FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

MOTEL MOZAÏQUE ZORGDE VOOR PERMANENTE FANTOOMTRILLINGEN

Een niet echt goede bekende van ons die Arnout Meijer heet (en een gruwelijke snor heeft van heb ik jouw vader in zijn gloriejaren daar) liet zich onlangs ontvallen dat hij heel graag naar Motel Mozaïque wilde. Dat vonden we best logisch eigenlijk, dus regelden we dat Arnout afgelopen weekend naar Motel Mozaïque kon. In ruil daarvoor eisten we dat hij ons achteraf zou vertellen hoe het was, daar in Rotterdam, zodat we weer eens wat afgunst en spijt door merg en been konden laten gaan. Gelukkig hield hij woord. Sterker nog, hij hield een heel verhaal dat hij ondersteunde met foto's van een kwaliteit die je tegenwoordig nog zelden ziet. Je leest het hieronder.

Advertentie


De eerste band die ik zag was WU LYF, een labelloze, relatief nieuwe groep uit Manchester. Hun debuutalbum komt deze zomer uit. Door het zelf in elkaar geflanste kruis van purschuim en duct tape leek het allemaal een beetje klunzig, maar de muziek maakte alles dubbel en dwars goed. Het was ongeveer zo opzwepend als Crystal Fighters maar dan met meer schel geschreeuw, wat ik een goed iets vind. Blijkbaar timmeren ze toch meer aan de weg dan aan het zelfgemaakte harmonium.


James Blake! James Blake! James Blake! James Blake was fantastisch. Zijn optreden was zo intens dat het gehele publiek zich in trance vergaapte aan zijn hypnotiserende stem en beats. De brommende bas stond zo oorverdovend hard dat er scheuren in de muren kwamen en ik aanhoudend last kreeg van fantoomtrillingen.


Na James Blake rende ik als een malle naar Dan Deacon, die bekend staat om zijn uitbundige optredens waarbij hij tussen het publiek in staat en iedereen aan lichaamsbeweging helpt. Eenmaal binnen werd luidkeels geschreeuwd. Crack! Crack! Crack! Dat vond ik wel verwarrend. Iedereen bleek onder invloed van Cregg, nee niet crack, maar Cregg. Cregg is die knaap in het midden die een eigentijdse versie van het avondgebed demonstreert.


Op Motel Mozaïque is niet alleen muziek. Zo kwam ik ook deze predikant tegen, die pleitte voor consuminderen. "We kopen allemaal te veel dure dingen." betoogde hij. 'We moeten met z'n allen minder geld uitgeven!" Ik was het er helemaal mee eens! Toen ik dat plechtig beloofde en mijn handtekening onder een petitie zette, werd ik getrakteerd op goedkope wodka.

Advertentie


Er was ook deze dialoogvrije film, 'The Bear'. Die leek een beetje op Bambi, maar dan live muzikaal ondersteund door noise rock van de band No Age. De film en de intense herrie pasten wonderbaarlijk genoeg perfect bij elkaar, als ik nog een extra pakje aspirine bij me had gehad had ik de film zeker afgekeken.


Mijn moeder waarschuwde mij vroeger herhaaldelijk geen double headers van een onbekende aan te nemen. Deze raad blijkt toch niet zo nutteloos te zijn als ik vroeger dacht.


Het optreden van Belle & Sebastian was iets te blij voor mij. Het had wel wat weg van een ordinair spektakel; niets werd geschuwd om het publiek (dat je op de volstrekt irrelevante foto hierboven in de ogen kunt kijken) te vermaken. Er werden ingestudeerde grapjes gemaakt over verrekte kringspieren, de grote kijk-ik-ben-opeens-boven-en-nu-weer-beneden verdwijntruc werd gedaan en tot overmaat van ramp werden er ook nog fysiek uitgedaagde mensen het podium opgesleurd om vervolgens onder het toeziend oog van duizenden mensen een dansje te doen. :-(


Mijn vriend Sjoerd vond het ook allemaal maar verontrustend en helemaal niet amusant.


Dit is Jeroen. Jeroen is een topgozer, want Jeroen wil net zo'n pornosnor als Nick Cave, en Nick Cave is ook een topgozer, vandaar. Degene daarnaast ben ik. Jeroen zei tegen mij dat snordragende mannen zoals hij en ik samen sterk moeten staan. Ik weet niet precies waarvoor, maar toch vind ik dat een topplan van Jeroen.


Architecture in Helsinki is te gek. Ze deden geloofwaardige uitspraken als dat ze Rotterdam écht (ECHT!) een toffe stad vonden en toen ze hun cd's en t-shirts promootten tussen hun liedjes door was dat helemaal niet bedoeld om ons vulgair geld af te troggelen. Dit nam ik allemaal voor lief dankzij hun briljante 90's cover 'I've Been Thinking About You' van London Beat.

ARNOUT MEIJER