Ron Galella, godfather van de paparazzi

Vóór het hedendaagse concept van paparazzi -zwermen van anonieme, op beroemdheden geilende stakkers met digitale camera’s en zonder aanzien, laat staan klasse - had je Ron Galella. Hij wist zich via keukenliften op allerlei feestjes binnen te wurmen, waar hij foto’s schoot van onder anderen Madonna en David Bowie. Ook stalkte hij Jackie O. genadeloos buiten haar appartement in de Upper East Side in New York.

Galella is een opportunist en workaholic. Hij werkte zich omhoog binnen het dubieuze vakgebied van de paparazzi en groeide uit tot de celebrityfotograaf - een functie die misschien nooit erg is gewaardeerd maar wel zeker is erkend. Hij is tot moes geslagen door Marlon Brando (waarna hij altijd een rugbyhelm droeg als Brando in de buurt was), aangeklaagd door Jackie O. en verbannen uit tientallen exclusieve clubs.

Tegelijkertijd is hij van onschatbare waarde geweest voor de hele industrie: van de jaren ‘60 tot en met de jaren ‘80 was hij de enige die dit soort dingen deed. Tijdens deze periode verschenen zijn foto’s regelmatig in grote tijdschriften als Time (die hem de ‘godfather of US paparazzi culture’ noemde), Vanity Fair, Vogue en People. Hij schoot foto’s op gevoelige momenten, als niemand anders het lef had om ook maar te proberen een camera tevoorschijn te halen.

Galella is nu 81. Hij heeft alles gezien wat de glamourwereld te bieden heeft. Hij heeft alles gedocumenteerd en gecatalogiseerd. De kelder van zijn woning in New Jersey is volgestouwd met foto’s. Op dit moment werkt hij aan een boek over zijn grootste obsessie: Jackie O. Speciaal voor ons nam hij even pauze van het werk aan zijn magnum opus en vertelde hij over hoe hij jarenlang zijn camera in het gezicht van beroemde mensen propte. Ook bood hij ons welwillend een aantal ongepubliceerde foto’s aan, afkomstig uit zijn immense archief.

Een spontane Ron, omringd door tientallen jaren van zijn eigen spontane foto’s. Portret door Bejamin Wlody.

VICE: Beschouw jij je werk als opdringerig?
Ron Galella: Nou…

Ik moet dit wel vragen, aangezien je meerdere malen bent ge- slagen en aangeklaagd. 
[lacht] Ik ben controversieel. Sommige beroemdheden denken dat ze zich altijd in een privé-omgeving bevinden, zoals Jackie Onassis. Zij dacht dat alles altijd privé was. Maar in de openbare ruimte ben je een eerlijke prooi. Zij was op een bepaalde manier ook heel hypocriet, want ze genoot er tegelijkertijd van. Mijn beste foto van haar is ‘Windblown Jackie’. Op die foto draagt ze geen make-up en heeft ze haar haar los. Daar is ze een normaal persoon. Ik was bezig om het model Joyce Smith te fotograferen in Central Park, vlakbij Jackie’s huis. Toen we het park verlieten, zag ik Jackie. Zij zag mij niet, maar ik volgde haar tot aan de hoek van 85th en Madison en sprong in een taxi. Als ik haar te voet gevolgd zou zijn, zou ze me hebben opgemerkt en haar zonnebril opgezet hebben. Ik houd niet van dat soort shots. Mijn taxichauffeur toeterde; ik denk dat hij Jackie graag wilde zien. Toen de claxon klonk, draaide Jackie zich om en keek ze rechtstreeks naar de taxi. Toen maakte ik dat shot. Ik stapte uit en gaf Joyce Smith een andere camera, zodat ze foto’s kon maken van hoe ik achter Jackie aan ging.

Waarom was je zo geobsedeerd door Jackie O.? 
Om meerdere redenen: Fysiek gezien was ze prachtig, met grote, wijde ogen. Ze had een fluisterend, zacht meisjesstemmetje, net als Marilyn Monroe. Maar de doorslaggevende factor, die een vrouw echt glamour geeft, was dat ze iets mystieks had. Ze was mysterieus. Ze was stil. In haar hele leven heeft ze slechts drie interviews gegeven. Het ontbreekt de meeste hedendaagse beroemdheden aan mystiek. Iedereen is zo gretig om dingen van zichzelf naar buiten te brengen; het is gewoon vulgair. Als er iets mysterieus aan hangt, willen we graag meer weten. Dan blijft er voor ons iets te verlangen.

Wanneer begon je als paparazzo te werken? 
Toen ik de kunstacademie verliet, had ik geen geld voor een studio, dus schoot ik gewoon op locatie. De wereld was mijn studio. Het was pure noodzaak. Ik schoot foto’s van celebrity’s in hun eigen omgeving: bij evenementen, op het vliegveld… Bij Jackie wachtte ik natuurlijk gewoon buiten voor haar deur en daarna leidde ze me waar dan ook heen. Mijn fotografiestijl was heel eerlijk, spontaan en ongekunsteld. Op mijn briefpapier staat zelfs ‘Photography with the Paparazzi Approach’. Ik zocht echte emoties. Tegenwoordig is alles geposeerd. Bij elke première roepen de paparazzi gewoon de namen van de celebrity’s; ze willen dat de celebrity in hun camera kijkt. Dat wilde ik nooit. Ik wilde dat mensen echte dingen deden. Dat is hoe fantastische foto’s ontstaan: met oprechte emoties. We willen celebrity’s in menselijke situaties zien, zodat we kunnen zeggen: “Kijk, ze zijn net als wij!” Als ze dingen aan het doen zijn, vertelt de foto een verhaal. Een geposeerde foto zegt niets.

Je meest beruchte ‘studio’ was misschien wel Studio 54.
Dat was een geweldige plek, omdat het op een filmset leek. Je had er flitsende lichten, harde muziek en dansende mensen. Daar kwamen de grote sterren om andere sterren te ontmoeten. De eigenaar, Steve Rubell, nodigde elke celebrity in de buurt uit om naar Studio 54 te komen voor gratis drankjes, wijn en drugs. Hij was heel slim.

Steve hield van publiciteit, dus nodigde hij de pers uit. Toch heeft hij me twee keer verbannen. De eerste keer omdat ik een foto nam van actrice Ali MacGraw die intiem danste met producent Larry Spangler. Zij had geen bh aan en je kon haar tepels zien. Ik nam een foto, die uiteindelijk in Playboy verscheen. Volgens Steve was Ali daar erg ontzet over. Dat loog hij. Ik ken Ali en heb met haar gecommuniceerd over de foto. Ze vond die foto wel leuk; het maakte haar niets uit. Steve had het altijd op mij gemunt, omdat ik beroemder was dan de andere fotografen.

En wat gebeurde er de tweede keer?
De tweede keer dat hij me verbande was voor levenslang. Group W [een nieuwsgroep] was in de buurt om een item aan mij te wijden. Ik stelde voor dat ze mij in actie zouden zien. We gingen naar een opening van Robin Williams in de Copacabana. Iedereen was aanwezig, inclusief Steve, dus uiteraard nodigde hij iedereen uit voor Studio 54. Steve vertelde me dat ik alleen foto’s mocht schieten - Robin Williams wilde niet op tv komen. Robin stond daar dus te dansen met zijn vrouw, terwijl ik foto’s nam en de tv-ploeg mij filmde. Steve kwam schreeuwend naar me toe: “Nu heb je het verpest! Lever die film maar bij me in!” Ik wist dat we in de problemen zaten, dus nam ik een foto van de boze Steve en maakte ik dat ik wegkwam. Hij schreeuwde me na: “Je ligt er weer uit!” [lacht] De politie kwam en nam de tv-ploeg en Steve mee naar het politiebureau. Ze lieten iedereen vrij, maar Steve moest 33 uur in de gevangenis blijven vanwege eerdere overtredingen. Dat heeft hij me altijd kwalijk genomen.

Werd het niet vervelend dat je steeds overal werd uitgetrapt? 
Nee. Ik ben een opportunist. Ik geef niet op. Ik crashte alle feestjes. Vaak sloop ik bij danszalen naar binnen via de keuken. De beveiligers pakten me uiteindelijk meestal. Ik deed dan alsof ik meewerkte en wegging, door op het knopje van de lift te drukken. Dan gingen ze weg en sloop ik weer terug via de keuken.

Hoe zie jij de hedendaagse paparazzi? 
Het is verschrikkelijk. Toen ik het in de jaren '60 en '70 deed, was het altijd een 1-op-1-situatie. Iedereen kan tegenwoordig een paparazzo zijn. CNN heeft onlangs een hoop fotografen ontslagen, omdat ze heel goedkoop smartphonefoto's kunnen krijgen.

Vind je ook dat de hedendaagse celebtrity's gewoon niet interessant genoeg zijn? Iedereen doet aan plastische chirurgie en het lijkt haast wel alsof er geen imperfecties meer zijn. 
Ik denk dat chirurgie prima is als je het nodig hebt. Toch houd ik niet van vrouwen met grote tieten. Ik ben een billenman. Het meest sexy gedeelte van een man of vrouw is de kont. Gene Kelly had een echte kont en die Jennifer Lopez ook.

Meer van deze toppaparazzi zien? Dat kan! In het fotomuseum Foam is van 8 juni tot 23 augustus een grote tentoonstelling te zien van Ron Galella. Klik hier voor meer info.