Keep your dreams alive: een ode aan de Nederlandse diva’s van eurohouse

Ik ben tien jaar oud. Het is schooldisco. Ik kijk vol ontzag naar de dj, die in slow-motion lijkt te bewegen in het flikkerende licht van een stroboscoop, terwijl ik voor het eerst in mijn leven de geur van een rookmachine opsnuif. Een heldere vrouwenstem zingt over een regenboog. Ik weet niet wie ze is of hoe deze muziek heet, maar ik weet wel dat mijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Het is magisch.

In de jaren negentig en de vroege jaren nul lijkt alles te draaien om eurohouse, gabber en trance. Het is de muziek van de toekomst, van onbegrensde mogelijkheden. De teksten en melodieën zijn overwegend opbeurend en positief. Er was nog geen crisis, alles leek te kunnen. Deze optimistische boodschap kwam veelal van vrouwen. Ze zongen over de liefde, over het goede in jezelf vinden en feestjes op het strand die nooit eindigen.

Het leek toen alsof deze vrouwen nooit ouder zouden worden, maar dat gebeurde wel. De liefde bekoelde, we zochten diep in onszelf, maar vonden enkel rommel en tot overmaat van ramp trok er een donkere wolk over het strand heen. Toch krijg ik nog steeds kippenvel als ik die liedjes hoor. In de clips is het nog altijd de jaren negentig en blijven deze eurodancemeisjes voor eeuwig jong.

DJ Paul Elstak heeft zijn succes grotendeels te danken aan zangeres Shaydie (Saskia de Geus, 1973). Tenminste, toen ze als muzikaal duo uit elkaar gingen, was het voor Elstak uit met de hits. Volgens – niet per se betrouwbare – informatie uit dit topic op Fok van gebruiker Da Sandman werd ze medio 1996 uit de groep gezet omdat DJ Paul met haar was vreemdgegaan en Pauls vrouw hem de keuze stelde: "Paul, of zij gaat weg of ik ga bij je weg." Overigens ging het met de carrière van De Geus ook niet bijzonder goed nadat ze stopte met Paul Elstak – ze bracht nog een solosingle uit, die werd geproduceerd door Svenson & Gielen, maar die deed niet veel. Sindsdien is ze van de radar verdwenen. Het laatste wat bekend is, is dat ze in 2008 zong op een nieuwe versie van Rainbow To The Stars van Dune, die op geen enkel vlak beter is dan het origineel.

Marie-José van der Kolk ontmoet Sammy Bouriah in 1991 op Mallorca. Ze worden verliefd en gaan samen muziek maken. Hij als DJ Sammy, zij als Carisma. Vijf jaar later brengen ze de single You're My Angel uit en een jaar daarna volgt Prince Of Love. Carisma wordt in 1998 omgedoopt tot Loona, brengt een cover uit van Bailando (dat dan gek genoeg pas een jaar oud is) van de Belgische groep Paradisio, en in 1999 covert ze Hijo de la Luna van de Spaanse band Mecano – een dappere poging, die helaas het origineel helaas niet overstijgt.

Bouriah heeft meer succes als hij een nummer uitbrengt met Dominique Rijpma van Hulst, beter bekend als Do. Het is een cover van Bryan Adams (DJ Sammy is dol op covers) en als er een lied is dat de tand des tijds goed heeft doorstaan, dan is het deze wel. Je denkt misschien: wat een kitscherige zooi, maar geloof me, zet het op en je krijgt ongetwijfeld kippenvel. Heaven betekent Do's doorbraak bij het grote publiek, al betwijfel ik of je afgezien van deze hit nog een nummer van Do kunt opnoemen. Heaven is voor zowel DJ Sammy als Do het hoogtepunt uit hun carrière, het nummer waarmee ze altijd geassocieerd zullen worden.

Nance (Nancy Coolen) ken je van televisieprogramma's als Sterren Dansen op het IJs en recenter RTL Woonmagazine, maar ze is al beroemd sinds haar tienerjaren. Ze wordt op haar vijftiende ontdekt in een discotheek door producer Ruud van Rijen, oprichter van de groep Twenty 4 Seven, waar Nance samen met rapper Stay-C deel van gaat uitmaken. De eerste track die uitkomt met Nance als zangeres heet It Could Have Been You, die helaas niet echt van de grond komt. Gelukkig is de tweede poging wel raak: Slave To The Music wordt een enorme hit, en staat in 1994 van Australië tot Zweden in de Top 40. Na nog een paar hits (Take Me Away, Is It Love) besluit Nance alleen verder te gaan. Ze maakt een paar prachtige nummers, zoals Love Is, het krachtige Kiss It, een funky ballad over een gestoorde fan, My Favourite DJ en een voorproefje op de surveillancestaat, Big Brother Is Watching You. Het laatste dat ze in de jaren negentig uitbrengt, is een single met Henk Westbroek – een voorbode van haar toekomstige bestaan als BNN-presentatrice, en ook meteen het einde van haar muzikale carrière (ik ga geen linkje plaatsen naar dat duet met Westbroek, er zijn grenzen).

Désirée Manders – artiestennaam Des'Ray, niet te verwarren met Des'ree – studeert voor schoonheidsspecialist als ze op haar negentiende meedoet met de Soundmixshow (een oud tv-programma waar mensen soort van karaoke zongen). In 1993 wordt ze de zangeres van 2 Brothers on the 4th Floor, een project van Bobby en Martin Boer, samen met rapper D-Rock. Met de eerste single die ze uitbrengen, Never Alone, scoren ze een gouden plaat. De tweede single, Dreams, staat vier weken op nummer één en wordt ook goud. Er volgen nog een paar hits (Come Take My Hand, Living In Cyberspace), maar eind jaren negentig is de koek op.

Na de eeuwwisseling is er steeds minder plek voor eurohouse en de zangeressen zoeken hun heil elders, bijvoorbeeld als presentatrice, of ze kiezen voor een leven buiten de schijnwerpers. Désirée Manders treedt nog steeds op – ze maakt tegenwoordig country – en ze komt nog weleens in het nieuws als ze bijvoorbeeld gaat scheiden. Saskia de Geus lijkt wel van de aardbodem verdwenen (getuige de vele forumtopics gewijd aan de vraag waar ze in hemelsnaam is), Do zingt stug door en presenteert programma's als Wie Is De Reisleider. Marie-José van de Kolk treedt ook nog steeds op (vooral in Duitsland) en Nance doet het prima in de tv-wereld (en ze kan het niet voorkomen soms op kantoor te poepen). Kortom: de glans is er een beetje af. Toch mogen we niet vergeten hoeveel deze vrouwen hebben betekend in de Nederlandse muziekgeschiedenis. Ze staan garant voor ontelbaar veel mooie herinneringen, van mensen over de hele wereld. Persoonlijk denk ik bij het horen van deze liedjes vaak terug aan die eerste schooldisco, waar mijn liefde voor eurohouse werd geboren, en daarvoor dank ik deze vrouwen vanuit het diepste van mijn hart.