De studio is de enige plek op aarde waar niemand over je kan oordelen.”

FYI.

This story is over 5 years old.

De studio is de enige plek op aarde waar niemand over je kan oordelen.”

Hij zoekt platen, waarvan mensen niet eens wisten dat ze ze vet vonden.
6.3.15

Als clubhistorici en audioantropologen van de nabije toekomst zich toeleggen op de manier waarop dingen waren in het diepe dal van de jaren nul, zal de naam Oliver Jones ongetwijfeld opvallen. Jones, bij feestgangers wereldwijd beter bekend als Skream, was een integraal en instrumenteel onderdeel van de ontwikkeling van de dubstep en een ambassadeur voor de Londense underground muziek scene wereldwijd.

Advertentie

Dat woord, dubstep, is de afgelopen jaren gedestabiliseerd, herbewerkt en opnieuw vormgegeven. Hiermee heeft het woord een betekenis gekregen die nooit zo bedoeld was. Denk je nu aan dubstep, dan denk je aan een helse tour door Call of Duty headshot compilatievideo's met een soundtrack van nasaal gezeur van slaapkamergebonden Amerikaanse tieners en afschuwelijke muziek met vervormde, gekwelde baslijnen. Het soort muziek dat riekt naar zweet, plaque en belemmerde emotionele groei.

Voor dit alles was er de dubstep die vanuit het Zuid-Londonse Croydon de clubs besloop rond de stad. Het was een vernietigende, donkere fusie van kelderende afgronden vol galmende ruimte uit de dub en de sensuele syncopen van 2-step garage. Het was het geluid van een stad in grijstinten en Skream stond in de voorhoede. In zijn tienerjaren releaste hij tracks op Big Apple Records, waar het voor dubstep allemaal begon. Dubstep infiltreerde alles: van de kwaliteitskranten tot de lagere regionen van de charts. Jones werd synoniem aan het genre en vormde uiteindelijk een soort van supergroep, samen met collega-bassheads Artwork en Benga.

P Foto via XOYO/Luke Dyson

Toen veranderde er iets. "Uiteindelijk speelde ik dezelfde platen als iedereen, alleen maar om een reactie te krijgen", vertelt Skream aan THUMP. "Ik voelde me niet meer vrolijk, ik voelde me niet meer creatief, ik voelde me niet meer geïnspireerd." Zijn werk als dj was gedaald van smaakmaker naar drop-jockey. Skream gooide vervolgens dubstep, het geluid waar hij zo nauw aan verbonden was, aan de kant. Hij omarmde de 4/4 beats van disco, house en techno en keek nooit meer om. Nou ja, bijna.

Skream neemt op een donderdagmorgen zijn telefoon op. Hij geeft aan sinds dinsdag niet meer te hebben geslapen. Hij heeft "letterlijk zojuist een track afgemaakt" en klinkt bezig. Het slaaptekort is eerder het resultaat van kinderzorg dan van het wilde feesten waar Jones vaak mee wordt geassocieerd. De scherpte, zo blijkt, komt voort uit zijn toewijding aan het idee van zijn studio als een verlichtende plek: "Afgelopen jaar heb ik een beetje een kuttijd gehad. Het was niets groots, maar er zaten me wat dingen dwars. Ik was veel down en dat klonk door in mijn muziek. Alles wat ik schreef was duister en had een bepaalde treurigheid over zich heen." De studio was, in zijn woorden "de enige plek op deze planeet waar ik me voor een miljoen procent comfortabel voel. Het is de enige plek op aarde waar niemand over je kan oordelen. Het is jouw plek en jij bepaalt wie binnen mag komen."

Advertentie

De net-afgemaakte tune zal verschijnen op Skream's eerste full length release op Damian Lazarus grootse 'Crosstown Rebels". Het eerste nummer van deze release is "Still Lemonade". Dit is een indicatie voor zowel het materiaal waar Skream zelf aan heeft gewerkt als de soort platen die we vanaf nu van hem kunnen verwachten in zijn sets. Iedereen die een van zijn post-dubstep sets heeft gehoord, weet wat een verkwikkende selecteur hij is - ruige house, samen met minimalistische techno en zijdezachte, vocale diepte. Hij draait als iemand die ervan geniet.

Skream is een zelfbenoemd raver. Een raver, vertelt hij, "is iemand die uitgaat op een vrijdag en thuiskomt op een maandag," terwijl een clubber "naar de klote gaat om 22.00 en om 04.00 in bed ligt." Jones was blij toen de opkomende reuzen van de Londense club XOYO hem de kans boden om twaalf weken lang een residency te hosten. Twaalf zaterdagnachten samen met een aantal van de beste dance-artiesten draaien kan voor sommigen ontmoedigend werken, maar Jones geniet ervan. "Ik heb een enorme lijst gemaakt en elke artiest die op mijn A-lijst stond, wilde komen spelen. Er waren er natuurlijk een aantal die dat niet deden, maar bekijk het op deze manier: ik zou het te gek gevonden hebben als Aphex Twin zou komen. Ik zou Prince geweldig gevonden hebben. Ik had het zelfs in mijn hoofd om een indie night te doen met Miles Kane en Alex Turner. Maar dat stond een beetje te ver weg van de clubcultuur om te werken.

De mensen op zijn A-lijst, waaronder Robert Hood, Dimitri from Paris en Route 94 hebben de zaal platgespeeld en Jones een gelukkig man gemaakt. Hij is geraakt door het hedendaagse, maar blijft open over de macht die nostalgie heeft op de menigte. "De garage avond met DJ EZ, Slimzee en Wookie was ongelooflijk, omdat elke plaat me herinnerde aan de tijd tussen mijn 11e en 14e. Het bracht me terug naar de tijd waarin ik meisjes op school probeerde te versieren met mixtapes met die nummers erop. Iedereen glimlachte. Ik glimlachte de hele avond, en dat was omdat het herinneringen ophaalde.

Advertentie

Dat wat in het verleden is gebeurd, heeft toch voor altijd nog een impact op het heden. Jones' verleden is goed gedocumenteerd en onontkoombaar. In plaats van te doen of het niet meer bestaat, organiseert hij een 2001-2005 special in XOYO. Ons gesprek vindt een paar dagen voordat hij de tijdtunnel instapt plaats. "Dit gaat heel erg special en heel emotioneel worden. Het is als teruggaan naar mijn geboorteplaats. Mijn DNA zit nog steeds in die muziek . Die muziek is nog steeds mijn kind. Van mijn 14e tot mijn 25e was het mijn leven. Het zal natuurlijk voelen. Alle mensen die komen… Het gaat een heel nostalgische avond worden."

F Foto via XOYO/Luke Dyson

En dat was het. De dubstepervaring met Skream was in volle gang vorige week toen hij de speciale viering van het genre presenteerde als onderdeel van zijn lopende residentie in XOYO. Met de aanwezigheid van Benga en Plastician was het een feest dat terugkeek op de emotionele herinneringen van alle aanwezigen. Voor sommigen was het een soort van thuiskomen. Voor anderen was het een eerste keer om hun favoriete DJ platen te horen draaien die ze alleen kenden van YouTube-video's.

In tegenstelling tot het geschetste beeld van het nachtleven van een Londen dat onder het totalitaire politiebewind valt, ziet Jones de underground scene van de UK positief in. "London is echt vooruitgegaan de afgelopen jaren", zegt hij. "Iets wat me afgelopen jaar of het jaar daarvoor op is gevallen, is dat het weer cool is om goede muziek te luisteren. Als je op een afterparty de controle over de iPod neemt, speel je goede muziek. Kijk naar Ben UFO. Tal van kids zijn heel veel naar hem gaan luisteren, omdat hij fucking goede muziek draait. Hij is een ongelooflijke dj, hij kiest de goede tracks, hij is een smaakmaker. Daar houd ik van. In die zin heeft het mensen meer open gemaakt over naar wat ze luisteren. We zien dat de dj als smaakmaker weer terugkomt: Jackmaster, Joy Orbison, Ben UFO, Dixon. In mijn ogen zijn de beste dj's smaakmakers." Voor Jones komt smaakmaken neer op iets simpels: zoek platen waarvan mensen niet wisten dat ze ervan houden.

Jones lijkt een van die benijdenswaardige mensen te zijn die het maximale uit zijn leven heeft gehaald. dj'en over de hele wereld, het produceren van de muziek waar hij van houdt, feesten nacht na nacht. "Ik probeer het en geniet van het leven in het algemeen. Dat is bekend. Een ding dat ik heb gemerkt is dat je eigenlijk zo veel van je leven moet genieten als je kan. Of je nu geniet door naar een festival te gaan, je helemaal naar de klote te helpen, of wat dan ook: je moet het proberen en gelukkig zijn. Dat is de sleutel."

Skream kan je vinden op Facebook // Soundcloud // Twitter

Tagged:Features