FYI.

This story is over 5 years old.

Het grote interview met de laatste echte punker Pete Wentz

We spraken de grote man achter Fall Out Boy over het groeiende geloof in zichzelf, beroemd zijn en hoe je nu precies verandert van een gast in een veganistische band in de leider van een van de grootste bands van de US of A.

Dit is een lijst van dingen over Pete Wentz die je nog niet van hem wist: hij bezit een Roc-A-Fella-ketting die hij persoonlijk heeft gekregen van Jay-Z, hij luistert naar Future, speelde bas in een veganistische, straight edge, hardcore, zwarte nationalistische band genaamd Racetraitor (“Yeahhh, we waren een politieke band,” zegt Wentz wanneer ik erover begin. “Heel erg politiek.”), en Colin Powell is zijn oudoom. Met andere woorden: die gast van Fall Out Boy is cool as fuck en is dat altijd al geweest. Daar was je alleen nooit achtergekomen, omdat je nooit aandacht aan hem hebt geschonken. Maar daar komt nu verandering in.

Advertentie

Op 33-jarige leeftijd begrijpt de bassist, songschrijver en ideologische leider van de band precies wat zijn rol is in de populaire cultuur. Hij is gek en moedig genoeg om rock ’n roll te maken die groot en uitdagend genoeg is om een stadion te vullen, en hij is eigenwijs genoeg om het alleen op zijn eigen voorwaarden te doen. Het is Wentz’ opzet om Fall Out Boy een punkband te laten zijn die voor veel mensen de mainstream-toegangspoort is voor underground shit. Ik garandeer je dat van elke duizend luisteraars er altijd wel eentje bij zit die dezelfde muziek gaat luisteren als waar Pete Wentz mee is opgegroeid en die zijn leven compleet heeft veranderd. En dat is waar Wentz het voor doet, zelfs als mensen daarna ontkennen dat ze ooit naar Fall Out Boy hebben geluisterd. Hij snapt ook dat veel mensen hem blijven zien als komiek met eyeliner en de hoodie van je vriendin die maar klaagt en klaagt over de keerzijde van succes. Maar Wentz is dat niet meer joh. Hij heeft een kind van vier, zijn huis is geen paleis meer, hij gebruikt geen stijltang of make-up meer en zijn broek is niet langer te klein voor zijn ballen. Kortom: Wentz is eindelijk volwassen geworden.

Het nieuwe album Save Rock and Roll is compleet anders dan wat je van de band kent. Waar hun eerste twee albums schatplichtig waren aan bands als Saves the Day en Green Day en de opvolgers (die op zich best briljant zijn) vooral bedoeld waren om zich te bewijzen als een Belangrijke Rockband, is Save Rock and Roll het album van een band die geen ruk meer geeft om wat jij ervan vindt. En dat is te gek. Ik had een telefoongesprek van langer dan een uur met Wentz, waarin we spraken over het groeiende geloof in zichzelf, beroemd zijn en hoe je nu precies verandert van een gast in een veganistische band in de leider van een van de grootste bands van de US of A.

Advertentie

Noisey: Ik heb een theorie: als Fall Out Boy twee jaar later was doorgebroken en uit New York kwam, dan was je een Pitchfork-band geweest in plaats van een emoband. Maar omdat jullie uit Chicago komen en op een bepaalde manier in de markt zijn gezet…
Pete Wentz:Ik geloof niet dat wij de band zijn die zich erg druk maakt over hoe wij overkomen. Als je daar te serieus mee bezig bent, vergeet je waarom je in eerste instantie de band bent begonnen. Ik denk dat we in eerste instantie vooral die band zijn uit de Midwest, maar om de een of andere reden waren wij diegene die op TRL werden uitgezonden. Wij zijn authentiek; we zijn niet door een producer samengesteld dus ik snap wel wat je bedoelt. Bij sommige nummers van Yeah Yeah Yeahs denk ik vaak: dit is wat Fall Out Boy had gedaan als we ook uit die omgeving waren gekomen.

Hoe was het om onderdeel te worden van de wereld van de beroemdheden?
Gek. Ik begreep vaak niet eens wat er precies gaande was. Mensen reageerden op dingen in mijn leven waar ik zelf niet eens bewust van was. Ik voelde me nog altijd een buitenstaander, maar ik werd zo niet gezien. Ik werd gezien als onderdeel van de status quo, maar voelde me helemaal niet zo. Ik had het ook niet door. Er was een moment waarop ik dacht dat ik door mijzelf werd ingehaald, als in “Cool, deze gast neemt nu een privévliegtuig naar een of andere bestemming, laat ik met hem meegaan.” Ik heb dingen gedaan waar je als 20-jarige ook gewoon geen nee tegen kunt zeggen. Maar die periode heeft me ook de persoon gemaakt die ik nu ben. Ik was toen veels te bang voor alles en alles irriteerde me. Ik maakte me te veel zorgen over hoe ik door anderen werd gezien. Dat is nu minder.

Advertentie

Denk je dat de band geleden heeft aan de gevolgen van dat je publiek eigendom werd?
Waarschijnlijk wel, maar tegelijkertijd heeft het ons ook sterker gemaakt. Het dwong ons nog beter te worden. We werden niet beoordeeld op onze muziek, maar op hele andere dingen, zoals hoe we eruitzagen. Dat zorgde ervoor dat we muziek wilden maken die er voor ons echt toe deed. Het heeft onze huid dikker gemaakt. De publieke opinie over mijn kleding of wat dan ook interesseert me niet. Maar goed, dat is natuurlijk makkelijker gezegd nu ik 33 ben, dan op mijn 23ste.

Hoe groot is de uitdaging om uit een scene te stappen die draait om morele en raciale principes, en lid te worden van de grootste rockband van Amerika? Zijn deze twee werelden met elkaar te verzoenen?
We hadden net iets meer ambities dan rondhangen op festivals, de muziek te spelen die we willen horen en tegen de wereld te zijn zoals die nu is. Dat soort bands vind ik te gek, begrijp me niet verkeerd, maar het is voor ons moeilijk om dit vol te houden in de popwereld. De muziek is niet te vergelijken, maar denk aan old-school rappers versus Kanye West. Kanye West is belangrijk, want hij is een toegangspoort voor mensen om andere muziek te ontdekken. Zonder het album Dookie van Green Day zou ik nooit terecht zijn gekomen bij Descendents, the Misfits, Screeching Weasel, Judge en meer van dat soort bands. Ik weet dat het een extreme verandering was. En ook al is het voor mij vrij geleidelijk aan gebeurd, voor velen voelde het toch alsof ik een schakelaar had omgezet. Mensen reageerden teleurgesteld. Dat vond ik moeilijk. In sommige opzichten geeft de film Almost Famous een goed beeld van de realiteit.

Advertentie

Was er iemand in de Chicago-scene die dacht van "oh shit, dat is die gast van de band Racetraitor op MTV?"
Dat gebeurt nu zelfs nog af en toe. Onze drummer Andy heeft nog altijd een hechte band met de hardcore kids in Chicago. Vorig jaar nog speelde hij drums in Earth Crisis, wat gek was, want dat was de band waar we vroeger in onze huiskamer op moshten. We zijn een guilty pleasure voor deze gasten. Eens in de zoveel tijd roepen mensen dat Racetraitor en Arma Angelus weer bij elkaar moeten komen. Ik denk dan, euh, ik denk niet dat je ze echt zo tof zult vinden. Misschien wanneer Patrick (de zanger, DM) nu daar in zou zitten. Maar ook dat zal het niet zijn. Ik heb in zo’n 50, 60 bands gezeten, en geen van allen is ooit zo groot geworden als Fall Out Boy.

Hoe kon het volgens jou met Fall Out Boy wel gebeuren?
Het lijkt wel of bij Fall Out Boy geldt dat de band meer is dan de som der delen. Naast FOB zitten we in veel andere projecten. Veel mensen vertellen me dat die zijprojecten klein zijn, maar het is juist Fall Out Boy dat uitzonderlijk groot is. Het lijkt een ticket uit de loterij. Elke muzikant die betaald krijgt voor zijn muziek en daarmee de wereld rond kan reizen maar doet alsof hij dat niet leuk vindt, liegt. Het is echt de mooiste baan van de wereld.

Komt er een moment waarop je je zoon een kopie zult geven van jullie album From Under The Cork Tree?
Mijn zoon luistert naar Save Rock and Roll, dat vindt hij een goeie plaat. Zelf luister ik niet naar mijn eigen muziek, dat kan ik niet. Tijdens het opnameproces ben ik erdoor geobsedeerd, maar zodra de muziek uitkomt dan krijg ik hetzelfde gevoel als wanneer je je eigen voicemail hoort: “Wauw, klink ik zo? Dit is echt supernaar.” Dat denk ik bij het horen van Fall Out Boy. Maar dat is waarschijnlijk goed, anders zou ik extreem narcistisch zijn.

Advertentie

Waar luister je tegenwoordig naar?
Ik hou heel erg van de nieuwe albums van A$AP en Future, en ik luister veel naar TNGHT. Ik hou ook veel van pop- en rockmuziek, zoals de band The 1975; zij kunnen best nog eens heel erg groot worden. Laatst namen we een video op waar veel 13-jarige skaterboys bij aanwezig waren. Het is tof om te merken hoe ze over muziek praten. Het ging van Skrillex naar Gym Class Heroes. Het ging echt over de muziek, niet over de artiesten of de genres. Genres zijn steeds minder bepalend. Dat zie je ook terug in de muziek en hoe festivals tegenwoordig hun programma’s samenstellen.

Ik las dat je familie bent van Colin Powell. Is dat waar?
Hij is mijn oudoom. Ik heb hem eens ontmoet ten tijde van de Irak-oorlog. Er werd toen veel propaganda voor gedaan. Kaarten en T-shirts werden uitgedeeld alsof het cool was. Ik kan me herinneren dat ik hem vroeg: “Oh men, gaat u ook bazookas gebruiken?” Ik kan me niet eens meer voorstellen dat ik zoiets sufs heb kunnen vragen.

Heb je weleens je eigen Wikipedia-pagina gelezen?
Vroeger, maar nu al een lange tijd niet meer. Ik heb hem al eens op slot gezet, omdat mensen er maar op bleven zetten dat ik was overleden. Waarop ik weer moest reageren met “Dat is raar, dat is niet gebeurd!” Nu kijk ik er niet meer op, maar ik weet dat er dingen opstaan die niet kloppen.

Heeft 2 Chainz uiteindelijk gelekt dat jullie aan een nieuw album werkten?
Definitely. Hij zette op Instagram: “Fall Out Boy featuring 2 Chainz.” Dus ik dacht: oké, dat is dus nu out in the open. Maar mensen vonden het een te vreemde collab. Ze reageerden met “Nee, dit is te raar.” Dus uiteindelijk gebeurde er weinig mee. 2 Chainz is trouwens te gek.

Advertentie

Heb je nog contact met mensen uit de oude Chicago-scene?
Zeker. Ik spreek Jim Grimes nog en mijn vriend Mani van Racetraitor.

Is punk iets waar je overheen groeit?
Ik kwam laatst Toby van H2O tegen. Hij is supercool en nog altijd superpunk. Maar met mijn leven nu, met een kind, heb ik verantwoordelijkheden te dragen. Niet dat je dat minder punk maakt, maar het hoeft niet meer zo per se. Het heeft iets triestigs als je vindt dat je gloriedagen achter je liggen, in plaats van dat je vooruit kijkt. Maar ik stagedive wel nog steeds. En dat op mijn 33ste. Ik ben oud.

Stel dat Grey Ginn je opbelt en vraagt of je bas wilt spelen in Black Flag. Wat zeg je?
In welke tijd?

Nu.
Ik denk dat ik dat niet zou doen. Ik ga niet aan hun erfenis tornen. Als Black Flag bij elkaar komt, moet het Black Flag zijn die Black Flag speelt.

Wat als het 1980 was en jij 18 jaar zou zijn.
Dan zeker, dat zou mijn droombaan zijn geweest. Dat zou mijn tweede wens zijn aan de Djinn, nadat ik heb gewenst dat oneindig veel wensen uit zullen komen.

Als spelen in Black Flag je droombaan zou zijn geweest, wie is Pete Wentz dan nu?
Als je me deze vraag tien jaar geleden had gesteld, dan had ik gezegd dat ik me er druk over maakte en mij daar niet lekker bij voelde. Maar nu kan ik alleen maar zeggen dat ik een geweldig leven lijd. Ik woon in het zuiden van Californië, heb van muziek mijn leven kunnen maken, heb een fantastisch kind. Ik heb leren accepteren wie ik ben en welke plek ik op aarde inneem. Ik snap nu beter waar mijn verzet en haat vandaan kwamen. Maar dat ben ik niet meer. Ik hoef geen eyeliner meer te dragen. Natuurlijk veranderen die dingen naarmate je ouder wordt, maar het heeft ook te maken met zelfacceptatie.

Oké, laatste vraag. Heeft iemand je weleens verteld dat de riff van Sugar We’re Goin Down lijkt op die van Higher van Creed?
[lacht] Is dat het nummer waar hij zich in de videoclip voordat als Jezus? Ik zal er vandaag eens naar luisteren. Als ze inderdaad op elkaar lijken, zet ik dat op mijn Wikipedia-pagina.

Drew Millard is de grootste Fall Out Boy fan van de hele wereld. Hij zit op Twitter - @drewmillard