Hoe ik in mijn saaiste outfit de Best Dressed Gouden Kabouter binnenhaalde

Foto's: Mick Verweij

Bijna ieder jaar ga ik vol verwachting naar de Gouden Kabouter Awards in Paradiso, maar meestal blijft het bij een nominatie en een forse kater. De twee mediakabouters die ik ooit won als muziekjournalist voor 3VOOR12 en DJBroadcast, moest ik de volgende dag netjes afleveren op kantoor, en de bouter voor beste nieuwe live-act in 2007 werd door de overige bandleden van Le Clic geconfisqueerd. Al jarenlang blijft mijn prijzenkast dus vrij van kabouters. Je snapt dat ik gisteren heel graag de Best Dressed Kabouter 2015 wilde winnen.

Aangezien mijn dressoir hoofdzakelijk gevuld is met grijze truien en spijkerbroeken, snapten mijn vrienden en collega's niks van deze nominatie. Alleen niet ikzelf maar het feest De Raad Van 11, dat ik samen met een vriend organiseer, was de kanshebber. Op dit leukste carnavalsfeest van boven de rivieren (ja ik ben subjectief natuurlijk maar het is écht zo) zijn de Amsterdamse dj's mooier uitgedost dan waar ook. Aan het motto 'Carnaval op zijn Mokums; Alle dj's op een stokje' wordt al zeven jaar lang op hysterische en kleurrijke wijze invulling gegeven, ook door de bezoekers.

Maar een gelopen race was het niet: ook club-icoon Zu Browka, rebel in maatpak Mirik Milan, en Bungalups Bananenbar waren in de running voor de stijlkabouter. Mijn hart klopte dan ook in mijn keel toen de florissant geklede fashiongay die deze Kabouter uit zou reiken een pleidooi hield voor meer expressie en uitbundigheid. In mijn meest generieke outfit - zwarte trui, zwarte broek, olijfgroene All Stars - stormde ik het podium op toen hij ons benoemde als winnaar; ik nam de Kabouter in ontvangst als de fashiongoeroe die ik nooit ben geweest. Ik schreeuwde iets over ironie en droeg de kabouter op aan alle kleurrijke mensen in Mokum. Valse bescheidenheid, ik wilde dat ding voor mezelf.

Nadat ik tot twee keer toe aan bebaarde journalisten in jurken (wie waren deze mediatijgers?) moest uitleggen hoe je zonder modegevoel een prijs kunt winnen voor #fashion, begon ik aan mijn zegetocht door de Paradiso. Op een gegeven moment stond ik zo opzichtig met mijn gulden gnoom te zwaaien, dat hij op de grond viel en zijn wijsvinger verloor. Tevergeefs speurde ik de vloer af naar een stukje kaboutervinger, om uiteindelijk te berusten in het feit dat mijn kabouter voortaan als fistpumper door het leven moest. De rest van de avond heb ik iedereen, van de barman tot de bananenbarvrouwen, gevraagd om mijn kabouter een boks te geven.

Zoals dat voorgaande jaren ook ging, eindigde de avond in een waas van slechte grappen en onnodige ontboezemingen. Van de elf kabouters die nog na de mijne werden uitgereikt heb ik er maar twee onthouden: de kabouter voor beste nieuwe initiatief (gratis tapwaterproject van ID&T) en de lifetime achievement kabouter voor Trouw-oprichter Olaf Boswijk. Olafs kabouter was er na de bonte avond nog een stuk erger aan toe dan mijn modepopje: die mist nu een hele arm én zijn achterhoofd.

Aan het eind van de avond kreeg ik een telefoontje van Brent Roozendaal, mijn partner in crime van De Raad. Hij vond het vingerincident niet onoverkomelijk, maar plotseling vroeg hij: "Hoe gaan we dat eigenlijk doen met die kabouter?" Ik probeerde hem te overtuigen van de ongeschreven regel dat degene die de kabouter ophaalt de award ook mee naar huis mag nemen, maar Brent wilde er niet aan. Na kort overleg hebben we besloten dat Brent hem in de weekenden krijgt, en ik doordeweeks.