FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

PAWLOWSKIANA

Unpublished

In België plaatsen we nu al een tijdje een column van Mauro. Voor degenen onder u die hem niet kennen; Mauro is dè Rock & Roll-cultheld van België. En dat lees je. Wij waren erg benieuwd of Mauro in Nederland ook een beetje aanslaat. Laat even weten wat je er van vindt..

Niks zo ideaal voor de doorsnee artiest als een laagbewolkte, vereen- zamende vakantiemaand. Natte festivalaffiches, meer muzikanten dan bejaarden op straat, een half uur open hemel op een dinsdagmid- dag als de beiaard klinkt; kortom, augustus in België. Kunst en werklust ontmoeten mekaar weer, opwinding dient op alchemistische wijze heruitgevonden te worden en—mussen schrikken op—in repetitiekoten fluiten de micro's. Zo is het goed. Maar ai, dan toch nog warme dagen in september. Moet er zonodig weer fluitend rondge- hangen worden als toerist in eigen stad. (Aangeraden fluitkeuze: We Built This City On Rock And Roll.) Overjas losjes aan een vinger over de schouder gehouden... Toch beetje een te familiaire houding voor iedere artiest boven de dertig, vind ik wel. Of je moet een politicus zijn in volle verkiezingsstrijd, ja okee. Met opgerolde hemdsmouwen praatjes slaan met de kwaaie burger, die mooie middag ergens op een drukke marktplein. Terug in de wagen, op weg naar de volgende gig, wordt dan de minister zijn aandacht getrokken door de fijne muziek- keuze van de chauffeur. 'Wat nu opstaat, mijnheer? Porest. Zijn laat- ste cd, Tourrorists!, echt een van de beste platen van de laatste tijd. Op het Abduction label van de Sun City Girls, u weet wel, wat in de week opstond. Toen vroeg u ook wat dat was. Klonk als Mudjaheddin garagerock, vond u. Haha, ja, dat klopte wel. Porest, dat is een zekere Mark Gergis. Een man die ook voor Sublime Frequencies—een van de beste labels ooit—opnames meebrengt uit verre streken. I Remember Syria of Choubi Choubi: Folk and Pop Sounds From Iraq, die moet je blind aanschaffen, mijnheer. Of Cambodian Cassette Archives, of... ach, het is teveel om op te noe- men. Kijkt u maar eens op zijn site. Maar ik waarschuw u, hij is, euh, niet vriendelijk voor iedereen op deze planeet. Hij maakt, ik citeer: 'highly unrequested and diabolical protean folkloric ear-wash'. Toch echt iets voor ons, niet? Ja, dacht ik ook' En zo laat de volksvertegenwoordiger zich rijden naar de opening van een nieuwe rockschool in Durbuy, alwaar The Fall de receptie opluistert. Ik zeg, denk voor- lopig maar niet te veel aan oefening, integriteit, oorspronkelijkheid en wat heb je nog zoal. Wil je een band opstarten, begin dan met een goede naam. Verzin een even fantastische titel voor een nog onbestaande plaat en de rest komt misschien wel vanzelf. Stel u voor. Zo zal ikzelf, een beroepsmuzikant met meer vlijt dan ambitie, binnen- kort een groep oprichten met de hoopvolle naam Ratzinger. Klinkt als een Noiserock trio, of wat denk je? Onduidelijke zang, omvallende statieven, dure pruleffecten. Ik kijk er naar uit. Prijs voor de beste belgische elpeetitel gaat dit jaar alvast naar Satanische Vrede van Silvester Anfang. Beste hoes ook eigenlijk. En, nu we toch bezig zijn, beste muziek. Weer een uitgave van Funeral Folk, het collectief met de meest waarachtige soundtrack voor hedendaags Vlaanderen. Of was het die van drieduizend jaar geleden? Wacht, ik heb het hier over hetzelfde, sorry. Maar genoeg over de simpele, solitaire plantrekkers onder ons. Omdat het tragisch lot van onze beschaving vanzelfsprekend iedereen aangaat, zou ik nu graag het vizier wille richten op de zwakkeren, de hulpbehoevenden in deze keiharde amusementssector: de bevolkers van de hitparade. Zij die gepijnigd worden door een onstilbare geldingsdrang. Behaagziek en met snel verouderend vel niet in staat zijn de dans te stoppen, want een schuimbekkende massa hoogtechnologische kinderen blijft maar virtuele kogels naar de voe- ten afvuren. Hoe is het zover kunnen komen, zie je ze zwetend afvragen. Een hartverscheurend zicht. Gelukkig bestaat er nog de sterke, onverwoestbare Grote Neger die de hitlijst domineert en ons blijft redden van gecomplexeerde genres. Zoals daar zijn frigide electro, slimme rock en—Heer sta ons bij—toffe combinaties daarvan. O Heerser Der 21ste eeuwse HipHop en R&B, dank U voor de plechtige communie van Kraftwerk en Afrika, decadent-apocalyptische emancipatie van dikke konten en Uw school van genieën in klankarchitectuur—auraal equivalent van Alfred Speer die een huttendorp ontwerpt. Geniaal. Wat zong Bo Diddley ook alweer? I walk 47 miles of barbed wire/I use a cobra-snake for a necktie/I got a brand new house on the roadside/made from rattlesnake hide/I got a brand new chimney made on top/made out of a human skull/now come on take a walk with me, Arlene/and tell me/who do you love? Who do you love? En nu volle bak freejazz door de winkelstraat. Het leger wordt ingeschakeld. Niemand mag weg tot de speakers gesmolten zijn.

MAUROPAWLOWSKI