FYI.

This story is over 5 years old.

Drugs

Rook paco en word een zombie

De drugs paco bestaat uit een mix van cocaïnerestjes, rattengif, kerosine en industriële oplosmiddelen en wordt door Argentijnen gezien als de gevaarlijkste en verslavendste drug.
6.3.12
een man rookt de paco drug
625f5adfed1d544427dba360bfdd6e5b

Alle foto’s door Hugo Ropero (die ook op bovenstaande foto staat).

Hugo Ropero zat in zijn geparkeerde auto, met zijn ogen gefixeerd op de achteruitkijkspiegel. Hij staarde naar zijn waterige ogen en grijze, lusteloze huid. Het was een jaar geleden dat hij was begonnen met het roken van paco en hij herkende zichzelf niet meer.

Ropero vertelt mij zes jaar na het afkicken zijn verhaal. Zijn handen en voeten schokken, een bijeffect van het gebruik van paco dat hij waarschijnlijk zijn hele leven zal houden. Hij is de voormalige fotoredacteur van Noticias, een van de belangrijkste cultuurtijdschriften van Argentinië, en is verslaafd geweest aan de ‘drug der vernietiging’, ook wel paco genaamd. Het is een gevaarlijk, zwaar verslavingsgevoelige en giftige drug die na de verwoestende economische crisis in 2001 veel gebruikt werd in de sloppenwijken van Buenos Aires. Het gebruik van de drug is een steeds groter probleem geworden in de middelste en hogere klassen van de bevolking.

Advertentie

Paco is gemaakt van het restafval van cocabladeren en wordt door de meeste Argentijnen gezien als de gevaarlijkste en verslavendste drug—erger dan heroïne of crack. Het bestaat uit een mix van cocaïnerestjes, rattengif, kerosine en verscheidene industriële oplosmiddelen. De effecten van een shot duren vijf tot tien minuten, maar de intense fase van de drug (vaak beschreven als een orgasme) duurt slechts een paar seconden. Na het gebruik verkrampen je spieren en je lichaam schreeuwt om meer, waardoor je in een diepe staat van depressie en wanhoop terechtkomt.

0317fe0ac182be3ca6c07b80cc282165

Paco dook tijdens het dieptepunt van de Argentijnse economische crisis op in de sloppenwijken. Tussen 2001 en 2005 steeg het gebruik van paco met 200%. Meer dan 150.000 jongeren gebruikten het in 2005 regelmatig. Drugdealers verkochten in die periode een dosis paco voor 1 peso (in die periode was dat gemiddeld 70 eurocent) en voor dezelfde hoeveelheid cocaïne betaalde je 10 peso’s. In de tien jaar na de crisis heeft de economie van het land zich weer hersteld, maar paco heeft de natie nog steeds in zijn macht.

Net voor de economische crisis was Ropero in de bloei van zijn fotografiecarrière. Overdag schoot hij foto’s van beroemdheden en in de nacht leefde hij een Tara Reid-lifestyle: jointjes roken en lijntjes nemen op de vele feestjes waar hij was. Hij nam drugs en dacht dat hij zijn gedrag onder controle had.

81ad6b1ef9cc454e6f2314dac0d0a9bb

Hij zat in een zware depressie toen hij voor het eerst in aanraking kwam met paco. In 1997 werd zijn beste vriend en collega-fotograaf Jose Luis Cabezas ontvoerd, gemarteld en in een gehuurde auto in brand gestoken. De klap van het verlies en een onderzoek naar de moord waaruit bleek dat er bij de moord een verband was met de politie en zakenmagnaten, zorgde ervoor dat Ropero in een diepe staat van verdriet raakte.

“Toen Jose overleed ging alles bergafwaarts. Ik kon niet goed opschieten met mijn baas, ik zat middenin een scheiding en al mijn vriendschappen liepen stuk. Ik was op dat moment erg kwetsbaar,” vertelt Ropero me.

Advertentie

Op een avond in een bar in Buenos Aires vroegen een paar aantrekkelijke meisjes of ze zijn telefoon konden gebruiken en nodigden ze hem vervolgens uit om een biertje met ze te drinken. Ze raakten verwikkeld in een gesprek over drugs en de meisjes vertelden hem over een nieuwe drugs in Argentinië: paco.

Na een paar borrels nodigden de meisjes nog meer vrienden uit en gingen ze naar Ropero’s huis voor een afterparty. Ropero had een oogje op één van de meisjes en zij overtuigde hem om een trekje paco te nemen. “Ik nam het van haar aan en zei, ik wil deze shit proberen. Het voelde als een orgasme.”

Ropero ging daten met het meisje dat hem had voorgesteld aan paco. Toen hij het drie keer had gerookt, wist hij dat er geen weg meer terug was.

9285685512ae5b749b3104ac1b7fb00b

“Toen ik op een dag wakker werd en alleen maar aan paco kon denken, wist ik dat ik verslaafd was.” Al snel verloor Ropero alles aan de drugs: zijn appartement, werk, vrienden en tenslotte zijn gezondheid. In het begin kon Ropero nog een balans vinden tussen het roken van de drug en naar zijn werk gaan. Maar uiteindelijk kregen de bijeffecten van de drug hem te pakken en zorgde zijn schizofrene paranoia voor ruzies met zijn collega’s en baas. Toen Ropero drie jaar lang elke dag paco had gebruikt, begon hij een zombie te worden. De term zombie wordt vaak gebruikt als er gepraat wordt over pacoverslaafden, omdat zij zoekend naar hun volgende shotje door de straten dwalen.

“Op een dag zag ik mijzelf in de spiegel en zei ik tegen mezelf dat ik deze man niet wilde zijn,” vertelt Ropero. Hij koos ervoor om zichzelf op te laten nemen in een ziekenhuis om af te kicken en begon aan een lang en pijnlijk proces. Tijdens zijn herstel kreeg hij het idee om een boek te schrijven over zijn verslaving en de sinistere paco-epidemie in Argentinië. Zijn boek, Maldita Droga: Una Historia Del Paco, werd in 2009 gepubliceerd.

Advertentie

“Ik raakte alles kwijt. Het was heel moeilijk om helemaal alleen opnieuw te beginnen, maar ik maak mij geen zorgen over een terugval. Het is nu echt voorbij,” vertelt hij, nerveus friemelend aan de dikke zilveren ringen aan zijn vingers.

2b293df0d3cc027235053a5533f9605e

Ropero is één van de weinige gelukkigen die zich heeft weten te bevrijden uit de sleur van de drug. De drug wordt nu zelfs door kinderen van zes gebruikt. Een andere pacoverslaafde, Lidia Rigoli, had veel meer tijd nodig om te beseffen dat ze hulp nodig had. “Als je coke of wiet gebruikt, ben je op zoek naar plezier. Als je paco gebruikt, is er geen plezier, maar toch kun je niet stoppen,” legt ze uit.

Tijdens de donkerste dagen van haar verslaving nam Rigoli rond de 200 doses per dag. Ze zat jarenlang in een neerwaartse spiraal, tot ze ontdekte dat haar 14-jarige dochter ook verslaafd was. De impact van haar verslaving op haar familie drong eindelijk tot haar door. Het was pijnlijk voor haar om zich te realiseren dat ze haar eigen dochter niet kon helpen, omdat ze zichzelf niet eens kon helpen.

Verslaafd en al voegde Rigoli zich bij Madres del Paco, een anti-paco-organisatie die tot doel heeft om jonge gebruikers in de buurt te helpen met het vechten tegen hun verslaving. Haar vergooide leven kende nieuw licht toen de oprichter van de anti-paco-groep haar ging helpen om haar leven weer op de rails te krijgen.

932211b57d541e4ef94a6f99cc7abf60

Vandaag de dag struint Rigoli de gevaarlijke straten van haar kleurrijke buurt La Boca af om jonge verslaafden te zoeken en te luisteren naar hun verhalen. Ze heeft ontdekt dat het luisteren naar een verslaafde beter werkt dan hem of haar te dwingen om te stoppen. Maar La Boca is alleen nog maar één van de vele buurten in Argentinië die geteisterd wordt door het pacomonster.

De ergste buurt is Villa 21, met een bevolking van rond de 50.000 mensen de grootste achterwijk in Buenos Aires. In die buurt is ook de kerk Nuestra Señora de Caacupé gevestigd. Tussen de verrotte gebouwen en zwermen levenloze pacoverslaafden is de parochie het lichtje in de duisternis. Onder leiding van pater Pepe heeft de kerk een programma met een tweestappenplan opgezet om verslaafden in de omgeving te helpen met beter worden.

c49f34140df9a42983f8c45c7c39aa9b

De eerste stap is preventief: de kerk organiseert wekelijkse activiteiten, sportevenementen en ander entertainment om jongeren van de straat en betrokken te houden. De tweede stap is het afkicken: een vrijwilligersteam trekt door de barrio om uit te kijken naar kinderen die dakloos zijn geworden door hun pacogebruik. Vrijwilligers spannen zich in om de jongste kinderen te vinden, zo rond de zeven of acht jaar. Vervolgens krijgen gewillige verslaafden de mogelijkheid om af te kicken. Het is gebleken dat het programma 50% kans van slagen heeft.

0e643228fec4b383e538c544c749d44e

Volgens pater Pepe is de afwezigheid van politiecontroles het grootste probleem bij het proberen te voorkomen van het drugsgebruik. Paco wordt in het openbaar verhandeld, zelfs recht voor de ogen van de politie. Tegenwoordig is de drug gedecriminaliseerd en het gebruik en de verkoop ervan is niet strafbaar. “Er waren wel mensen van de overheid die undercover ‘veldonderzoek’ deden, maar de mensen die de leiding hebben staan te ver van het onderwerp af om veranderingen uit te vaardigen. Ze bewaren hun afstand,” legt pater Pepe uit. Ook vertelt hij dat op dit moment de straten van Villa 21 niet onder toezicht staan en dat politieauto’s niet langer meer de ‘poorten van de pacohel’ kunnen betreden.

Maar die hel is niet voor eeuwig, want Ropero en Rigoli’s zelden voorkomende geslaagde afkickverhaal heeft toch voor goede hoop gezorgd. Als Ropero nu in de spiegel kijkt, is het anders dan voorheen. Hij herkent zichzelf weer en is trots op de man die hij opnieuw van zichzelf heeft gemaakt. Maar hij is één van de weinige, aangezien de zombies verder gaan met het ronddwalen door de sloppenwijken. Argentinië is nog steeds aan het herstellen van de economische crisis van bijna tien jaar geleden; hoeveel tijd en moeite zal het kosten om het uitroeien van de bevolking door paco tegen te gaan?

Voor meer afschuwelijke drugs kijk je de video die we maakten over Krokodil (waar je vlees van gaat rotten).