waren er in de eerste plaats voor zichzelf en het bier dat ze dronken, maar ze hadden beloofd ons na afloop ook een verhaal te sturen. Het zou een verhaal vol koddige doodsverachting worden, een gierend verslag van mannelijkheid, gemarineerd in het sap van zweet en verbrand rubber. Hiero:

Advertentie

De Zwarte Cross is met recht het meest geweldige festival van de lage landen. Proefondervindelijk hebben we dat vastgesteld. Het kost je een zonnesteek, een paar honderd euro en een stekende lever daags na het festijn, maar dan ben je wel zeker van je zaak. Want dat zijn we. Het is een festival met een gezonde afkeer van Kane. Een festival die in het programmaboekje Jan Smeets en z'n Pinkpop te kakken zet. Een met een PR-man die je eventjes niet te woord kan staan omdat 'ie zelf op de buhne een Rolling Stones tributeset zit weg te hakken. Je kunt er dansen, swingen, headbangen, kamperen, theater bezoeken, crossen, crosswedstrijden kijken, het reuzenrad in, eten, vreten, schranzen, nippen, drinken, zuipen, lam met je zweterige ballen in het gras zitten. Geloof me, we hebben het allemaal gedaan.

Dit jaar wilden we met ons bezoek doordringen tot de kern van dit festival. Tot het epicentrum van dit Achterhoekse utopia. Het oog van de storm. Iets of iemand die de Zwarte Cross ís, het belichaamt, de vleesgeworden filosofie van de Achterhoekse slogan Een Pens Vol Power En Goeie Zin. Laten we 'm DAS FENOMEEN noemen.

Hunter S. Thomson moest in 1972 helemaal naar Las Vegas rijden en zich door koffer vol drugs heen eten om erachter te komen dat The American Dream hartstikke dood was. Ik moest vijf kilometer fietsen van het huis van mijn ouders naar het festivalterrein om ook dit jaar weer te zien, ruiken en voelen dat die American Dream zich ook in 2012 weer voor de duur van drie dagen vol gas reïncarneerde in de vorm van de Zwarte Cross.

Advertentie

Lang zoeken naar DAS FENOMEEN hoefde niet, hij vloog letterlijk door de lucht. In de vorm van de een stuntman die net zoveel van de dood moet houden als hij diezelfde dood vreest: Martins Alexandrovic. Dat zit zo: de Zwarte Cross schreef een wedstrijd uit, tien ruggen voor de waaghals die over (juist, óver) het hoofdpodium springt met z'n crossmotor. De Belg William van den Putte had zich eerder ingeschreven, alleen ging hij na een succesvolle testsprong in de eerste officiële poging onderuit. Dat is inderdaad zo erg als het klinkt. Het een wonder dat 'ie nog leeft.

Dus daar gingen we: In gesprek met De Zwarte Crosser Der Zwarte Crossers. Volgens mij is er geen mooiere belichaming van dit utopia dan kameraad Martins. Een Let, lang van stuk, kinderlijk vrolijk, belachelijk gespierd en vol-le-dig debiel. Maar dat had je natuurlijk zelf al bedacht. Voor we begonnen had hij wel een voorwaarde: 'Questions is okay, but not too difficult!' Begrepen.

DAS FENOMEEN (rechts) en Ilja (links)

Wat ga je doen met de 10.000 euro's?

This is too difficult question. None of your business. Next question.

Wat is er zo moeilijk aan deze sprong?

Het is niet de hoogste en ook niet de verste sprong. Maar hij is wel erg hoog én erg ver. Die combinatie maakt het lastig. Na de afsprong, die precies goed van snelheid moet zijn, zie ik even helemaal niets, alleen maar lucht. Na dat moment komt de landingschans pas weer in beeld. Dat is ook het moment waarop ik weet of het zal lukken. Een zuchtje wind tijdens de sprong en ik kom uit mijn lijn en dan kom ik naast de schans terecht. And that means I die, hihihi hahaha!

Advertentie

Ik sta volledig perplex van deze vrolijke frans met z'n deathwish. Martins houdt me bij de les, ik krijg een schouderklopje. Ik zweer dat hij daarmee mijn voeten zeker vijf centimeter de grond in heit. Wat een man…

Hoe train je voor deze sprong?

Niet, ik heb geen plek in mijn achtertuin voor zo'n schans, hihihi, hahaha! Ik rijd heel veel kleine ramps en trucs en train veel. Toen ik mijn vriend William de schans zag nemen en kon zien welke snelheid hij koos, wist ik dat ik het ook kon. Then I switch off my mind and think: go for it!

Dus dat is de truc: niet nadenken.

Exactly, switch off and go!

Maar bij de eerste sprong ging je vriend William onderuit, wat doet dat met jou?

I don't think about that shit, man. That too much. I think only about my jump, haha!

Heb je sex voor de wedstrijd, of juist niet?

None of your fucking business, hihihi, hahaha!

Ik had nog zoveel vragen. Want ik had sterk het gevoel dat hij mooi weer speelde. Was hij écht niet bang? En waarom wil je dit in hemelsnaam? Is de kick zoveel groter dan de angst? En moet je bang zijn om een succesvolle sprong te maken? Hoeveel botten had hij al gebroken in zijn lijf? Wat denkt z'n vrouw hiervan? Maar Martins vindt het welletjes. Hij geneert zich volgens mij een beetje voor zijn gebrekkige Engels, ook al heb ik 'm meermaals gezegd dat ik hem prima begrijp. Nog een  keer die gestoorde giechel, een schouderklop - mijn sleutelbeen is gebroken geloof ik– en Martins trapt z'n motor aan en sprint weg. In een regen van gruis laat hij me verbijsterd achter.

Martins waagde tijdens de Zwarte Cross meermaals met succes de sprong. WAT een held.

Links: DAS FENOMEEN, rechts: een EHBO'er die niet in actie hoefde te komen