Bezoekers van de laatste Antwerpse seksbioscoop vertellen wat ze gaan missen

“Je komt hier niet voor de film. Je komt voor de andere bezoekers.”

|
sep. 19 2018, 3:39pm

De legendarische seksbioscoop Cinema Royale op het Astridplein voor het Centraal Station sluit binnenkort definitief de deuren. Het is de laatste overgebleven seksbioscoop in Antwerpen. Het einde van een tijdperk voor mannen die zich liever aftrekken in een bioscoopzaaltje dan veilig thuis op internetporno. Wat maakte de bioscoopervaring zo bijzonder voor bezoekers? En waar gaan ze naartoe, nu hun zalen verdwijnen? We vroegen het hen tijdens één van de laatste vertoningen in Cinema Royale, een screening van Teeny Tiny Asses.

De Royale telt twee zalen die doorlopend twee films draaien waar je zo lang mag blijven als je wil. Dat betekent dat je voor de prijs van een kaartje (tien euro) vier films te zien krijgt. De bioscoop moet daarmee zowat de goedkoopste van heel Antwerpen zijn. De 4D-ervaring krijg je er gratis en voor niets bij. De medewerker achter de kassa is vriendelijk maar kordaat: van een interview is geen sprake. Bovendien weet hij van niets. Over wanneer de bioscoop dicht zou gaan, kan hij niets kwijt. Afgelopen april schreef de Gazet van Antwerpen dat Cinema Royale eind dit jaar nog tegen de vlakte gaat. Het pand zou verkocht zijn en een nieuwe eigenaar hebben gevonden. De sloopvergunning werd al aangevraagd.

“Het is altijd een impulsieve actie, ik bedenk het nooit van tevoren. Als ik er langs loop, dan ga ik naar binnen."

Ik loop de bioscoop binnen. Binnen hangen bordjes aan de muur met “Prostitutie is strafbaar” en “Maximum 49 personen.” Beneden is de homozaal, boven is hetero. In elke zaal zitten ongeveer vijf mannen. De heterozaal is zo donker dat ik geen hand voor ogen zie.

Op het grote scherm is net het hoogtepunt van elke pornofilm bezig: de cumshot. Even later begint een nieuwe film waarin vier vrouwen zich lachend en halfnaakt naar een gemaskerd bal begeven dat bij aankomst een mega orgie blijkt te zijn. Als mijn ogen gewend zijn aan het donker merk ik dat de bezoekers niet naar de film maar naar elkaar zitten te kijken. Achteraan lijkt het wel alsof iemand zich zit af te trekken, hoewel het eerlijk gezegd ook een spasme kan zijn, dat kan ik niet goed zien. Het lijkt me ongepast om hier rustig een gesprek aan te knopen. Ik voel me een indringer, die mensen komt storen terwijl ze rustig van de film of elkaar proberen te genieten. Ik besluit buiten een luchtje te scheppen en te kijken of ik mensen bij de ingang kan onderscheppen.

"Je hoort snel met wat voor persoon je te maken hebt door de manier waarop die praat. Als er een klik is, dan gaan we naar een van de ruimtes achteraan.”

Mijn eerste voorbijganger is Dirk*. Dirk (65) is stomverbaasd als ik hem vertel dat de Ciné Royale dichtgaat. Of hij de zaal niet gaat missen, vraag ik hem. “Goh ja, het is heel jammer, maar dan is het zo, hé.” Hij komt om de twee à drie maanden. “Het is altijd een impulsieve actie, ik bedenk het nooit van tevoren. Als ik er langs loop, dan ga ik naar binnen. Vijf jaar geleden kwam ik hier voor het eerst. Ik vond dat toen ook heel spannend, hoor.”

“De eerste keer ga je niet verder en kijk je gewoon. Nu doe ik alleen orale seks. Altijd met mannen, ja. Ik probeer wel eerst te polsen wat voor vlees ik in de kuip heb. Daarom doe ik eerst een babbeltje. Oh ja, er wordt vaak gekletst in de bioscoop. Over koetjes en kalfjes. Je merkt dan snel met wat wie je te maken hebt door de manier waarop diegene praat. Als er een klik is, dan gaan we naar een van de ruimtes achteraan.”

Achter de heterozaal is er blijkbaar nog een gang die terug naar beneden loopt naar de homozaal. Daar vind je drie aparte nissen zonder deur. De meeste mensen hebben daar seks. Maar het gebeurt ook in de zaal zelf.

cinema-royale-antwerpen-kassa

“Het soort mensen dat hier komt is heel uiteenlopend, zowel hele rijke mensen als heel arme. De rijkere mensen betalen vaak voor seks. En ze scheppen op over hoeveel geld ze hebben en hoeveel geld ze al hebben uitgegeven in de bioscoop. Daar wil ik niets mee te maken hebben. Ook als mij om geld wordt gevraagd, geef ik dat niet. Uit principe.”

“Ik vind dit fijn omdat het om een kort, los contact gaat. En het is natuurlijk ook gewoon spannend. Je weet van tevoren nooit wat er gaat gebeuren. Bovendien zit er niet altijd iemand tussen die ik aantrekkelijk vind."

Dirk valt nog een keer van z'n stoel, als ik hem vertel dat de hoeveelheid gratis porno op het internet letterlijk eindeloos is.

“Ik kijk thuis geen porno. Dat kost ook veel geld, hé.” Dirk valt nog een keer van z'n stoel, als ik hem vertel dat de hoeveelheid gratis porno op het internet letterlijk eindeloos is. “Oké, dat wist ik niet. Ach ja, ik ben niet zo’n computerfreak. Je komt hier ook niet naartoe voor de film. Je komt voor de andere bezoekers.”

Ik blijf wat langer bij de ingang staan. Nu pas valt het me op dat er best veel mensen in en uit lopen. Oké, het is geen stormloop, maar erg lang hoeft ik niet wachten op iemand die naar binnen of buiten gaat. De meeste mannen willen me niet te woord staan. Eén man zet letterlijk een sprintje in als ik hem iets wil vragen.

Rudi* (56) uit Berendrecht vraagt of ik met hem meeloop naar het station, want hij moet de trein halen. “Ik vind het echt jammer dat Cinéma Royale sluit. Ik kom hier dus al twintig jaar, althans wanneer ik geen partner heb. Weet je, niemand heeft recht op seks. Je kunt iemand niet dwingen. In de Ciné Royale vind ik tenminste mensen die ook zin in seks hebben.”

“Ge haalt uw speelgoed uit uw broek en ge ziet wat er gebeurt. Moet ik daar een tekeningske bij maken?”

“Ik ben biseksueel. Ik zit het liefst in de heterozaal, maar als ik seks heb, is dat altijd met mannen. Vrouwen komen hier nauwelijks. Af en toe glipt er een vrouw naar binnen, maar dat is meestal een prostituee.”

“Ik kom meestal in de namiddag, dan is het hier het drukst. Tegen vijf à zes uur moeten veel van die mannen weer braaf thuis zijn bij het vrouwtje.” Hoe gaat dat in zijn werk in de zaal? “Nou je haalt je zaakje uit je broek en ziet wat er gebeurt. Moet ik het uittekenen voor je?”

Cinema-royale-Anterpen-nacht-neon

“Internet is voor mij geen alternatief. Mensen die op internet zitten komen meestal niet uit hun luie stoel. Ze flirten wel, maar doen uiteindelijk niets. In de Cinéma Royale vind je altijd wel iemand die zin heeft.”

"Nu de bioscoop sluit, ga ik ergens anders m'n pleziertjes zoeken. In Putte, Hulst en bij Boom op de A12 zijn er ook seksbioscopen. Waarschijnlijk ga ik daar heen.”

“Ik vond het heel dirty. Je kon zien hoe mensen seks hebben. In mijn land zou zoiets nooit gebeuren.”

Ik spreek ook met Afrin* (58). Hij komt uit de Filipijnen, spreekt Engels en woont in een dorp in de Kempen. Binnen zie ik hem drie stoelen verderop zitten, op de eerste rij. Hij kijkt steeds nieuwsgierig achterom. Wanneer ik hem even later buiten tegenkom, zegt hij dat het voor hem ook zijn eerste keer was. Hij was gewoon nieuwsgierig, zegt hij, en hij wil niet nog een keer komen. “Ik vond het heel viezig. Je kon zien hoe mensen seks hebben. In mijn land zou zoiets nooit gebeuren.” Of hij homoseksueel is, vraag ik. “Nee, ik ben een familiemens, ik heb een vrouw en kinderen.” Iets zegt mij dat het meer was dan gezonde nieuwsgierigheid die Afrin naar de bioscoop bracht. Zeker omdat ik weet hoe lang hij binnen zat. Of hij thuis graag porno kijkt? Niet meer, zegt hij. “Ik heb mijn computer aan mijn zoon gegegeven, hij had die nodig voor school.” Voor we afscheid nemen herhaalt Afrin nog eens dat hij het allemaal heel vies vond en dat zoiets in zijn land nooit door de beugel zou kunnen.

Rachid* is 41 jaar en werkt in het homo nachtleven in Brussel. “Het maakt me niet zoveel uit dat de bioscoop dichtgaat. Ik vind op andere plaatsen wel mensen om mee naar bed te gaan. Als ik in Antwerpen ben, ga ik even naar binnen. Ik doe de tour, ik kijk een beetje rond, en of ik iemand aantrekkelijk vind en anders ben ik weg.”

“Er komen hier ook heterokoppels. Mannen brengen hun vrouw mee en ze hebben seks. Veel andere mannen vinden dat heel leuk om naar te kijken.”

"Vroeger zat die straat vol gaybars en gay bioscopen. Nu zitten hier alleen nog maar oude mannen.”

“Seksbioscopen, eigenlijk is dat echt iets van vroeger. Vroeger zat die straat vol gaybars en gay cinema's.” Hij wijst naar de Van Schoonhovenstraat, in de Antwerpse volksmond vroeger ook gekend als de Rue de Vaseline. “Dat is allemaal verleden tijd. Jonge mensen vinden seks via het internet, waarom zouden ze naar zo’n bioscoop gaan? Nu zitten hier alleen nog maar oude mannen.”

Rachid vraagt of ik nog iets wil gaan drinken, maar ik bedank vriendelijk. Ik ga nog een keer naar binnen. Als ik beneden in de trappenhal een beetje sta te treuzelen, komt er plots een man uit de homozaal gedoken. Zonder iets te zeggen grijpt hij in mijn kruis. Verschrikt spring ik weg. De man lijkt zelf ook te schrikken van mijn totale paniek. Hij geeft me een bemoedigend schouderklopje en loopt weg.

Na nog een praatje met de medewerker achter de kassa vertrek ik. Het is goed geweest. Oké, de seksbioscopen zijn ongetwijfeld een uitstervende business, maar ik vind het toch jammer voor de volwassen mensen die elkaar hier ontmoeten, in de veilige omgeving van de donkere filmzaal. Het gouden tijdperk van de bioscoop - en dus ook van seksbioscopen - in Antwerpen ligt al even achter ons. En alles wat hier een beetje mee te maken heeft, verdwijnt hier ook. Met de Cinéma Royale verdwijnt opnieuw een monument dat de Antwerpse stationsbuurt kleur geeft.

Eén verhaal over de Ciné Royale wil ik nog even dubbelchecken. Daarom bel ik Maarten*, een kennis die bij het Antwerpse OCMW werkt. “Ik heb een cliënt die Aimé heet en een vaste klant van de Cinéma was”, vertelt Maarten. “Op een dag ontmoet hij in de bioscoop een jonge gast, Farid. Van het een komt het ander en Farid geeft Aimé orale seks, maar Farid vraagt Aimé om geld. Aimé reageert verbaast, dat is hier toch niet de bedoeling? Blijkt Farid een pijnlijk verhaal te hebben. Komt uit Afghanistan, geen papieren, geen geld, geen huis. Aimé besluit Farid mee naar huis te nemen en maakt eten voor hem. En nu, twintig jaar later, zijn die twee nog altijd gelukkig getrouwd.”

Zo zie je maar. Ware romantiek is niet dood, ze bestaat nog in Cinéma Royale. Nog eventjes dan.

*Alle namen in dit artikel zijn schuilnamen om de identiteit van de betrokkenen te beschermen.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op VICE BE.

Meer VICE
VICE-kanalen