Catharina Gerritsen is nu al een meesteres van het leven, ondanks het feit dat ze pas 18 is. Met haar vriendinnen houdt ze in Amsterdam kantoor met Rassion, dat clubje dat je misschien ook kent van hun blog, of van de feestjes die ze geven. Maar zelf is Cath vooral een steengoede fotograaf. Dus toen we hoorden dat ze naar Rusland was gegaan, hebben we heel lief, nederig en twintig keer gevraagd of we een verslag van haar reis mochten publiceren. Het mocht. FTW! (De vrouw hierboven is niet Catharina trouwens).
Mijn Grote Reis Naar Het Mysterieuze Rusland begon op Amsterdam Centraal, waar ik meteen belandde in een oude Sovjet-trein volgestouwd met Russen. In mijn 40 uur durende treinreis werd ik vergezeld door een praatgraag Russisch vrouwtje. Ze leek heel aardig, maar helaas verstond ik niks van haar verhalen en als ze niet praatte sliep ze, wat betekende dat ik niet kon zitten in onze coupé. Toch kwam ik aan in Moskou.
Moskou is een vieze stoffige stad, maar de metro's zijn adembenemend mooi. Schilderijen, kroonluchters, communistische standbeelden, alles tot in de puntjes gepoetst. Buiten de poortjes van de metro liggen alcoholisten in een hoekje langzaam te vergaan en binnen de poortjes lopen haastig heel veel zure Russen die gewoon op tijd willen komen. Maar mooi is het wel.
Het fascinerende van Rusland zijn alle tegenstellingen. Neem nou dit, een park met enorme poorten helemaal versierd met de dingen waarmee communisten vroeger hun poorten versierden. Ben je eenmaal onder deze poort door dan kom je in een pretpark. Een uitgestorven vervallen pretpark met overal lichtjes en een Bier Bank. Het is net Las Vegas, maar dan helemaal niet.
Er zijn ontzettend veel prachtige gebouwen in Rusland, maar de meeste Russen zijn daar onverschillig onder. De pracht en praal staat haaks op de nuchtere Russen.
Ik had vaak het gevoel dat de omgeving niet bij de mens paste.
Gelukkig voelde deze vrouw haar land wel.
In St Petersburg is elk weekend een markt langs een treinspoor. Regen of geen regen, de markt gaat door. Walkmans, scheerapparaten en oude platen staan daardoor uren in de stromende regen op een kleedje in de modder en toch wordt er naarstig geprobeerd ze te verkopen.
Op straat kwam ik deze arme rakkers tegen. Drie honden aan het bedelen voor geld. Het gekke was dat er in de wijde omtrek niemand was die erbij hoorde, ik weet het zeker, want ik heb 15 minuten lang van een afstandje spionnetje gespeeld. Toen heb ik ze maar 20 roebels geschonken voor hun standvastigheid.
Dit opgewarmde lijkje gunt dit extreem lelijke Friends-autootje geen blik waardig.Ik denk dat Russen te nuchter zijn voor de hysterie waarmee de moderne consument warm moet wordt gemaakt voor het uitgeven van geld.
In de buitenwijken van Moskou was het een heel ander verhaal. Geen hysterie, slechts aardappelmarkten (god wat houden ze van aardappels, daar kunnen wij Nederlanders niet tegen op). En bussen vol boze Russen. Daarbij wil ik wel even zeggen dat Russen veruit de liefste mensen zijn die ik ooit heb ontmoet, ze kijken boos, maar ze hebben harten van goud!
Dit is een beeld wat zo 30 jaar geleden gemaakt had kunnen zijn. Niks veranderd. Lenin ligt in deze tombe opgebaard, maar het is niet gemakkelijk om hem te zien. Ik heb 4 keer voor de deuren gestaan en 4 keer waren de deuren gesloten.
Schoonmakers in Rusland. Wat een bikkels zijn dat, in de stervenskou en voor een hongerloontje zorgen ze voor een enigszins schoon Moskou. Hoge boks daarvoor.
Bont is zeker geen taboe in Rusland. Driekwart van de mensen op straat heeft ergens een staartje hangen. Het is dan ook belachelijk goedkoop, op de markt kan je al voor 25 euro een retemooi vossenjasje scoren. Deze diertjes hierboven waren wel wat duurder, zo'n 20 000 roebels (omgerekend 500 euro).
Waar ik ook veel dode dieren ben tegengekomen was in het zoölogisch museum in St Petersburg. Een fantastisch, creepy en leeg museum waar je het gevoel kreeg dat er om elke hoek een man in een witte jas bezig zou zijn met het ontleden van een hertje of iets anders schattigs.
St Petersburg bestaat uit heel veel water, overal. De stad is ontworpen door een Italiaanse gast en heeft prachtige grachtjes, bruggetjes en modder.
De vrouwelijke Banksy.
Tekst en foto's: CATHARINA GERRITSEN