FYI.

This story is over 5 years old.

“Diep van binnen weet ik dat Jamai ook blij is met deze docu”

Ik sprak met oud-finalist Joël over de reacties op de Idols-documentaire en waarom er in godsnaam zoveel werd gehuild.
7.10.14

Afgelopen zaterdag werd op televisie de documentaire U kunt nog stemmen uitgezonden waarin de tien finalisten – kinderen waren ze nog – van de allereerste Idols in Nederland bij elkaar kwamen om samen op die periode terug te kijken. De docu kijkt als een groepstherapiesessie; er wordt veel gehuild, wonden worden geopend en soms wordt het ook pijnlijk – voor de kijker hartverwarmend/tenenkrommend – openhartig. Zoals de opmerking van Joël dat hij na Idols gewoon weer met de trein moest: “Verschrikkelijk.” Diezelfde Joël kwam met het idee om deze documentaire te maken; samen met regisseur Emma Westermann, NTR en Esther Westermann ging hij aan de slag met dit verhaal, waarin ook wordt gesuggereerd dat er sprake is geweest van doorgestoken kaart bij Idols. En dát schoot weer in het verkeerde keelgat van Jamai en oud-jurylid Henkjan Smits.

Advertentie

Genoeg reden dus om met de aanstichter van al deze commotie Joël de Tombe te bellen. Hij werd overigens twaalf jaar geleden achtste, en tijdens het gesprek zat hij aan een ontbijt dat bestond uit verse jus d’orange, een boterham met hagelslag en eentje met pindakaas, en een hele hoop vitaminepillen. “Zoals eigenlijk elke dag.”

Noisey: Ha Joël, waarom wilde je eigenlijk dat er een documentaire over jullie finalisten gemaakt zou worden?
Joël: Van alle kandidaten was vooral ik niet op een bepaald prettige manier neergezet. Ik heb die eerste aflevering waarin mijn vader als een predikende Emile Ratelband wordt neergezet (of zoals Wikipedia het zegt: ‘Bij Idols viel Joël vooral op door het feit dat zijn vader geen kans onbenut liet om de loftrompet voor zijn zoon te steken.’, red.) als redelijk dramatisch ervaren. Nu kan ik er wel om lachen, maar als je zoiets meemaakt en je kan je er niet op voorbereiden, dat was verschrikkelijk. Met alle kandidaten van die eerste Idols had ik nog contact, ik merkte dat iedereen zo zijn dingen had meegemaakt. Dat verhaal wilde ik vertellen, zonder bemoeienis van wie dan ook. Het moest een oprecht, eerlijk verhaal worden van hoe wij Idols hebben ervaren. Er wordt zoveel in gehuild. Alsof Idols één groot drama was.
Daar ben ik het niet mee eens. We hebben het ook over de leuke dingen zoals onze tijd in Spanje en je hoort ook van Jamai dat hij het totaal niet zo heeft ervaren. Het is ook logisch dat mensen die lager zijn geëindigd andere herinneringen aan die periode hebben. Het is alleen een beetje naïef om te denken dat alles allemaal maar goed gaat met mensen die op zo’n jonge leeftijd zoiets meemaken. We weten allemaal hoe media in elkaar zitten.

Er werd gehuild.

Was je je daar toen ook bewust van?
Eén ding neem ik mezelf kwalijk: Idols was daarvoor al in Engeland uitgezonden, maar ik vond het nooit nodig om daar een uitzending van te bekijken. Ik dacht: het zal wel. Ik had geen idee dat het zoiets groots zou zijn. En wat als je wél had gekeken?
Ik kan je verzekeren dat mijn vader dan niet in beeld was gekomen, en zeker niet op die manier. Dan was ik me ook bewuster geweest van de impact. Maar je kan ook weer afvragen: wat als ik mijn vader niet had meegenomen, zou ik dan wel zijn uitgekozen?

Advertentie

Je hoort Marieke zeggen dat ze nooit een notaris heeft gezien. Anderen beweren dat van te voren al vast stond wie er zou winnen. Had jij dat idee ook?
Dat weet ik niet, en dat doet er ook niet echt toe. Ik ga er niets mee veranderen. Als ik ga zeggen dat het wel zo is, ben ik de slechte verliezer. En als ik zeg dat het niet zo is, dan vindt iedereen me een lafaard omdat ik me distantieer van wat er in de docu is gezegd. Iedereen moet zelf maar uitmaken wat ‘ie ervan vindt.

Is het contract eigenlijk nog geldig dat je destijds hebt getekend?
Dat weet ik niet, ik geloof dat ‘het tien jaar geldig was of zo. Maar dat maakt in dit geval ook niets uit. Het is niemands intentie om met deze docu iemand te bashen, en daarbij hebben we allemaal boter op ons hoofd. Waar zou ik zijn zonder talentenjacht? Als The Voice of Holland belt met de vraag of ik zou willen jureren, dan zeg ik ja.

Wat is toch de aantrekkingskracht van zo’n talentenjacht, zeker met de kennis die jij hebt?
Mensen willen toch allemaal met hun kop op televisie. Die denken dat het zaligmakend is.

En dat geldt ook voor jou?
Nou ja…euh… Ik ben daar ook niet vrij van nee. Kijk, hoe meer je op televisie komt hoe meer werk dat genereert. Zo zit de business in elkaar. Je marktwaarde wordt bepaald door dat soort dingen.

Waarschijnlijk kijk jij heel anders naar The Voice of Holland. Wat zie jij meer dan ik, de argeloze kijker?
Ik zie gewoon meer wat het idee is over sommige mensen, en wat er met sommige kandidaten gebeurt en met anderen niet. Ik kan nu een hoop voorbeelden noemen, maar dan ga ik wederom insinueren dat die talentenjachten doorgestoken kaart zijn en dat wil ik niet.

Jamai zette op Twitter dat hij de documentaire eenzijdig en vooringenomen vond. Wat vond je daar van?
Hij heeft recht op zijn mening. Ik ben het met hem eens als je er vanuit journalistiek oogpunt naar kijkt. Maar hij zou ook moeten weten dat dat de opzet helemaal niet was, hij heeft ook dubbele belangen. Hij werkt voor The Voice, dus hij kan natuurlijk niet in verband worden gebracht met het idee dat Idols eventueel doorgestoken kaart was. Dat hij het uiteindelijk zo op Twitter heeft gezegd vind ik minder chique. Hij had makkelijk contact met de media kunnen zoeken en kunnen zeggen: ‘Ik vind het een mooie docu, en het was een fijne dag alleen ben ik het met die opmerking van Marieke niet eens’. Nu is het een beetje doorzichtig.

Het valt sowieso op dat Jamai in de docu erg weinig zegt.
Ja, maar daar mag iedereen zelf zijn conclusies over trekken.

Was je destijds boos op mensen?
Nu niet meer, maar dat was ik wel ja. Niet op één bepaald iemand, maar op het programma. En dan vooral vanwege dat ene fragment met mijn vader.

Jamai is dus niet zo blij, maar wat vindt de rest van het eindresultaat?
Er zijn mensen die het ook niet eens zijn met wat Marieke heeft gezegd, maar verder is iedereen blij. En ik denk Jamai diep van binnen ook. Een vraag waar je normaal gesproken mee begint: hoe gaat het nu met je?
Wel goed. Ik zit in Flikken Maastricht, de docu is afgerond en uitgezonden en ik ben met een paar projecten bezig. En ik hoop dat ik nog lang muziek mag blijven maken en dat er nog eens een filmrol voorbij komt. Lange tijd schaamde ik me als iemand zei: Hé, jij bent die van Idols. Nu ben ik trots dat ik dit met die mensen heb mogen meemaken, en dan zowel op de negatieve als positieve momenten. Ik heb geen wrok meer.