FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

HORRORDRONKEN OP DE MUMBAI FASHION WEEK

15.5.09


Onze verslaggeefster Yasmine met een van de mannelijke modellen van de Mumbai Fashion Week

India. Hoewel je halve garderobe er in elkaar genaaid is, is het nog steeds niet het land waar je aan denkt als we het hebben over mode. Bedelende kindjes, ja. Haute couture, nee. Onlangs bezocht ik de Mumbai Fashion Week om te kijken of de Indiase mode misschien dan stiekem toch zo booming is als haar economie.

Advertentie

Op kittige bootschoentjes en gestoken in een casual H&M Divided avondjurkje neem ik plaats in een riksja en dirigeer ik kordaat de chauffeur langs dode honden en armetierige kindjes. Ik ben op weg terug naar mijn hotel, want ik ben godverdomme geweigerd.

Enkele minuten eerder stond ik nog aan de deur bij het Grand Hyatt Hotel, wanhopig om de Mumbai Fashion Week binnen te komen. Maar ik kreeg een hooghartige afwijzing en werd weggemoffeld alsof ik uit de laagste kaste kwam. Ik wilde met mijn outfit de dialectiek tussen de intense armoede en de Bollywoodglamour van India terug laten komen, maar dat bleek een culturele misstap. Empathie en fashion gaan niet samen. India is keihard, ook voor pottenkijkers.

Poging twee. Ik verkleed me, om even later met klakkende hakjes door de gangen van mijn Hare Krishna Hotel te glitteren, op zoek naar modebewust vertier en liters champagne. Ik ben gezind op een revanche. Ik geef bij binnenkomst de perfecte imitatie van een verveelde dochter van een Europese koning en de VIP-bandjes en uitnodigingen worden in mijn handen gedrukt. Het werkt. Ik heb de India-code gekraakt. Als blanke kun je bluffen.

Ik kijk waar ik allemaal heen kan en schiet meteen raak. De Bombay Cocktail lounge. Hier hangen alle Bollywoodsterren en modellen. Maar de dansjes gaan mij te snel en ik raak met mezelf in conflict. Wat doe ik hier eigenlijk? Voordat ik chagrijnig en ondankbaar word neem ik snel een gratis Bombay Sapphire. Na drie dagen clichématig uit de running te zijn geweest wegens voedselvergiftiging valt de drank als een baksteen. Twee drankjes verder gaat het al beter met de integratie. Ik probeer om de schouder van een bloedmooi Indiaas model te hangen terwijl ik drie koppen groter ben.

"De Delhi Fashion Week, waar ik vorige week een show liep, gaat over mode. De Mumbai Fashion Week over gezien worden en zo veel mogelijk champagne drinken," vertelt hij, terwijl hij zijn getuite lippen werpt op zijn champagnecocktail. Dit gaat me te diep, en mijn ogen zoeken de ruimte af naar iets anders moois.

Ik vind het en proost met een ander Indiaas catwalkmodel op Bollywoods glorie, nadat hij me heeft verteld dat er in Bollywood meer miljoenen omgaan dan in Hollywood. Ik ruik geld en knoflook. Hij fluistert me gul alle namen van de sterren in, de Angelina's van India. Dit zijn mensen waar tempels voor worden gebouwd. Ik antwoord hoogmoedig: "Voor mij ook, in Europa dan." Een uitnodiging voor de afterparty van Naomi Campbell volgt.

Ik bezoek hierna hoopvol alle shows maar op een enkele fleurige pasjmina sjaal na zou ik niks willen dragen. De mode staat volstrekt in dienst van de sterren en is er puur op gemaakt om te glinsteren voor de lenzen van de fotografen. Ontwerp, materiaal en pasvorm zijn van ondergeschikt belang. Dit mag eigenlijk geen Fashion Week heten. Zelfs de modellen weten zich niet professioneel te gedragen en zwaaien vanaf de catwalk naar hun oma's in de zaal. Maar goed, de uitnodiging der uitnodigingen is toch al binnen.

De afterparty ontpopt zich tot het hoogtepunt van de Mumbai
Fashion Week. Ik wapper blasé met mijn uitnodiging en strompel inmiddels
ladderzat over de rode loper. Binnen vind ik mijn medestanders.
Iedereen is hier katjelam en misdraagt zich op schandelijke wijze. De
schijnheilige snoetjes van overdag maken plaats voor spilzieke,
dansende duivels. Ik heb nog nooit zo'n decadent feest meegemaakt. En
dat terwijl de grootste slum van Azië, Dharavi (waar meer dan een
miljoen mensen wonen) hier letterlijk om de hoek is.

Op mijn weg
naar huis snatch ik een hele zooi goodiebags mee. Ik ben misselijk
van de champagne en weelde. Ik laat me
met de taxi brengen naar een plek waar het stinkt en zet alle tasjes op
straat, als verrassing voor de straatkinderen morgenochtend. Hopelijk brengt dit mijn karma weer een beetje in balans.

YASMINE OSTENDORF