Braken bij de Whopper Bar

Foto's door Vincent DiVito.

In Amerika hebben ze flagship-hamburgerwinkels waar je de meest awesome hamburgers kan maken. Josh Schneider ging er heen met een missie en dit is zijn emotionele relaas. 

De Burger King Whopper Bar is volgens de flyer "een unieke maaltijdervaring voor de echte Whopper-connoiseur (sic), met exclusieve ingrediënten en gourmetbroodjes die je nergens anders zult vinden." Ze hebben vestigingen in de fijnste, kosmopolitische steden, zoals South Beach, Las Vegas en Kansas City. Een bezoekje aan hun site is alsof je een ontspannen lounge voor hamburgerfetisjisten binnenstapt: "My onions are mad," dreunt een sexy vrouwenstem over een standaardbeat. Ik ben geen ‘Whopper-connoisseur’, maar het idee van het samenstellen van je eigen hamburger intrigeerde me.

De vestiging in New York is de flagship store, volgens mij omdat ze ook een tweede verdieping hebben (die overigens gesloten was toen ik er kwam). Het was er smerig. Overal lagen etensresten en afval en elk zichtbaar oppervlak ging schuil onder een laagje viezigheid. Toen ik maandagavond rond een uur of acht aankwam stond er een korte rij die zich ellendig langzaam voortbewoog. Dit was sowieso geen 'fast' food. Maar uiteindelijk werd ik geholpen.

"Welk beleg wilt u erop?”

"Alles, alstublieft. Ik wil alle soorten beleg."

"Uhm, oké." De caissière leek in de war. Hij begon mijn bestelling in te toetsen op zijn touch screen. "Wil je Smoked Bacon of Pepper Bacon?"

"Beide baconvarianten, alstublieft."

"Welk type kaas?"

"Alle kaas. Ik wil alle kazen die jullie aanbieden."

Op dat moment zei hij dat hij de manager moest halen. Het leek erop dat het systeem zo veel selecties niet toeliet. De manager verscheen en nadat ik mijn vuist een paar keer hard op de toonbank had geslagen terwijl ik eiste dat ik het op mijn manier wilde, liet hij de caissière zien hoe hij al die verschillende soorten beleg moest intoetsen. Dit is de complete lijst, met daarbij de beschrijvingen die ik van de BKWB-website gehaald heb:

• Sauteed Mushrooms: Cooked to a golden brown.
• Grilled Onions: Chopped fine, smokey sweet.
• Tomatoes: Sliced fresh and juicy.
• Mozzarella: Fresh, all-natural cheese.
• Guacamole: Puree of avocado and light spices.
• Crispy Onions: Lightly battered golden onions.
• Blue Cheese Crumbles: Sharp, salty and pungent.
• Lettuce: Garden-ripe and crisp.
• Pepperoni: Spicy, cured Italian flavour.
• Pepper Bacon: Thick, with a hint of spice.
• Cheddar: Sharp, whole-milk cheese.
• Pickles: Finely aged in a dill brine.
• Jalapenos: Bold, palatable heat.
• Swiss: Nutty, mild-flavoured cheese.
• American: Rich, semi-sharp cheese.
• Onions: Raw, snap and zest.
• Onion Rings: Crunchy, classic taste.

En dan waren er nog de sauzen:

• BBQ: The southern original sauce.
• Blackened Cajun: Bold and spicy essence of Creole cuisine.
• A.1. (TM) Thick & Hearty: Gourmet Steak Sauce.
• Ketchup
• Bourbon Flavoured: Tangy sauce with a Kentucky twist.
• Thousand Island: With finely chopped veggies.
• Mustard

Eenmaal aan tafel hief ik de kolos met beide handen op. Ik zweer dat het ding bijna drie kilo woog. En het stonk. De hamburger zelf voelde onderop klam aan en de mierzoete geur die ontsnapte toen ik de doos opende brandde in mijn ogen en keerde mijn maag om. Het broodje werd met de seconde weker door alle sauzen en sappen en begon al gauw over mijn handen heen te smelten. De guacamole lekte eruit als groen snot. De andere sauzen vloeiden bijeen en stolden tot een glimmendbruine laag.

Ik had de volledige intentie dit ding mijn lichaam in te werken, maar toen ik mijn eerste hap nam wist ik meteen dat er iets mis was. Ik spuugde het uit en kokhalsde tot ik alles naast de tafel had uitgespuugd. De intense zoete en zure smaken tintelden en brandden nog na toen mijn maaginhoud al op de grond lag. Mijn vingers zaten onder de guacamole en ketchup droop langs mijn onderarmen als vers bloed. Ik pakte mijn 'medium’ frisdrank (de Whopper Bar verkoopt alleen de maten medium en small, ook al is medium gigantisch en small groot) om mijn mond te spoelen.

Het weerzinwekkende geval dat voor me lag leek ondertussen bezig zichzelf te verteren. De zuren in de saus losten de burger, het brood en het kaas op tot een prutje terwijl de klomp voor mijn ogen veranderde in een tot op heden onontdekte voedselsoort. Ik bedacht me toen dat ik misschien vooruitgang zou boeken als ik een heel klein hapje nam, waar ik heel snel op zou kauwen. Dat werd geen succes. Mijn tong weigerde de burger alle toegang tot mijn strot.

Meestal als je het woord 'oneetbaar' hoort, wordt het op een figuurlijke manier gebruikt. "Deze paté de foie gras is zo droog dat die praktisch oneetbaar is," bijvoorbeeld. Hier gebruik ik het woord op een letterlijke, wetenschappelijke manier. De Whopper die ik creëerde was niet langer een voedselproduct, hoewel sommige componenten ervan op zichzelf als voedsel gezien zouden kunnen worden. Ik hoorde ooit over een man in het Guinness Book of World Records die een compleet vliegtuig opat door het uit elkaar te halen en gedurende enkele maanden in kleine stukjes te verorberen. Ik denk dat dat de enige manier zou zijn om het boosaardige voorwerp dat voor me lag daadwerkelijk op te eten.

In de dagen na dit avontuur droomde ik van monsterlijke burgers en proefde ik elke keer dat ik slikte vleugjes van die overweldigende, afgrijselijke smaak. De monster-Whopper had mij overwonnen.