Mijn ex schreef een liedje over me en nu ben ik een Eurohouse-nummer

Ik hou van muziek. En dan vooral van muziek over de liefde, want daar kan ik lekker bij wegzwijmelen. Een tijdje terug had ik een nieuwe liefde. Karlijn heette ze, een zangeres. Toen ik Karlijn ontmoette verloor ik me volledig in de begeerte van haar verschijning, haar persoon en haar prachtige stem. Hele dagen vulde ik met het afspeuren van YouTube, op zoek naar filmpjes waarin ze zoete liefdesliedjes coverde. Liedjes van Jessie J en Bruno Mars bijvoorbeeld. Ik was verliefd op haar en zij op mij, maar jammer genoeg kwam ook in mijn relatie met Karlijn het onvermijdelijke moment dat ik besefte dat ik liever alleen wilde zijn dan samen. Aan onze korte maar vurige tijd kwam toen een einde.

In de weken die daarop volgden vertelde een vriend van mij dat hij al een tijdje contact had met Karlijn. Ze hadden elkaar buiten mij om ontmoet en waren al enige tijd met elkaar aan het sms’en. Moeite had ik daar niet mee, het was tenslotte mijn eigen keuze geweest om het af te kappen. Toen hij met haar wilde daten was Karlijn echter standvastig: het kon niet. Hij vroeg waarom het niet kon, en zij antwoordde dat haar nieuwe single, haar eerste muzikale release, over mij ging.

“Een liedje over mij?” reageerde ik verbaasd toen die vriend dit aan me vertelde. Het trof me als een donderslag bij heldere hemel. “Ja,” lachte hij. Even schoten mijn gedachten naar de tijd dat Karlijn en ik samen waren. Hoe ze piano speelde in een donkere huiskamer, hoe ze danste over het lichte laminaat, en hoe ze voor me zong, met die zachte stem die ik zo mooi had gevonden. Perfect voor ballads.

En nu was daar opeens een echt liedje van haar, over mij. Dagenlang zat ik in spanning en luisterde ik naar John Mayer en Taylor Swift die ook liedjes over elkaar hadden geschreven. Een paar dagen later was daar opeens een berichtje van diezelfde vriend: “Je liedje staat online.”

Vluchtig haastte ik me naar mijn laptop en opende de link die hij me via Facebook had toegestuurd.

Zodra ik op play had gedrukt hoorde ik haar stem, de duidelijke woorden, de prachtige zinnen. Alsof ze voor me stond en het voor mij alleen zong. Regel voor regel luisterde ik naar de details in de tekst en probeerde te bedenken hoe dit over “ons” zou gaan.

If you can only see me now breathing in the ocean wind.

Dit moet ongetwijfeld verband houden met het moment dat we uit elkaar gingen. Een moeilijk moment, de oceaanwind is vaak koud en je houdt er een zoute smaak aan over.

I created waterfalls, but every end has a new beginning.

Toegegeven: we hadden een intense tijd, maar het was heel erg kort. Dat hele watervallen ontsprongen vanwege mij, doet me wel wat. Gelukkig blijkt uit de woorden dat ze ook inziet dat elk einde een nieuw begin inluidt. Waar het tussen ons eindigt, begint hoe dan ook iets nieuws, misschien wel met mijn vriend.

No, its not my heart,

That is aching for you, desperately pretend to ignore you
I gotta let go, I can see heaven through the rain
I gotta let you go, it will never be the same,

Again

I will be your long lost friend.

Het raakte me. Zoiets liefs had nog nooit iemand voor me gedaan. Het voelde heel bijzonder om naar iets te luisteren dat blijkbaar over mij ging. Steeds meer werd ik het nummer ingezogen en langzaam bouwde het liedje op naar het moment dat de beat het zou overnemen. En toen, toen kwam het.

EUROHOUSE.

Elektronische dansmuziek drong via mijn oren mijn hoofd binnen. Direct verschoten mijn gedachten naar die vakantie op Kreta in 2008, waar ik nachtenlang over Starbeach danste op eentonige bassklanken. En naar gezellige avonden in het kleine Cooldown Café in de binnenstad van Amsterdam, in de tijd dat ik nog Malibu Cola dronk en die vervolgens weer uitkotste op de keien van de Korte Leidsedwarsstraat. Maar het deed me ook denken aan onze tijd samen. Later in bed kon ik dan ook niet slapen. De Eurohouse had zich genesteld in mijn gedachten om daar mijn hersenen op en neer te laten springen. Ik lag lang wakker.

De volgende dag kwam ik met moeite uit bed en poetste ik mijn tanden. Zonder er bij na te denken neuriede ik een melodie. Ik stapte op de fiets, op weg naar een café, en had nog steeds dezelfde melodie in mijn hoofd. Daar aangekomen moest ik naar de wc, en tijdens het plassen betrapte ik mezelf weer op het zingen van hetzelfde liedje.

Gotta let go, gotta let you goohoohoo
I can see heaven through the rain.

Ik waste mijn handen en gezicht, droogde ze met een handdoek. Toen ik opkeek en mezelf in de spiegel zag drong het tot me door: ik ben een Eurohouse-nummer.