FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

JE ZOU MAAR EEN KERNCENTRALE ALS MOEDER HEBBEN

Moeders zijn geweldig. Iedereen zou er eentje moeten hebben om lief voor te zijn en op Moederdag cadeautjes voor te kopen. Ja, zelfs als je moeder een nucleaire kerncentrale is die jou uit haar baarmoeder heeft laten glippen met meer dan één paar ogen, enorme benen of een uit je nek groeiende tweeling. Tenminste, dat vinden Marion Petegnief, Matthieu Bernadat, Nils Boussuge, Florence Cioccoli en Clément Deltour (allemaal Supinfocom-studenten). Daarom hebben ze deze tamelijk verwarrende, maar behoorlijk briljante animatie gemaakt, over kinderen die het slachtoffer zijn geworden van de radioactieve neerslag van Tsjernobyl.

Advertentie

We belden met één van deze Franse jongens en hadden een gesprekje.

Vice: Wat is er allemaal aan de hand in jullie film?
Matthieu 'Bernie' Bernadat: Waar moet ik beginnen? Het gaat over kinderen met vreselijke vergroeiingen. Ze leven in een gruwelijk verlept weeshuis in Wit-Rusland (breek je hart met de foto's van Paul Fusco, die je hier kunt bekijken).

Waarom heb je ervoor gekozen je proefschrift te schrijven over zo'n beetje het meest deprimerende van de hele wereld?
Ik weet het niet. We kozen voor Tsjernobyl omdat het iets is dat onze generatie beïnvloed heeft. Ik ben een paar weken voordat de kerncentrale explodeerde geboren. Zowel fysiek en geografisch als cultureel gezien is het een niemandsland. Het is een plek waar nog steeds weinig beeld van te vinden is -het is ver weg, gruizig en gevaarlijk.

Jullie gaan best ver. Wie van jullie kwam in eerste instantie met het idee?
Marion kwam met het basisconcept voor Chernokids. Ze zag één van de foto's van Paul Fusco -die van het kind met dat enorme been– en daaruit vloeiden de eerste sketches voort voor het karakter dat we 'T-Rex' hebben genoemd. Er zijn best een aantal gelijkenissen tussen de karakters die wij hebben ontworpen en Fusco's foto's. Maar we hebben ook personages gecreëerd die flink overdreven zijn en zelfs 'schattig', omdat het uiteindelijk natuurlijk fictie is. En oké, we geven toe dat er naast de echte kerncentrale geen weeshuis staat en evenmin een grote koeltoren.

Advertentie


Foto door Paul Fusco

Was het moeilijk om in te zoomen of te focussen op die schattigheid terwijl jullie bronmateriaal bol staat van gruwelijke dingen?
Het hele proces was lastig, omdat we op een surreële manier Tsjernobyl wilden laten zien met spelende kinderen, zonder het oudbollig of zorgeloos fijn te laten lijken.

Zijn jullie van plan om een vervolg genaamd Fukukids te maken?
Ik hoop dat er geen bronmateriaal beschikbaar zal komen om vanuit te werken. Overigens is er al een supertoffe animatie over gemaakt, Nuclear Boy.

Oké. Terug naar Chernokids. Moeder is een belangrijk karakter in de film. Waarom is het in de animatie Moederdag?
We hebben geprobeerd om de relatie tussen de misvormde kinderen en de bron van hun misvorming, de verlaten kerncentrale naast het weeshuis, te laten zien. In hun fantasie die ze tijdens hun strijd spelen, is 'Moeder' ofwel 'het ding' dat ze hun superkrachten gaf, degene die ze proberen te beschermen.

Dus het is een beetje als met het Stockholmsyndroom?
Ik denk het. Misschien is het een duistere terugkeer naar de realiteit, waarin de wanden inderdaad radioactief en schadelijk zijn, en dat het kind waarbij op het einde de tanden uit de mond geslagen worden degene is die de waarheid spreekt. We vonden het echt lastig om te beslissen of we de andere kinderen zijn gezicht als een piñata zouden moeten laten bewerken of dat we ze beter gewoon allemaal verdrietig konden laten zijn.

Advertentie

En wat heeft je ertoe gebracht om zijn gezicht te verbrijzelen? Wat wilde je daarmee zeggen?
De andere kinderen zien Moeder als de verlichter van hun pijn en de reden om te blijven leven. Hun behoefte om een relatie met iemand zoals Moeder te hebben, overwint het feit dat ze in een doods gebied leven.

Eigenlijk willen we allemaal geliefd zijn.
Ja!


De Franse studenten die de film maakten

Goed, maar wat gebeurde er met hun echte moeders?
Ik zou het niet weten. Het is het 'Tsjernobylkinderen'-verhaal. Daarnaast hebben weeskinderen een grotere 'aaaaaahhhhh'-factor, laten we eerlijk zijn. Dickens was zich daar al van bewust, dus waarom zouden wij daar geen gebruik van maken?

Zou jij je moeder ook een dode vis geven voor Moederdag?
Haha. Nah, toch op zijn minst een telefoontje of bloemetje als ik in de buurt ben.

Hoe zijn de reacties tot nu toe?
Op school kregen we een voldoende. We krijgen meer reacties van het internet. De YouTubers reageren heel anders dan de Vimeo'ers. Sommige YouTubers waren heel kwaad. We kregen een fantastische e-mail, wacht, ik pak 'm er eventjes bij…

http://www.chernokids.fr/ — wat the fuck is this???
you are fucking bastard? wat do u mean wen u make this "film."
All of u is a "infâme français de porcs".

Jullie zijn Franse varkens?
'We zijn verschrikkelijke Franse varkens'.

Waarom denk je dat mensen zo reageren?
Ik heb geen flauw idee. Misschien dacht hij dat we grapjes wilden maken over echte ziektes en handicaps. Maar goed, het is YouTube; ik slaap hier heus geen nacht minder om. Het is ergens ook wel grappig. We zijn in ieder geval blij dat buiten onze vrienden en kennissen nog een paar andere mensen ons filmpje gezien hebben.

Dat brengt me bij mijn laatste vraag; jullie maakten de film al een jaar geleden, maar jullie posten 'm nu pas op internet. Heeft die beslissing misschien iets te maken met wat er gebeurd is in Japan?
Nee, we waren ons totaal niet bewust van hoe erg Fukushima was toen we de film online zetten. We wachtten omdat we hoopten de film op een festival te kunnen laten zien. Dat is niet gebeurd, dus hebben we het toch online gezet. Ik hoop niet dat jullie denken dat we een ramp proberen uit te wonen.

Dat doen we niet!

ELEKTRA KOTSONI