We vroegen de makers van de zombie-selfiestick of ze een beetje trots zijn op hun uitvinding

Net toen je dacht dat het niet erger kon, was daar de Selfie Arm: een selfiestok in de vorm van een levensechte armprothese waarmee het op iedere foto lijkt alsof je de hand van je geliefde vasthoudt. Ontwerpers Justin Crowe en Aric Snee maakten het ding in eerste instantie als een grap, en waren totaal niet voorbereid op de mediastorm die volgde. Een paar uur nadat de selfiestok op Designboom verscheen, belde CNN, bestempelden verschillende blogs het als “de treurigste manier om je vrienden jaloers te maken” en ontstond het debat over de culturele implicaties van de selfiestok waar Crowe en Snee op gehoopt hadden.

In het licht van de redelijk recente maatschappelijke obsessie met selfies, de selfiecultuur van beroemdheden en het recente verbod op selfiestokken in sommige musea en openbare ruimtes, groeide de Selfie Arm uit tot meer dan een grapje. De ontwerpers willen de armen nu in gelimiteerde oplage als kunstobjecten gaan verkopen. Prijskaartje: 5.580 euro.

De selfiestok draagt bij aan de discussie over een extreme vorm van individualisme en de al dan niet groeiende kloof tussen mens en technologie. Het voelt namelijk nogal eenzaam als je met een selfiestok een foto van jezelf maakt, in plaats van dat even aan je buurman te vragen. Toch is dat precies wat er nu met iedere solostok gebeurt. Als je jezelf met vrienden wil fotograferen, is de selfiestok naast handig misschien zelfs wel juist sociaal, omdat je niemand hoeft lastig te vallen met je zelfportret-obessie. Iedereen die een uur bij het I Amsterdam-ding heeft gestaan kan dat beamen.

Het punt is dat de Selfie Arm het fenomeen van de selfie naar een nieuw hoogte- danwel dieptepunt heeft gebracht. En wel in de vorm van een soort zombie-arm die je vriend moet voorstellen. Nu kun je lekker individueel doen, en tegelijkertijd sociaal lijken. “Soms kan een kunstwerk een bepaald gevoel over de maatschappij veel beter uitdrukken dan woorden,” zegt Snee. Het is een filosofie die in elk van hun werken, zowel gezamenlijk als individueel, lijkt terug te komen. Of het nou Crowe’s gebeitelde buste is die je iPhone oplaadt, of Snee’s glazen speaker die zonder elektriciteit werkt: elk van de projecten zegt iets over de tijd waairn we leven, zonder er een woord aan vuil te maken. We spraken met de ontwerpers over het idee achter de bijzondere selfiestok, en wat ze er nou echt mee willen zeggen.

The Creators Project: Hoe kwamen jullie op het idee van de Selfie Arm?

Aric Snee: We waren zowel geïnteresseerd in als bezorgd over het fenomeen van de selfie, en zochten naar een manier om het in een bepaald perspectief te plaatsen. In de huidige samenleving worden trends en informatie zó snel onderdeel van onze cultuur, dat er amper tijd is om die goed te verwerken, en om er kritisch over te schrijven. Soms kan een kunstwerk een bepaald gevoel over de maatschappij veel beter uitlichten dan woorden, wat ook het doel was voor de Selfie Arm.

Hebben jullie al wat exemplaren van de Selfie Arm verkocht? 

We hebben er tien te koop gezet als kunstwerken. Een tijdje terug hebben we er eentje verkocht aan een marketingbedrijf in Hong Kong, die de selfiestok gebruikte voor een serie reclames over selfiecultuur voor de grootste electronicaketen van Hong Kong. Op het moment zijn er nog een paar over en we zijn van plan om ze her en der tentoon te stellen, komende winter bijvoorbeeld in Santa Fe in New Mexico.

Hebben jullie ook negatieve reacties gekregen? Snapten mensen de grap achter het werk?

Justin Crowe: Veel mensen snapten het niet. Dit ‘product’ was ook een makkelijk doelwit voor negatieve reacties en op een bepaalde manier is dat ook wat het tot een waardevol kunstwerk heeft gemaakt. Als je iets maakt waar iedereen het mee eens is, krijgt het nooit de reacties die een controversieel product wel heeft, het daagt niet uit. Juist het feit dat mensen het niet eens kunnen worden over de maatschappelijke waarde van de Selfie Arm, maakt het een belangrijke discussie.

Hoe denken jullie zelf over de normale selfiestokken? Zouden mensen ze mogen gebruiken in musea en openbare ruimtes?

Als je wil zien waar je loopt in het donker, bouw je een zaklamp en als je een goede manier om jezelf te fotograferen zoekt, bouw je een stok waar je je camera op kan zetten. Eigenlijk zijn selfiestokken gewoon een statief in combinatie met een timer, een logische oplossing voor een probleem. Het is dan vervolgens aan de kunstenaars om de maatschappij een spiegel voor te houden. Wij wilden mensen laten nadenken over dit hele fenomeen, en ze zelf een mening laten vormen.

Hebben jullie de arm ooit in het openbaar gebruikt?

Een paar keer. We kregen behoorlijk wat rare blikken toen we er de promotiefoto mee gingen maken. Een maand nadat onze stok uitgebreid op het internet werd behandeld ging ik in een kringloopwinkel op zoek naar een betere mouw voor de armprothese. Toen ik bij de kassa aankwam wilden ze mij voor de arm laten betalen, omdat ze dachten dat ik ‘m ergens op een plank in hun winkel gevonden had.

Het project ging snel viral. Hoe reageerden mensen erop?

De reactie kon niet beter. Oorspronkelijk wilden we de arm alleen op internet laten bestaan, en kijken of mensen echt dachten dat hij als normaal product bedoeld was. Uiteindelijk begreep denk ik ongeveer 60% van de mensen dat het een sarcastisch commentaar op de selfiestok was, en die andere 40% dacht dat het een echt product was. Uiteraard reageerde die laatste groep vaker op een negatieve manier. Binnen 24 uur nadat het artikel op Designboom stond, werden we geïnterviewd door CNN. Volgens mij is de beste definitie van ‘viral gaan’ dat iets op internet zo snel wordt gedeeld dat het ook naar andere media overspringt. Dat gebeurde dus met dit project.