FYI.

This story is over 5 years old.

reizen

Karl Taro Greenfeld Schrijft Niet Onder Invloed Van Meth

Karl is een beetje gek en nam heel veel speed in Azië.
12 januari 2012, 12:00am

Karl Tato Greenfeld is de enige schrijver die ik ken die opzettelijk achteruit is gegaan in zijn schrijfcarrière. Niet achteruit, maar opzij. Of naar boven, denk ik, dat hangt af van wat je boven en beneden noemt. Hij heeft al verschillende boeken gepubliceerd bij grote uitgevers en schreef verhalen in benijdenswaardige magazines, maar besloot nu om zich vooral bezig te houden met de miezerige indie lit fiction scene. Zijn verhalen verschenen in alle literaire magazines (hij stond zelfs in de en dat is echt wow), en nu heeft , één van de beste onafhankelijke magazines, uitgebracht, zijn reisgidsachtige verzameling van kortverhalen. Greenfeld is bijzonder omdat hij, in tegenstelling tot vele andere in de "scène", weet hoe hij een duidelijke zin moet schrijven die je geen twee keer opnieuw moet lezen omdat het zo fucked up en slecht geschreven is, zoals deze zin. Soms hangen die geforceerde poëten me echt de keel uit en wil ik gewoon dat iemand op een duidelijke manier tegen me praat. Ik ken Karl een beetje, maar heb het nooit met hem gehad over het beeld dat ik van hem heb, namelijk dat hij een gek is die veel speed nam in Azië. Dus besloot ik daar nu maar eens werk van te maken.

VICE: Ik herhaal even een quote uit een stuk dat je in 2001 schreef voor TIME: "Alle vreugde is zo compleet uit het leven weggezogen dat mijn wereld veranderde in een met TL-licht gevulde, ontkleurde en in salpeterzuur ondergedompelde versie van de planeet die ik daarvoor kende". Hoe kwam je daarbij?
**Karl Taro Greenfeld: ** Dat komt uit een verhaal over meth verslaafden in Thailand. Ik ging naar Bankok om te schrijven over de yaba epidemie, zoals dat in het Thais heet. Terwijl ik rondhing met aan speed verslaafde hoeren begon ik na te denken over mijn eigen methverslaving die begon in 1990. Dat was voor de gigantische meth-epidemie in de VS. Die drug had toen nog niet eens de verschrikkelijke reputatie van nu. Toen ik met een vriend van me uit de Japanse muziekindustrie wat meth nam, was dat een openbaring. Ik schreef dus een verhaal over speed verslaafden in Bangkok, maar wisselde dat af met dingen over mijn eigen verslaving. Het was een heel rauw stuk en als je het nu opnieuw zou lezen is het verbazingwekkend dat TIME het ooit gepubliceerd heeft. Het is zonder twijfel het beste dat ik ooit schreef voor TIME.

Ik heb het gelezen en kon ook niet geloven dat het in TIME stond. Ik heb een paar keer naar boven moeten scrollen om te kijken of het wel echt was. Is dat verhaal niet verschenen toen alle kranten het ice **noemden? Ik herinner me dat ik ooit las over een ice-gebruikster die haar trommelvlies kapotgemaakt had met een paperclip omdat ze dacht dat er een insect in haar oor zat. Ik heb altijd gedacht dat speed het verborgen geheimpje was van de literaire gemeenschap en dat veel meer schrijvers het gebruiken dan ze willen toegeven. Kon je dankzij speed beter schrijven of was het eerder een sociale bezigheid? ** Ja, zo was dat. Ice in LA. Shabu in Japan. Batu in Hawaii. Yaba in Thailand. Ik denk niet dat ik er beter door kon schrijven. Ik bedoel, ik kon erg veel typen, maar als het neerkwam op bruikbare teksten… niet echt. Het was goed om mijn recepten te organiseren, mijn golfclubs schoon te maken, dat soort dingen. Maar als het neerkomt op goede zinnen vormen, damn, dat is al moeilijk genoeg in nuchtere toestand. Dan ga ik mijn brein niet extra belasten met drugs. Ik heb nooit Rilatine of Adderall of andere ADD-medicatie genomen, maar ik Thailand hadden ze van die ethyl-amfetamine tabletten. We noemden hen "pink and whites" omdat het ene deel van de capsule wit was en het andere rood. Je kon ze kopen bij de apotheek. Het was een zwakkere vorm van meth en je werd er minder euforisch van. Ik nam er meestal één of twee en dan was ik hypergeconcentreerd en kon ik gemakkelijk een verhaal voor een magazine schrijven. Maar voor fictie of serieuze non-fictie moest ik clean zijn. Daarom ben ik uiteindelijk ook gestopt met drugs omdat het mijn verhalen niet ten goede kwam. Zoals ik al zei, schrijven op zich is al moeilijk genoeg.

Je neemt geen drugs meer maar drinkt nog. Men zegt wel eens dat het onmogelijk is, met alles stoppen.
Ik heb elf jaar niet gedronken. In de ontwenningskliniek vertelden ze me dat ik met alles moest stoppen en ik geloofde hen. Ongeveer vier jaar geleden ben ik opnieuw begonnen met sociaal drinken en we zullen wel zien waar het op uitdraait. Ik weet dat je dat eigenlijk niet mag doen maar tot nu toe valt het mee. Ik ben nooit een zware drinker geweest, zelfs niet in de periode waarin ik drugs gebruikte.

De details in je teksten, vooral in NowTrends, zijn zo perfect weergegeven dat je op een vreemde manier nooit twijfelt aan de echtheid van je verhalen. Neem je notities voor je fictie, heb je een onwaarschijnlijk geheugen of verzin je het allemaal?
Vroeger was mijn non-fictie veel beter omdat ik fictieve dingen opnam in mijn artikels. Maar toen kwamen mensen daardoor in de problemen en zat de journalistieke politie achter hen aan. Vanaf toen moest ik veel beter opletten wanneer ik non-fictie schreef. Ik begon rond die tijd te werken voor TIME magazine en andere plaatsen waar dat soort van creatieve non-fictie niet toegelaten was. Daar mocht ik enkel droge feiten vertellen. Ik heb mezelf uiteindelijk gedwongen om fictie te schrijven als ik een echt verhaal wilde vertellen. Ja, sommige van mijn fictieverhalen zijn een beetje non-fictie, maar het grootste deel is dat niet. Ik hou altijd notities bij en noteer details, halve beschrijvingen of een dialoog die ik heb afgeluisterd. Die dingen komen meestal terecht in een verhaal waar ik op dat moment mee bezig ben. Het gebeurt wel eens dat ik niet meer weet wat ik bedoel met mijn notities. Bijvoorbeeld "Leaves worn to a net of veins". Dat klinkt best goed maar ik heb het waarschijnlijk ergens anders gelezen. Of dit "Deze film is kut, laten we de zetels kapotmaken". Of "Wat zou je kiezen: verschrikkelijk dikke kinderen of racistische kinderen?"

In Toddy M. (van NowTrends) creëer je een sterke en duidelijke seksuele spanning tussen de verteller en een jong tienermeisje zonder ooit seks te vermelden (behalve wanneer de protagonist het tamponkoordje opmerkt dat uit haar schaamlippen hangt). Ik dacht: "Dit verhaal is waar gebeurd, met als enig verschil dat Karl dat meisje wellicht geneukt heeft". Heb ik gelijk?
Zou dat niet geweldig zijn? Ze bestaat niet. Maar damn, is ze niet sexy in dat verhaal? Ik heb het gebaseerd op een anekdote over een Duitse heavy metal band. Ze huurden het verblijf van een surfer op een afgelegen strand in Costa Rica. Die surfer had twee prachtige dochters die naakt surften. Na een tijdje werden deze meisjes de groupies van deze Rammstein-achtige Duitse metal band, omdat ze nooit in contact kwamen met jongens van hun leeftijd.

Je eerste kortverhaal verscheen in The Paris Review. Heb je enig idee hoe frustrerend dat is voor andere schrijvers? Dit is je kans om je te verontschuldigen.
Moet ik dat wel doen? Als mijn verhaal daar niet in gestaan had, was ik misschien nooit verder gegaan met mijn fictiecarrière. Want laat ons eerlijk zijn, het is niet echt een efficiënt tijdverdrijf gezien het ongeveer 10 cent per uur opbrengt. The Paris Review zou zich ten opzichte van mij moeten verontschuldigen. Nadat ze mijn verhaal gepubliceerd hadden en me 1000 dollar gaven, dacht ik "Hey, dit is tof. Je moet gewoon verhalen schrijven en opsturen naar tijdschriften en dan publiceren zij dat en word je ervoor betaald". Vervolgens heb ik verhalen naar een dertigtal magazines opgestuurd maar niemand heeft gereageerd. Tot American Short Fiction een verhaal van me publiceerde. Ze gaven me er 500 dollar voor en het belandde in Best American Short Stories. _En toen nam _New York Tyrant een verhaal van me, en jullie betaalden me niks. Maar ja, ik heb geluk gehad. The Paris Review heeft in het totaal vier van mijn verhalen gepubliceerd en dat is geweldig.

Eén van de redenen waarom je zo goed bent in wat je doet is omdat je fictieve verhalen lijken op non-fictie. Heeft iemand ooit kut tegen je gedaan omwille van je verhalen?
Mijn vrouw doet er kut over. Vooral wanneer ik personages gebruik met haar naam en eigenschappen. Maar in het algemeen lezen de mensen niet wat ik schrijf dus ik kan ik kan zonder veel problemen erge dingen publiceren over iedereen die ik ken. Het is me opgevallen dat mensen zich echt niet meer bezighouden met lezen. Ik bedoel, je kan een boek schrijven over mensen en ze doen niet eens de moeite om een boek te lezen DAT OVER HEN GAAT. Ik zeg soms voor de grap dat als je een seriemoordenaar bent en je je whereabouts op de derde laatste pagina van een literair magazine zet, de FBI je nog steeds niet zou vinden.

Welke schrijvers van tegenwoordig hebben een idee van waar ze mee bezig zijn? Of wie niet?
Ik weet niet wat er met mij aan de hand is. Alles wat ik de laatste tijd gelezen heb, is best goed. Ik heb het dan over professioneel geschreven en literaire dingen, niet de instructies van een blikopener. Ik heb erg veel romans gelezen omdat ik jurylid ben in een literaire wedstrijd en het gebeurt heel vaak dat ik een boek erg goed vind maar niet de drang voel om het volledig uit te lezen. Ik weet niet of dat komt doordat ik een gigantische hoop boeken heb liggen waarvan ik het gevoel heb dat ik ze ook moet lezen, of omdat die boeken in feite niet zo goed zijn als ze lijken. Ik ben niet kritisch genoeg, denk ik.

Nog één laatste vraag. Wat gebeurt er als we sterven?
De aandelen worden onder de erfgenamen verdeeld volgens een testament dat werd nagelaten door de overledene. Als de overledene geen testament heeft opgesteld, gaan de aandelen naar een spaarrekening en dat geld wordt vervolgens verdeeld onder het nageslacht.