Deze oude oorlogsbunkers in Hong Kong worden nu gebruikt als opnamestudio’s

Afbeeldingen met dank aan de kunstenaar 

Ooit monteerde Samson Young hersensensoren op het hoofd van muzikanten voor een hackathon van Beethovens Opus 132 en herprogrammeerde hij Game Boys uit 1989 met Japanse gedichten. Nu verkent de multimediakunstenaar de Gin Rinkers Line, een verdedigingssysteem in Hong Kong uit 1941. De verdedigingslinie werd ooit gebouwd om een Japanse invasie te weerhouden, nu weerklinken er in de verlaten bunkers en tunnels Kantonese kinderrijmpjes, die je hier kunt beluisteren. The Creators Project sprak met Young over het project en zijn nieuwe album Pastoral Music (But It Is Entirely Hollow):

The Creators Project: De opnames van Pastoral Musiczijn ontroerend, maar ook een beetje melancholisch. Het zit vol verloren verhalen.
Samson Young: Dat is toch juist de kracht van muziek als medium? Door geluid kunnen wij onszelf in onze omgeving plaatsen. Terwijl geluid zich verplaatst van zender naar ontvanger raakt het ook andere personen, oppervlaktes en geluiden. Tijdens die reis worden geluidsgolven als het ware geabsorbeerd door de (levenloze) omgeving. Geluid is in die zin dus een netwerk waarin we ons eigen bestaan plaatsen.

Waarom koos je voor het lied Of Forests and Pastures?
Bij dit nummer zie ik altijd een romantisch en utopisch landschap voor me. Het staat in schril contrast met de gewelddadige geschiedenis die door onze stilzwijgende natuur wordt waargenomen en verborgen. Neem bijvoorbeeld de laatste regel van het lied: “Mijn kameraad, waar denk je aan?” Ik beeldde me in hoe het geweest moet zijn om in deze ondergrondse tunnels te vechten. In het heetst van de strijd waren de soldaten ontzettend bang en onzeker. Het enige dat ze konden doen is anticiperen op wat de vijand zou doen. Inleven wat de ander voelt, denkt en hoort. Die tijdelijke verbondenheid tussen vriend en vijand vind ik prachtig, ongeacht de gruwelijke omstandigheden.

Romantiseer je de oorlog niet een beetje?  
Wij stadse mensen hebben de oorlog gelukkig niet echt meegekregen. Ik romantiseer de oorlog enigszins omdat ik dit liedje koos om op te nemen, maar ik blijf me natuurlijk wel bewust van de conflicten en de verschrikkingen die de oorlog met zich meebracht. Daarnaast is het ook een manier om duidelijk te maken aan mijn publiek dat de oorlog nou eenmaal deel is van onze geschiedenis, en belangrijker nog: dat er nog zoveel mensen zijn die wel moeten leven in oorlogsgebieden.

Op je website schrijf je in een aantekening bij het nummer Lest I Forget: "Houd op mij te vertellen dat ik moet stoppen met het uit elkaar drijven van het Oosten en het Westen… Houd op met het in diskrediet brengen van mijn plek van verzet." 
Ik word er nogal kwaad van als mensen doen alsof iedereen transnationaal is tegenwoordig, alsof er helemaal geen verschillen meer bestaan. Transnationale bewegingen leggen altijd de nadruk op mobiliteit en doorstroming, maar ze negeren de verschillen in rijkdom en de krachten van buitenaf die deze bewegingen in de eerste plaats doen ontstaan. Mijn fysieke belevingswereld is nog steeds verankerd in een bepaalde plek. Dat geldt nog veel meer voor mensen die het zich niet kunnen veroorloven om hun tijd in verschillende landen of steden door te brengen. Niemand woont op een vliegtuig en een verlangen naar aarding zal echt nooit uit de mode raken. Er zullen altijd mensen zijn die zich afscheiden van de massa's, en dat is deel van wat ons zo uniek maakt. Maar als je je bewust bent van die verschillen en als je die accepteert betekent dat niet dat je 'de ander' meteen tot je vijand moet maken.

Bekijk meer van Samson Youngs werk op zijn website.