Advertentie
Kunst

De dingen waar je tegenaan loopt als je je eigen achtbaan bouwt

Er racen opgezette dieren, vlaggen en televisieschermen over de baan van Oscar Peters.

door Lieke van der Made
11 augustus 2017, 1:35pm

Beeld door auteur

Hoe bouw je een achtbaan? Het lijkt me geen makkelijke taak, maar volgens Oscar Peters is het erg simpel. "Gewoon met mijn handen," zegt hij. Hij kocht een flinke stapel hout, trommelde wat vrienden en een rits stagiairs op, en ging aan de slag. Nu heeft hij zijn eigen achtbaan. Moeilijker is het niet.

Maar als Oscar de deur opendoet van W139 – de expositieruimte waar de achtbaan rondraast – zie je dat er toch een hoop noeste arbeid bij komt kijken. Zijn handen zijn zwart van het teer, de zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd en zijn shirt is doorweekt. Pretparken bouwen is niet voor watjes. Oscar was met zijn vrienden ruim twee maanden bezig met de opbouw. En ook tijdens de expositie wil er nog weleens iets losschieten, of de mechaniek geeft er de brui aan.

Beeld door de auteur

Als alles gewoon werkt, sjeest er in W139 een stoet van eclectische karren over de baan. De opgezette dieren, vlaggen en televisieschermen in de karren zijn niet door Oscar gebouwd, maar door kunstenaars die reageerden op zijn oproep. Oscar vertelde hen niet dat de sculpturen in een achtbaan terecht zouden komen, alleen dat ze zeer waarschijnlijk kapot zouden gaan. Hierdoor ontstond er een gekke mix van dingen die je niet direct in een achtbaan zou verwachten. Een dooie hond bijvoorbeeld, een gouden benzinetank of een opgeblazen pinda.

Gouden benzinetank van Kees Boevé. Beeld met dank aan W139. Foto door: Chun-Han Chiang

Terwijl we rondlopen, vraag ik hem of hij zelf een ritje zou durven maken in de achtbaan. "Haha, nou, het zou in principe wel kunnen," vertelt Oscar terwijl hij naar de ruim zes meter hoge achtbaan kijkt. "Misschien een heel licht persoon. Het zwaarste karretje is 30 kg, en dat trekt-ie prima." Een kind, ingesnoerd en met een helmpje op, dat zou best moeten kunnen.

Oscar haalde zijn inspiratie voor het enorme bouwwerk uit houten achtbanen in Amerika. Die hebben van die mooie structuren zoals spoorbruggen in Amerikaanse westernfilms, zegt hij. "Het was Halloween, en alle lichtjes waren uit," vertelt Oscar over zijn ervaring in het pretpark Kennywood in Pittsburgh. "Ik stapte in de houten achtbaan, en de kar dook direct naar beneden. Dat pretpark is namelijk op een heuvel gebouwd." Dat je in houten achtbanen niet zo strak vastgesnoerd zit en de karretjes flink heen en weer schudden is ook een bijkomend voordeel. Hij vindt het vooral fascinerend hoe achtbanen angst simuleren, maar tegelijkertijd ook heel veilig zijn.

Beeld door de auteur

Oscar moest zich ook aan flink wat veiligheidsregels houden. Zo moest anderhalve meter rondom de achtbaan vrij worden gelaten als veiligheidszone, maar daardoor is de achtbaan wel van alle kanten te bekijken. In het begin was de baan alleen wel veiliger dan nu. Het remsysteem aan het eind van de baan is gemaakt van harde bezems en is al flink afgesleten. Door de hele ruimte vind je rode bezemharen terug.

Beeld door de auteur

Na zijn afstuderen aan de Rietveld werkte Oscar een paar jaar in W139 en bouwde daar heel wat exposities op voor anderen. Tijdens dit opbouwen bedacht wat hij zelf met de grote ruimte zou willen doen, en het resultaat liegt er niet om. Eerder organiseerde hij in W139 een expositie van één dag, waarbij iemand twaalf uur lang met zwepen tegen de muren sloeg. Aan het eind explodeerde een koffer.

The Wild is alleen dit weekend nog te zien in W139 in Amsterdam, samen met werk van: Jonathan Armistead, Kees Boevé, Zoro Feigl, Arek Laskowski, Oscar Peters, Philip Schuette, Philip Vermeulen, Emily Wobb, en inzendingen door Natalia Jordanova, Carolin Giessner, Wei-Ling Hung, Oscar Juul Sorensen, Sander Puhl, Silvia Schlömer, Cecilia Rebergen, Maarten Schuurman, Jop Vissers Vorstenbosch.

Floppy column van Carolin Giessner. Beeld: Chun-Han Chiang
De achtbaan van Oscar Peters. Beeld: Chun-Han Chiang
Beeld door de auteur
Beeld door de auteur