FYI.

This story is over 5 years old.

Festivals

De Zwarte Cross 2011 was om te brullen zo leuk

Een goedlachs verslag van de Zwarte Cross 2011. Het was prachtig.

Dit verslag verscheen vorig jaar op de VICE-festivalpagina.

De Zwarte Cross, het grootste betaalde festival van Nederland en de grootste motorcross van West-Europa, is een goedlachse bedoening. Een deel van de bezoekers lacht om zichzelf (door middel van vrolijke bordjes als “Ook de zaterdag weer 100% Kane-vrij” en andere boodschappen die je in alle fotoverslagen al hebt gezien), een deel om de boeren in hun natuurlijke habitat, een deel om de stadse jongens en meisjes die komen lachen om boeren in hun natuurlijke habitat. Ik heb een paar uur rondgelopen op het hoofdterrein en de verschillende themaweides (echte festivals hebben themaweides). Het was er prachtig. Let’s go!

Advertentie

De Oosterse keuken bleek al direct na mijn aankomst minder in trek dan broodjes Shoarma (wat Achterhoekers volgens een collega van mij ook wel “Jodenbroodjes” schijnen te noemen): een vreemde tendens voor deze regionen. Gelukkig zal in een lollige pose voor de camera staan om mijn foto te verrijken nooit uit de mode raken. Bedankt, meneer.

Alle mannen die obsceniteiten brullend en met rare houdingen mijn pogingen tot beeldpoëzie verstieren ten spijt: dit soort types zijn de enige storende factor van de Zwarte Cross. Ballen op safari in de Achterhoek. Huuhhhhh.

Deze meneer met die vinger in de lucht en die ingeschoren mandala op zijn hoofd was zo aanstekelijk kapot aan het gaan op Miss Montreal dat je ineens ook zin krijgt om kapot te gaan op Miss Montreal.

Even iets lekkers voor tussendoor.

Dit is iemand die begrijpt hoe je een volgetatooeerde bast etaleert. Shirtje uit, de voeten in de derde positie, de hand in de zij, borst vooruit. En pronken. Pronken!

De cross was fenomenaal. Iets dat een reis van twee-en-een-half uur langs dingen als ‘Ruurlo’ met drie keer overstappen meer dan waard maakt. Het was gigantisch, en stampvol. De mensen klommen tussen struiken en bomen door om er iets van mee te krijgen. Bovenstaande foto is stiekem genomen over een afzetting heen. Het zijn crossers die wachten op hun seintje om te beginnen. Niet het spannende beeld waar ik op gehoopt had, maar er zijn spieren verrekt om deze foto te maken, dus.

Advertentie

Om vier uur begon er een race met verschillende praalstrijdwagens, met in thema verklede bemanning. Een Grolsch-flesje, was er bijvoorbeeld, dat een spoor van schuim achterliet. En schuimen deed het. Schuimen tot de finish.

De beelden brengen het misschien niet helemaal over, maar ik werd als gezonde jonge ovulerende vrouw tijdens de cross nogal overvallen door de viriele geurcombinatie van het zweet van duizenden mannen, bier en benzine. En dat er dan ook nog een kinderwagentje voorbij komt crossen. Oempf.

Volwassen kerels. <3

Terzijde: dit is een baan die je blijkt te kunnen hebben.

Vervolgens was er een race met motorduo’s, waarvan de bestuurders ook thematisch uitgedost waren. Een stukje blijmoedig racisme was de deelnemers niet vreemd.

Terug naar de muziek. Er waren diverse thema-weides op het festival, waaronder een door de OOR gesponsorde “Fijnproeversweide”. Ik was enorm bang dat daar alle mensen met brillen zouden zitten die dan met de knieeen over elkaar, de elleboog op de knie en de kin op de vuist rustend het knikkend met elkaar eens zouden zijn over de slow food movement en de “Excelsior-stal”. Viel gelukkig enorm mee:

Van alle 15 mensen die me gedurende de dag toegebruld hebben dat ik even een foto van ze moest maken, vroeg alleen de jongen op rechts waar ik dan van was en of ik hem de foto op kon sturen. Hij komt er aan, Gerben!

Er werd bijkans gedanst, in de Fijnproeversweide.

Advertentie

Hier vertoonde een verhalenverteller zijn kunst van het mensen zich een beetje ongemakkelijk laten voelen in de Theaterweide.

Krijger Woesterix, bij het hoefijzertjegooien.

En toen, rond een uur of zes, toen ging het onverbiddelijk regenen. Zowel in de Theaterweide (boven) als in de Metalweide (onder).

En dan kun je dus nog zo hard op de metalweide staan met je Satansaanbidding en een stronk Oerham in je knuist, maar als je op zo’n moment eenmaal een poncho aantrekt, kun je het verder vergeten.

Dit ben ik zelf in de regen voor het hoofdpodium, terwijl Normaal op de achtergrond een liedje speelde over regen. Het ging van “Regen, regen, regen, hmhmhmhmhmhm tegen”, en het was erg gepast voor het moment. Ik zwichtte voor mijn regenjas en vond terstond een Fruitella terug die ik in de herfst van 2009 in de rechterzak had gestopt. Winst, noemen wij dat bij ons thuis. Winst.

TEKST: WIEGERTJE POSTMA

FOTO’S: WIEGERTJE POSTMA EN MARTIJN GROENEVELD