FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

VLUCHTEN IN BRYAN SAUNDERS’ NARCOTISCHE DROMEN

21 februari 2011, 11:39am

Er is laatste tijd veel te doen op het internet over een serie zelfportretten die Bryan Lewis Saunders heeft geschilderd/geverfd/ge-etst toen hij onder invloed was van een hele potpourri aan drugssoorten. Mijn vriendin Kelly stuurde me de link, want die dag ervoor stuurde ik haar een YouTube-filmpje waarin een chick haar beschrijft hoe ze anaal ingenomen DMT had ervaren. Dat het brein van mijn vriendin als reactie hierop een link maakte met Bryan Saunders geeft een sfeerimpressie van zijn werk.

Toffe portretten, maar niet zo verbijsterend interessant dat zoveel aandacht voor Bryan gepast zou zijn, dacht ik. Tot ik erachter kwam dat de 32 schilderijen maar 1/250e deel zijn van een 16-jarig project waarin Bryan elke dag zelfportret maakt. Ik besloot op een zondagmiddag met hem te Skypen terwijl hij thuis zat in Johnson City, Tennessee. Tijdens ons gesprek, dat wankelde op de grens tussen horror en hilariteit, ontdekte ik dat zijn zelfportretproject - hoe gigantisch ook - maar een fractie is van zijn portfolio dat uitpuilt van andere multimedia projecten. Bryan's kluizenaarsbestaan in de Appalachen geeft hem een onbetwistbaar talent voor het uitwerken van extreem bizarre en doordachte kunstzinnige ideeën.

Wat begon als een simpel gesprek over zelfportretten liep naadloos over in een innig gebabbel over crystal meth, Chinese stand-up comedy, bloed, obese meisjes die piemels afzuigen voor aandacht, het proces van dode obesitaspatiënten uit een appartement hijsen en andere vergelijkbare onderwerpen. Aan het einde van het gesprek bedacht ik me dat Bryan Lewis Saunders een wandelende uiting is van Xenia, Ohio in Harmony Korine's film, Gummo. En nu zijn we vrienden.

Vice: Laten we dit meteen even afhandelen, want hiervan ken ik je in eerste instantie. Vertel eens over de zelfportrettenserie die je maakte in een drugwaas. Bryan Lewis Saunders: Ik woonde in een groot complex van de overheid met allemaal gehandicapten en zieke mensen enzo. Veel zaten er aan de drugs, dus er waren veel pillen daar. Er zijn veel tragische dingen in mijn leven gebeurd, dus…

Wat zoal?
Eén van mijn vrienden stierf in een brand, een andere schoot zichzelf door zijn hoofd. Die kogel kwam er aan de andere kant weer uit en hij overleefde het, maar hij verkeerde in een constante staat van verwarring. Hij reageerde alleen maar als je naar hem fluisterde, hij zag kabouters op je schouders en maakte rare opmerkingen. Nouja, ik heb het er niet graag over. In ieder geval, toen ik na een paar maanden wandelen in het bos terugkwam besloot ik dit project te gaan doen, want ik had nog nooit echt drugs gedaan.

Gebruik je normaal nooit drugs?
Nee. Mijn brein is wat te fragiel, daarvoor. Ik neem zelfs liever geen aspirine, ofzo. Maar ik besloot elke dag een andere drugs te nemen en zelfportretten te tekenen, wat ik elke dag al deed. Ik gebruikte 18 soorten drugs in 12 dagen. Mijn vrienden werden wel een beetje bezorgd, want ik begon er uit te zien als iemand met het Down syndroom. Eerst werd mijn voorhoofd groter, toen werd mijn gezocht platter. En toen ik twee flessen Robutussen (een medicijn tegen hoest, BM) achter mijn kiezen had, kon je echt wel zeggen dat ik werkelijk iets als Down had.

Hoe vet het ook is dat je zo extreem ver bent gegaan voor dit project, valt het nog een beetje in het niets door het feit dat je elke dag een zelfportret hebt gemaakt de afgelopen 16 jaar. Crystal meth en de medicinale verdovende middelen zijn niet echt te vergelijken met de grootsheid van zo'n project. Hoe kwam je ertoe elke dag jezelf te tekenen?
Toen ik begon met mezelf te tekenen, wilde ik elke dag wat anders in mezelf zien. Kijk, een kunstenaar ziet de wereld, representeert deze en voegt dan iets van zichzelf toe in deze representatie. Ik wilde niet zoals al die kunstenaars zijn die een enkele specifieke stijl hebben. Ik vond dat niet reëel, want mensen veranderen elke dag.

En je hebt er stipt elke dag een gemaakt? Ik weet zeker dat iets je wel eens tegenhield.
Klopt. Maar als iets me beperkte, zocht ik wel een andere manier om te tekenen. Ik kan ze maken met mijn linkerhand, met beide voeten, met mijn mond, als ik slaap, tijdens dronken black-outs, zelfs met een pen in mijn anus. Ik heb een keer een hele maand blindelings getekend. Alleen als ik in coma lig, zal ik er geen kunnen maken.

Ook al zijn je drugsportretten niet per se mijn favorieten uit je portfolio, denk ik wel dat ze de sfeer van extreme rariteit van al je werk aangeven. Dat werk met de bloedende voeten bijvoorbeeld, Toetem/Totem. Wat kun je me daar over vertellen?
(Lacht) Ik liep langs een dumpplaats toen ik op weg was naar een supermarkt, en ik zag allemaal containers gevuld met foto's van verneukte voeten. De voetenkliniek had blijkbaar zijn rekeningen niet betaald, dus alle rommel in hun opslag zal wel weggegooid zijn. Ik nam alle foto's mee en kocht van die familiefotolijstjes om ze in te doen. Je weet wel, die lijstjes met kleine cirkels waar foto's van pap, mam en de kinderen in horen. Ik sorteerde ze als de ingegroeide familie en de familie met extra tenen. Ik had de serie op mijn bank opgesteld, en er bleven maar mensen over de vloer komen. Iedereen dacht dat het dode mensen waren omdat er namen onder de tenen stonden, ze vonden het allemaal maar luguber. Ik dacht: als mensen het zo aanstootgevend vinden, moet ik er misschien een totem van maken.

Oké. Hoe zit het met Fuck Paintings? Waar gaat dat allemaal over?
Oh, dat heb ik op school gemaakt. Het project heette 'Get your feet wet'. Het was een soort project waarbij je het doek te lijf moest gaan. Dus ik had er seks mee en maakte daarna foto's van mezelf. De leraar zei: "Oh, heel mooi hoe je het doek aangevallen hebt," en ik dacht dat het wel gepast zou zijn om er wat extreems mee te doen.

Een ander concept van je zijn foto's waarop lijkt dat je je mond aan het dichtnaaien bent. Ik neem aan dat je dat ook echt gedaan hebt?
Ja, dat was voor een fotografieproject van studenten. Een paar gebruikten mij als model. Een meisje maakte foto's van het moment waarop ik mijn mond dichtnaai. Toen ging prinses Diana dood, en kreeg ze al die aandacht van paparazzi, ik dacht: man, ik ga mijn lul in de fik zetten.

Oh, leg uit.
Ik ging mijn pik in brand zetten omdat een pik je net zoveel problemen kan bezorgen als je mond. Ik had mijn vrienden en de hele school uitgenodigd om foto's te maken, zoals paparazzi dat doen. Maar toen de lerares erachter kwam, belde ze de ACLU (burgerrechtenorganisatie, BM).

Erg jammer. Dat moest zeker een interessante tentoonstelling zijn geweest. Ik vind het interessant je hier over te horen vertellen, want ook al is het allemaal erg provocerend; ik zou je niet meteen een provocerende artiest noemen. Het lijkt erop dat je gewoon op een heel extreme manier denkt.
Klopt. Met de stand-up tragedie gebruik ik choquerende beelden of verhalen om mensen in een bepaalde staat van bewustheid te brengen, zodat ik de emoties er hard in kan knallen. Zoals een hypnose zeg maar. Als je ze een beetje lam choqueert, kun je erin gooien wat je wilt.

Ik denk dat je die shock gebruikt voor een hoger doel dan gewoon choquerend willen zijn. Trouwens, hoe kwam die stand-up tragedie tot stand? Het is een interessante vorm van toneelkunst, want het lijkt zo desastreus mogelijk te willen zijn. Het is niet meteen heel uitnodigend.
Ik wilde graag een beroemde comedian worden in China. Ik woonde in de caravan van mijn tante in Virginia. Onze familie had veel problemen. Een van mijn nichtjes zat aan de meth, mijn oudtante had Alzheimer en de andere een beroerte. Het was erg verwarrend allemaal en er werd veel geruzied, dus ik dacht: nou, ik kan maar beter naar China gaan. Zes uur per dag, zeven dagen per week was ik negen maanden lang Mandarijn aan het leren. Ik wilde naar wat steden in communistisch China waar geen toerisme is, om daar stand-up comedy te doen. Ik had al uitgestippeld dat ik binnen een jaar mijn eigen sitcom zou hebben, dan zou meespelen in Chinese blockbusters en daarna een internationale superster zou worden. Ik had mijn eerste optreden op een Chinese bruiloft in New York City. Dat ging best goed, dus toen ging ik naar Fujo. Op de derde dag ontmoete ik een vent die vrij goed Engels sprak en me vertelde dat ze helemaal niet aan stand-up comedy doen in China. Ik was er kapot van, maar toen ik noodgedwongen weer vertrok dacht ik: Tennessee is best goedkoop. Dus ik ging weer daar wonen. Ik besloot om daar stand-up tragedie te doen en die vreemdelingen dan maar aan het janken te maken.

Hoe werkt dat dan? Er zijn veel manieren om mensen aan het huilen te krijgen.
Een van de eerste keren ging over meisjes met overgewicht die mannen pijpen om geaccepteerd te worden.

Ja, dat is een vrij heftig onderwerp. Is er een specifieke reden dat je daarmee begon?
Ik heb zelf geen obesitas, maar eh… Ik weet niet eigenlijk. Er woonde vroeger een erg dik meisje bij me in de buurt in Virginia. Ze wilde niet meer eten want ze had genoeg van haar vadsige lijf, maar de dokter zei dat hij haar kaak niet zou dichtnaaien als die niet gebroken was. En op een vrijdagavond gingen we naar de Dunkin Donuts nadat we de Rocky Horror Picture Show hadden gezien. Ze schreef op de menukaart 'Ik geef degene die mijn kaak breekt 35 dollar.' Je wilt niet weten hoeveel mensen er in de rij stonden om haar kaak te breken. Een gozer die zichzelf Psycho noemde kwam aanzetten met een honkbalknuppel. Toen ben ik gegaan. Ik weet niet hoe het afgelopen is. Ik heb haar nooit meer gezien en weet nog steeds niet of haar kaak nog gebroken is of niet.

Wow, tering.
Ik heb een CD die Busting Open heet, want als er iemand sterft in het gebouw waar ik woon en die wordt niet meteen gevonden, dan knapt het lichaam open. Als er dodelijk obese mensen sterven en niet gevonden worden, noemt de verpleging dit 'bursting open big time.' Hun buiken barsten open met een natte knal. Dat is best ranzig. Er zijn mensen in dat gebouw die zo dik zijn dat ze er niet eens uit kunnen. Als ze bezwijken onder hun gewicht, moet de brandweer met een elektrische zaag komen om een arm of been eraf te halen om ze door de deur te krijgen. De meeste mensen die in grote steden wonen hebben geen idee hoe het er aan toe gaat in zulke kleine Amerikaanse dorpjes. Door mijn stand-up tragedie komen ze dat tenminste te weten. Er mogen dan wel reality shows enzo zijn over obesitas; zulke dingen worden daarin niet verteld.

Je klinkt er best nuchter onder als je het hebt over stervende mensen in je gebouw. Gebeurt dat vaak dan?
Ja. Akelig is het eigenlijk. Mijn vrienden hebben niet graag dat ik daar woon, maar het is wel spannend. Ik trof een keer een bloedbad aan in het trappenhuis en nam er foto's van. Het zag er uit als een kunstinstallatie, alsof iemand een kunstbloedbad had gecreëerd. Het was alsof het echte leven de kunst probeerde te imiteren, het mooiste bloedbad dat je ooit tegen zou kunnen komen.

Gadver. Waar ik het nog over wil hebben, want daar ben je nu het meeste mee bezig geloof ik; Sleepworks. In eerste instantie lijken het gewoon geluidsopnames van jezelf terwijl je praat in je slaap, maar er zit vast meer achter.
Ja, nou ik word echt gemarteld in mijn slaap. Blijkbaar heb ik vreselijke dromen, maar als ik wakker wordt herinner ik me er niks van. Ik wilde elke ochtend mijn dromen opschrijven, maar steeds als ik ermee wilde beginnen was ik de helft alweer vergeten. Dus toen kreeg ik het idee om te slapen met een bandrecorder naast me. Na een tijdje had ik mezelf aangeleerd om in mijn slaap de opneemknop in te drukken.

Ik heb er een gedownload om er wat van te begrijpen. Het heet geloof ik Le Bobcat? Wat gebeurt daar precies?
Ik had een droom over een rode lynx die naar ons huis kwam en contact had met ons. Toen moest het beest naar de dokter omdat het dacht dat het zwanger was, en het beest krabde me heel diep in mijn kuit. Ik dacht: lynxen zijn lief, maar als eentje me aanvalt snij ik hem dood. Na een tijdje veranderde de lynx in een vrouw, we gingen afspreken en toen werd het heel bizar. Een opname van diezelfde nacht luidt: "Deze vooruit en achteruit gespoelde openbaringen zullen tot leven komen en zullen de geestelijke wereld met de echte wereld verzoenen, want hiërarchie is belangrijk voor ze." Ik dacht ik doe het maar, ik spoelde de opname vooruit in mijn ene oor, en achteruit in het andere oor. Toen nam ik het geluid op van echte krolse lynxen, en spoelde het terug. Het idee was dat de luisteraar het op repeat zou luisteren terwijl hij in slaap viel, zodat de droom van de lynx de droom van de luisteraar zou binnentreden, ook al is de luisteraar een ander persoon met een eigen brein, ervaringen en neuronen die zelf bepalen waarover gedroomd wordt. Hun gezamenlijke droom zou het ultieme kunstwerk zijn.
Ik probeerde te achterhalen of mensen inderdad luisterden naar het album als ze gingen slapen en of de lynx dan hun dromen binnentrad, maar iedereen was zo van: "Man, het was een nachtmerrie! Ik ga daar niet naar luisteren als ik ga slapen!"

BENJAMIN MAJOY