FYI.

This story is over 5 years old.

Muziek

Best Kept Secret #14: we hebben een verslag!

We gaan het niet over het nieuwe betaalsysteem hebben, maar wat is er verder veranderd ten opzichte van vorig jaar?

Best Kept Secret is niet de beste naam die je aan je festival kunt geven. Dus als je een Brabantse buschauffeur bent die mensen in zijn pendelbus naar dat festival rijdt met 538 Dance Department op standje 11, dan ga je daar grapjes over maken. “Gade gij naar Best Kept Secret? Da’s allang geen geheim meer hoor.” Maar goed, voor die naam is vorig jaar bij de doop van het festival nu eenmaal gekozen, en die verander je niet zomaar. Is ook geen halszaak. Maar wat is er dit jaar wél veranderd ten opzichte van vorig jaar? Inderdaad ja, er moest nu met een chip worden betaald. Daar valt niet meer over te zeggen dan dat het een prima systeem is. Na drie dagen rond te hebben gelopen in de Beekse Bergen kan ik je wel het volgende vertellen.

Advertentie

De BKS-MENS

De mens op Best Kept Secret oogde wat ouder dan vorig jaar, maar dat kan ook alleszins te maken hebben met de plek waar je je op dat moment op het terrein begaf. De ouderen hielden zich verdacht veel op rondom het hoofdpodium, net als het hoelahoepmeisje. Eigenlijk het type mens dus dat na een show acht keer in zijn handen klapt, het optreden prima noemt en weer op de grond (of in de hoelahoep!) plaatsneemt. Prima natuurlijk, maar ook weer een beetje saai want als een festival alleen uit dit soort mensen bestaat, kun je net zo goed oesters gaan eten op Concert At Sea, omdat de sfeer daar zo lekker gemoedelijk is.

Waarschijnlijk verkoos de gretige jongere op zoek naar nieuwe bandjes toch Down The Rabbit Hole boven Best Kept Secret, want die waren er dit jaar niet veel. En als die er wel was, begaf 'ie zich voornamelijk bij stage THREE en FIVE en vooraan bij Together PANGEA, Archie Bronson Outfit, Radkey en Girl Band. Maar waar je je ook begaf, een bepaald type tasdrager kwam je merkwaardig genoeg overal tegen. Net als de Belg, die zeker op de zondag makkelijk was te identificeren (en nog gefeliciteerd met de overwinning trouwens).

DE BKS- BANDS
Alle acts op BKS #14 hadden twee dingen met elkaar gemeen: a) ze vielen NIET in de categorie hiphop, en b) ze hadden allemaal minstens één gitaar in handen. Natuurlijk, er waren ook uitzonderingen (ongeveer 3 a 4), maar deze editie was er toch vooral voor de blanke liefhebber van gitaarmuziek, terwijl vorig jaar nog Danny Brown het festival opende. De optredens op de mainstage varieerden van braaf tot aan matig (Miles Kane, George Ezra, Babyshambles) of mierzoet (Belle and Sebastian), met uitzondering van de Pixies. Want mijn god, wat speelden zij een toffe show. En dan had je nog Franz Ferdinand die de zaterdag op het hoofdpodium afsloot. Iets met hits enzo.

Advertentie

Maar wilde je echt fun dit weekend, dan moest je het zoeken bij de andere podia, en dan vooral TWO (mijn persoonlijke favoriet) en het nieuwe podium FIVE.

In geen specifieke volgorde waren dit verreweg de beste optredens:

FAT WHITE FAMILY
Smerige white trash uit Engeland.

RATS ON RAFTS
Je mag soms heel blij zijn dat er tijdens een festival ook altijd weer een paar bands uitvallen, zodat het muzikale product uit eigen land mag komen opdraven om het gat te dichten. Anders hadden we nooit Rats on Rafts (met hun nieuwe Powder Monkey!) kunnen zien en dat was doodzonde geweest, want deze band wordt alleen maar beter.

SLOWDIVE
Dit is zo'n band waar eigenlijk niemand wat van verwacht: een shoegazeband uit eind jaren tachtig die ooit wat albums uitbracht, maar nooit de status van My Bloody Valentine kon evenaren, en nu dus terug zijn. Daar doet een handjevol mensen druk over, en de rest van de wereld kan het geen reet schelen. En dus was het ook niet echt vol op de zaterdag in tent TWO, maar verdomme, we zouden ons ALLEMAAL druk moeten maken om deze reünie. Want het was dus goed, en mede dankzij de smaak van dit festival weten we dit.

RADKEY

die meteen na het optreden het publiek indook om alle wiet van iedereen te incasseren.

CONNAN MOCKASIN

De lieve, leuke, minder vage versie van Ariel Pink.

ER BESTAAT NU OOK ZO IETS ALS PISBOMEN
En het is nog steeds een raadsel waar de pis die in de bak tegen de bomen wordt gekletterd nou eigenlijk terechtkomt. Als je een paar keer langs het bosje pisbomen in de buurt van de markt bent gelopen, ga je je steeds meer afvragen of die natte grond daar niet gewoon één grote pisvlek is. Oordeel zelf:

Advertentie

STAGE FOUR IS RICHTING VERGETELHEID VERHUISD
Vorig jaar liep je nog wel eens toevallig tegen stage FOUR aan, waar dan een bandje - vaak uit de Excelsior stal - plaatjes stond te draaien onder toeziend oog van St. Paul. Dat was dit jaar nog steeds zo: Tim Knol en traumahelikopter draaiden plaatjes, alleen was Stage FOUR verplaatst richting vergetelheid, omdat op de oude plek nu stage FIVE was neergezet. Voor de plaatjes draaiende Knol moest je naar een uithoek, weg van de spontaniteit waardoor het er opeens heel erg riekte naar saaiheid als je niet dronken was zoals deze paar mensen.

WAT NOOIT GAAT VERANDEREN.
Interpol. Je snapt eigenlijk niet wat ze überhaupt nog op het podium doen. De band heeft sinds 1998 zelfs de lichtshow niet gewijzigd. Het is alleen nog iets gevoellozer dan eerst en zonder enige spanning. He bah.

Oke, dat was hem. Het festival zelf heeft al laten weten dat ze nog een paar jaartjes op deze manier door willen gaan. Ik zou zeggen: primadeluxe geen trucs. Dit is een festival waar een WK-voetbalwedstrijd naar de camping wordt verbannen, je veel geld uit kan geven aan eten, en wil je dat niet, dan neem je gewoon patat, en het nergens bonter wordt dan iemand met een hoelahoep als het op straattheater (lees: lekker gek doen) aankomt. En dat is op een bepaalde manier ook weer heel verfrissend.