FYI.

This story is over 5 years old.

Muziek

Het nieuwe nummer van Adele is mogelijk een nieuw hoofdstuk in een traumatiserende trend

Adele herinnert me aan de opvliegertjes uit de beginnende menopauze van mijn moeder en daar word je liever niet aan herinnerd.

Hoezee! Joepiedepoepie! Oja lee lee! Adele heeft een nieuw nummer uit! Of althans, een stukje daarvan. Gisteren was er een teaser van dertig seconden te horen op de Engelse televisie. Midden in de uitzending van X Factor UK ging het licht uit en drong Adele zich als een goedaardige SOA op aan de Britse huishoudens. Een sterk staaltje promotionele marketing, het moet gezegd. Maar de terugkomst van Adeles goed ingevette stembanden stemt mij niet helemaal gelukkig.

Advertentie

Ik heb niks tegen Adele persoonlijk, ik gun haar al het succes in de wereld. Ze heeft een unieke stem, slaagt erin zowel jongeren als ouderen naar haar concerten te lokken, en na drie jaar afwezigheid is ze blijkbaar nog altijd zo heet als een vers gebakken tortilla. Mijn frustraties liggen dus niet bij de persoon Adele, maar bij de trend waarvan haar vorige plaat 21 de katalysator was. Sinds 21 lijken veel vrouwen alsmaar hoger te gaan zingen. Florence + The Machine en Ellie Goulding zijn enkele voorbeelden van Adeles volgelingen. Allemaal klinken ze alsof er plotseling een furieuze wezel in hun onderbroek is geglipt. Zet je radio aan, en voor je het weet is er weer iemand die de ether volkreunt. Het mekkeren is de muziek geworden.

Ik luister graag naar zangeressen, en schaam me er een beetje dat er op mijn mp3-speler maar een handvol vrouwelijke artiesten staan. Telkens als ik Brittany Howard van Alabama Shakes hoor krijg ik zin om naar Tennessee te verhuizen om daar de rest van mijn dagen te vullen met het knuffelen van mijn teddybeer. Alison Mossheart van The Kills en The Dead Weather heeft genoeg sexappeal om zelfs van Paul De Leeuw een geile milf te maken. En sinds ik hoorde hoe Jay Z, Kanye en Rick Ross onder de tafel werden gerapt op Monster heb ik grenzeloos respect voor Nicki Minaj.

Maar Adele? Adele herinnert me aan de opvliegertjes uit de beginnende menopauze van mijn moeder, en daar word je liever niet aan herinnerd.

Zelf luisteren en eventueel getraumatiseerd raken kan hier: