'Somehow, somewhat in the middle of things' in galerie Liefhertje

FYI.

This story is over 5 years old.

'Somehow, somewhat in the middle of things' in galerie Liefhertje

We interviewden Julia Günther over haar fantastische fotoserie die ze in Zuid-Afrika maakte.
19.4.12

Fotografe Julia Günther ging naar Kaapstad en leerde daar Ruth Jones kennen, een Afrikaanse vrouw die in de door drugsbendes en misdaad geteisterde wijk Manenberg woont. Elke zondag kan Jones de talrijke tegenslagen in haar leven even vergeten bij het muziekkorps van de kerk. Günther schoot een documentaireserie over haar en dat werk vormt nu één van de uitgangspunten van de expositie 'Somehow, somewhat in the middle of things' in galerie Liefhertje. Een expositie met een feministisch tintje, aangezien de vrouw en haar zoektocht naar een eigen identiteit in de maatschappij centraal staat. VICE sprak met Julia Günther en geeft een preview van de awesome beelden op deze expo.

VICE: Waarom besloot je een documentaireserie te maken over Ruth Jones? 
Julia Günther: Ik heb Ruthy ontmoet toen ik in 2008 in Kaapstad werkte. Toen Ruthy mij vertelde over haar marching band, deed ze dat met zo’n enthousiasme, met zo’n passie, dat ik meteen met haar mee wilde om foto’s te schieten. In een buurt als Manenberg speelt de kerk een grote rol. Het geeft de mensen hoop, zorgt ervoor dat de kinderen op het goede pad blijven en is een enorme bindende factor binnen de wijk. Het was fantastisch om te zien wat voor effect de band heeft op de mensen die er wonen. En dat wilde ik vastleggen.

De wijk Manenberg is berucht om haar criminaliteit. Hoe was het om daar te zijn?
Omdat ik altijd vergezeld was door mensen die in Manenberg woonden en die op mij pasten heb ik mij daar nooit echt bedreigd gevoeld. Maar het is en blijft Zuid-Afrika, dus een beetje op je hoede blijven moet altijd. Je moet er niet ’s nachts in je eentje rond gaan lopen, maar dat geldt ook voor Caracas of Detroit.

Ik kan mij voorstellen dat je je als Westerling een aapjeskijker kan voelen in zo¹n wijk. Was het niet moeilijk om het leven van Ruth Jones en de mensen om haar heen te fotograferen zonder dat je je een rijke westerling voelde die even komt kijken hoe slecht het met de mensen in Afrika gaat? 

Ik vind dit een onzinnige vraag; ik ben fotograaf, geen toerist. Daar komt nog bij dat ik een jaar lang in Kaapstad woonde en daar onderdeel uitmaakte van de maatschappij. Als er een afstand is geweest tussen mij en 'mijn onderwerp' is dat vooral geweest omdat je in Zuid-Afrika als Whitie niet thuishoort in een omgeving als Manenberg. Je kunt je afvragen wie er op dat moment het 'aapje' is.

Naast Julia Günther is in de expo het werk van Newsha TavakolianLarissa SansourWaheeda MalullahPinar & ViolaIris Vetter en Mary Sibande te zien. De Westerse en niet-Westerse fotografen geven in hun werk allemaal een kijkje in de zoektocht naar een eigen identiteit en stellen de rol van de vrouw centraal. Doordat het vanuit verschillende perspectieven bekeken wordt, kan de expositie ook beschouwd worden als een ode aan de universele beeldtaal. Je zou na het zien van de expo kunnen stellen dat, ondanks de grote afstanden, we toch alemaal hetzelfde communiceren via beeld. De expositie 'Somewhere, somewhat in the middle of things' is tot en met 10 juni te zien in LhGWR in Den Haag. 

Julia Gunther

Julia Gunther

Julia Gunther

Julia Gunther

Mary Sibande

Mary Sibande

Mary Sibande

Newsha Tavakolian

Pinar & Viola

Iris Vetter

Larissa Sansour

Larissa Sansour

Larissa Sansour

Waheeda Malullah

Waheeda Malullah

Tagged:Vice Blog