Er zijn mensen die dingen tekenen waar geen veter aan vast te knopen is en het kunst noemen en mensen die niks aan de verbeelding over laten en elk detail je oogkas in branden, vaak autisten die zelf ook geen enkele boodschap aan enige verbeelding hebben, dus gelijk hebben ze. Sebastian maakt onder de naam A Squid Called Sebastian als een tekenende Q-tip tekeningen die hier fijn tussen zitten, met een schijnbaar onbedwingbare drang naar billen, geweld en dikke mensen. Waaruit wel doorschemert dat Sebastian niet vies is van een bakkie hiphop, getuige ook zijn artiestennaam. Coby Hounjet van Vice België sprak met hem in het Belgische Gent, een pleonasme dat zo gezellig klinkt dat het niet erg is om op te schrijven.

Vice: Kom je hier vaker?
ASCS: Haha. Soms. Maar er zijn wel leukere plaatsen in Gent te vinden.

Sorry dat ik er meteen over begin, maar je tekent veel konten.
Dat is een feit. Je kunt mannen indelen in twee categorieen: kontenmannen en borstenmannen. Ik ben een echte kontenman.

Ik ben voor kontenmannen. Maar dat komt vast door mijn eigen, euh, beperkingen.
Ze zeggen dat het te maken heeft met je kindertijd. Je hebt kinderen die altijd achter hun moeder aanliepen. De kont is dan het eerste grote herkenbare object. Borstenmannen zijn dan weer mannen die de hele tijd door hun moeder werden rondgedragen.

Mamaskindjes dus.
Ja. Die hebben ook vaak een dominante moeder. Ooh, en ze zeggen trouwens ook dat vrouwen met brede heupen intelligenter zijn.

Shit.
Maar uiteindelijk gaat het om de verhoudingen he.

Oké. Konten zijn ook wel heel hiphop.
Vroeger begon ik naar Guns ’n Roses te luisteren, stapte daarna over op Rage Against The Machine en toen was het Ice T. Ik ben een kind van de hiphop, omwille van de militante beginselen. Concious hiphop, zeg maar.

Ice T? Speelt die niet in van die Disneyfilms met sleehonden?
Huh? Nee. Die speelt zo’n streetwise flik in Law & Order. Ook wel in films denk ik. Maar niet met sleehonden.

Maar je houdt dus van hiphop.
Ja, dat komt overeen met mijn visie op het leven. Hiphop komt voort uit een underdogpositie. Het is een revolutionaire stroming.

Leuk jasje ook. Parra?
Ja! Ik vind het ongelooflijk vet. Op Amerikaanse universiteiten krijgen jongens als ze een kampioenschap winnen zo’n jasje. Om te laten zien dat ze bij de elite horen. Parra heeft daar een losersjas van gemaakt. ‘Losing since 1976′ en ergens staat 1981, mijn geboortejaar. Ik vond het een vet jasje. Was wel belachelijk duur. Parra is trouwens ook een echte kontenman.

Je tekent veel dikke mensen.
Ik ben zelf skinny. Ik heb dus zelf nooit de sensatie van traplopen met een schuddende buik kunnen ervaren.

Hmm, of dat nu een gemis is?
Geen idee. Ik heb gewoon iets met dikke mensen. Ik zie dat als iets gezelligs ofzo? Ik ben twee weken te laat geboren. Volgens mij voel ik dat heel bewust en heb ik een constant drang naar de baarmoeder.

Haha, er is een goede psycholoog aan jou verloren gegaan!
Sorry, ik kan soms nogal diep op zaken ingaan.

Geen probleem. Het is interessant.
Heb je geen echte vragen om me te stellen?

Euh, eigenlijk niet echt. Ik stel nooit vragen op. Maar wacht… Wanneer ben je beginnen te tekenen?
Ik heb altijd al getekend. Vroeger tekende ik heel gewelddadige dingen. Ik was daar ongelooflijk door gefascineerd. Als ik een film zag met veel geweld erin, had ik tekenmateriaal voor twee weken. Ik tekende veel geweren. Als ik dat een keer gezien had, wist ik meteen hoe ik dat moest tekenen.

En dat terwijl de meeste kinderen er moeite mee hebben om handen met genoeg vingers eraan te tekenen.
Maar handen tekenen is ook supercomplex! Om neurotisch van te worden.

Als ik je tekeningen bekijk, is het nu toch allemaal niet meer zo gewelddadig.
De thema’s zijn geëvolueerd door verschillende invloeden. Voornamelijk de media. Al interesseert tv me tegenwoordig geen zak meer. MTV bijvoorbeeld. Vroeger was dat goed, maar nu…

I know. Nu is het alleen nog maar Paris Hilton die vriendjes zoekt en puisterige pubers die decadente feestjes geven.
Heb je Jersey Shore al eens gezien?

Nee…
Dat is echt de humaniteit op een van zijn laagste pitjes. Van die spierbundels, bruin, of beter: wortelkleurig. Die mannen hun dag bestaat uit naar de gym gaan en daarna onder de zonnebank liggen. En die vrouwen! Allemaal dikke tetten en geen kont. Die dan zeggen dat ze op juice heads vallen.

Wat zijn dat?
Van die wortelkleurige mannen die overduidelijk aan de anabole steroïden zitten.

Sexy.
Het is walgelijk. Tegenwoordig probeert men alle serieuze dingen weg te moffelen. Ik denk heel veel na over de maatschappij. Het verval ervan. Neem bijvoorbeeld die dikkerds. Wij zijn de enige cultuur waar de armen het vetst zijn. Dat is toch het ultieme kwaad? Ik neem vaak het openbaar vervoer in niet zo fijne buurten. Wat je daar allemaal tegenkomt. Dat zie je ook terug in mijn tekeningen. Ik teken nooit dingen na, ik teken uit mijn hoofd. Maar dat zijn vaak wel dingen die ik ergens gezien heb.

Heb je eigenlijk een kunstopleiding gedaan?
Ja, maar ik heb daar nooit echt bij het kunstenaarskliekje gehoord. Ik was daar ‘die hiphopper’. Ze dachten dat ik’n platte was. Maakte me niks uit; ik voel me meer op mijn gemak als buitenbeentje. Mijn vader is kunstleraar, ik ben er dus echt wel mee opgegroeid. Ik houd enorm van de renaissance. Ik heb respect voor technisch vakmanschap.

De renaissance? Dat had ik niet echt verwacht.
Als je tegenwoordig naar een museum gaat, man, dat is toch allemaal shit. Mensen kunnen niks meer. Ik heb veel expo’s gezien die echt totaal niet inspirerend waren. Puur concept. Als de uitwerking slecht is, hoef ik ook echt niet te weten wat het idee erachter is. Conceptuele kunst is pure hersenmasturbatie. ‘Want mijn gedachten zijn zo cool’. Wat een onzin. Ik wil trouwens niet zeggen dat alle hedendaagse conceptuele kunst shit is, maar vaak wel.

Ik denk inderdaad dat als iemand jouw werk bekijkt, hij meteen wel weet waar het over gaat. Bijvoorbeeld die tekening genaamd Diamonds are forever.
Ik teken dingen waar ik zelf mee bezig ben. Ik heb veel onderzoek gedaan naar diamanten en kindsoldaten. Ik doe altijd research als ik een thema aansnijd. Dat hele kindersoldatenverhaal is uiteindelijk een heel klimaat dat de westerlingen gezaaid hebben. Kinderen worden opgeleid tot killing machines. Die zijn zo gehard, niet normaal meer. Ze hebben hun onschuld verloren, hebben geen jeugd gehad maar zitten er tegelijkertijd ook in vast. In post-koloniale landen kampen veel mensen met het zogenaamde Afrikaanse trauma. En diamanten? Een overbodige luxe. Er kleeft bloed aan. Uiteindelijk zijn mensen gewoon kannibalen.

Hoe bedoel je?
De natuur zal altijd overwinnen. Als wij allemaal weg zijn, zal de natuur er nog zijn. Net zoals na de dino’s.

Dat klinkt wel pessimistisch zeg.
Ik ben een hopeloze romanticus hoor. Maar ik vertrouw mensen niet zo.Ik ben graag alleen of op verlaten plaatsen. Lege stations bijvoorbeeld. Ik vind dat eerder rustgevend dan creepy. Je moet ’s avonds maar eens naar het station van Erps-Kwerps gaan. Ik vind dat de max. Ik denk ook vaak: geef mij een stukje strand en de rest van de wereld kan mijn kloten kussen. En dan zou ik een varken meenemen.

Een varken?
Nou, ik zou daar niet alleen met een varken willen zitten. I don’t love piggies that way… Eerder met een familietje en een varkensstal. Maar ik heb wel een fascinatie voor varkentjes. Ze zijn zo’n makkelijk doelwit, maar eigenlijk zijn ze heel intelligent. Varkens lijken erg op mensen. Een of andere zotte bioloog is eens naakt tussen de varkens gaan leven. Hij werd op den duur aangevallen omdat de andere varkens hem als een concurrent zagen. Dat wil toch echt wel zeggen dat varkens en mensen hard op elkaar lijken. En varkens zijn ook dik.

Denk je niet dat je dik zijn een beetje overromantiseert?
Mwah. Ik vind meer aan varkens dan aan honden. Ik snap honden niet.

Is Babe je favoriete film?
Nee. Een pratend varken, dat slaat toch nergens op. Er was wel een kunstenaar die foto’s maakte van geblinddoekte naakte vrouwen met varkens. Dat vond ik dan wel goed.

Ja duh, het waren naakte vrouwen. Op welke tekening ben je het meest trots?
Meestal is dat het werk dat ik het laatst gemaakt heb. Maar dat blijft maar een maand zo.

Als je MOET kiezen?
Een kerel op een stoel met een ezelspakje aan. Alleen denkt iedereen altijd dat het een konijnpakje is. Maar komaan, hij heeft een staart! Ik heb dat gemaakt op een moment dat ik me precies zo voelde. Die tekening geeft dat perfect weer. Mensen denken vaak dat ik naar Donnie Darko heb gekeken. Dat is dus absoluut niet zo. Ze zijn daar dan zo van overtuigd dat ze niet zien dat er op de achtergrond een zandloper en een schedel staan. Dat is een beetje de valstrik: er zit meer achter dan de mensen denken.

Waar staat die ezel dan voor?
Koppigheid?

Wat vinden je ouders eigenlijk van je werk? Maken ze zich geen zorgen?
Haha, nee ze vinden het wel vet. Al snappen ze het niet altijd. Laatst had ik een expo en toen wilden kennissen van mijn ouders dat werk van die dikke man met het springtouw kopen. Ze hadden niet eens gezien dat het eigenlijk zijn dikke darm is. Ik vond dat wel een grappig idee haha, maar veel mensen hebben het niet eens door. Ach, fuck them.

A Squid Called Sebastian exposeert van 23 april tot 16 mei op de Anything Goes Expo in Leguit Art Space in Antwerpen. Ik zou zeggen: neem je pappa, mamma en varken mee. En word eerst fan. Ja, dat is een gebod.

TEKST: COBY HOUNJET
TEKENINGEN: A SQUID CALLED SEBASTIAN