klimaatprotest

Het protest van Extinction Rebellion in Brussel werd hardhandig neergeslagen

“Niet veel later begon de politie van dichtbij met pepperspray te spuiten. Ik kon niks meer zien en kreeg moeite met ademhalen.”

door Els Galle
18 oktober 2019, 11:17am

De auteur is niet de persoon op de foto hierboven | Foto door Karl Delandsheere

Afgelopen zaterdag was ik als demonstrant aanwezig bij een actie van Extinction Rebellion in Brussel. Ik was medeverantwoordelijk voor het in goede banen leiden van het verkeer – om de boel veilig te houden moesten er een aantal straten worden afgezet. Voordat het protest begon, had de organisatie gecommuniceerd dat we niet naar de tuin van het Koninklijk Paleis of het Paleizenplein zouden gaan. Daar wilden we in eerste instantie bijeenkomen, maar dat was verboden. Daarom verzamelden we ons op het Koningsplein. De sfeer was rustig. Her en der zaten mensen op het plein met elkaar te discussiëren over verschillende thema’s.

Toen kwam de oproerpolitie.

extinction-rebellion-protest-actie-brussel05
Foto door Thomas Mamakis

We waren ons niet gelijk bewust van de ernst van de situatie. We verzamelden ons eerst op de Naamsestraat, waar de politie in een rechte lijn tegenover ons kwam te staan. Een meisje vroeg aan me wat er zou gaan gebeuren. Ze was zeventien en voor het eerst bij een demonstratie. Ik zei dat ze zich geen zorgen hoefde te maken en rustig moest blijven. Ik ging ervan uit dat het vreedzaam zou verlopen.

Niet veel later begon de politie van dichtbij met pepperspray te spuiten. Ik kon niks meer zien en kreeg moeite met ademhalen. Vervolgens sloegen de agenten met hun wapenstok op hun schild en riepen ze dat we weg moesten gaan. We konden niks zien door de pepperspray en werden gedwongen om blind weg te lopen. Op dat moment kwam het waterkanon aangereden. Terwijl ik wegliep werd ik in mijn rug geraakt door de straal en ik vloog tegen de grond. Twee mensen trokken me omhoog en voor het eerst voelde ik paniek.

extinction-rebellion-protest-actie-brussel10
Foto door Thomas Mamakis

Ik was kletsnat, ik had schaafwonden op mijn handen en mijn knie deed pijn. Ik vond mijn vrienden terug en we probeerden weg te komen terwijl de politie op ons af kwam lopen. Ze sloegen iedereen die ze tegenkwamen en duwden mensen weg met hun schilden.

Het enige wat we op dat moment wilden, was weg. Dit was geen normale reactie op een vreedzaam protest. De politie joeg ons vooruit en sloot ons in. We waren bang geworden van hun vijandige houding.

De politie begon mensen te arresteren. Met geheven wapenstok en bussen pepperspray gaven ze ons de keuze: of we gingen mee, of ze zouden ons pijn doen. We kozen voor de eerste optie, kregen handboeien om en werden in rijen neergezet.

Vier uur lang zaten we in dezelfde houding, doorweekt, met de handen op de rug geboeid en in de war door alles wat er was gebeurd. Mensen vroegen of ze naar het toilet mochten, wat steevast werd geweigerd. Het plein werd weer opengesteld en voorbijgangers liepen langs ons heen. Trams begonnen weer te rijden.

Later op de avond werden er nog twee mensen bij ons neergezet door de politie. Een van hen bloedde en vroeg om een ambulance. Hij werd uitgelachen door de agenten en zijn vraag werd genegeerd. Ik identificeerde me als een medische professional en vroeg of mijn handen los konden worden gemaakt. Ik werd ook genegeerd. Met mijn handboeien nog om probeerde ik op te staan, maar ik werd hardhandig terug op de grond geduwd. Twintig minuten later kwam er pas een ambulance. De man was intussen buiten bewustzijn en lag nog steeds geboeid op de grond.

Uiteindelijk werden we in bussen naar het politiecommissariaat gebracht. Daar werden we opnieuw in rijen gezet en moesten we nog eens twee uur lang blijven zitten. Een meisje zei dat ze bang was dat ze flauw ging vallen. Ze werd uit de rij gehaald, maar pas toen ze begon te braken werden haar armen losgemaakt. We kregen al die tijd geen water en mochten geen gebruik maken van de wc. Verschillende mensen uit onze groep hadden daarom geen andere keus dan in hun broek te plassen. Sommige mensen vroegen om hun medicatie, maar ook hun vragen werden genegeerd.

Na lang wachten werden we in groepjes van zes naar binnen geleid en gevraagd naar onze identiteitskaart. De mannen werden eerst behandeld. Uiteindelijk bleven enkel de vrouwen nog over, en kregen we allerlei seksistische opmerkingen te horen. Er waren op dat moment geen vrouwelijke agenten meer aanwezig.

Daarna werden we in busjes vervoerd naar verschillende locaties in de stad, om te voorkomen dat we opnieuw bij elkaar zouden komen om verder actie te voeren. Niet dat we daar nog zin in hadden. De chauffeur reed met zwaailichten en sirenes aan op hoge snelheid door de stad, zonder te letten op voetgangers of verkeerslichten. We hadden geen gordel om en vlogen alle kanten op. Bij het treinstation Brussel-Zuid werden we eruit gelaten.

Dit was niet mijn eerste klimaatactie. Vorige week nam ik deel aan de bezetting in Amsterdam. Daar werden we gewaarschuwd toen de ordediensten tot arrestaties over gingen, en konden we ervoor kiezen om vrijwillig mee te gaan. Het was mogelijk om de demonstratie vreedzaam te verlaten, en er werd goed gecommuniceerd tussen de politie en ons. De arrestaties verliepen rustig en ordelijk, zonder pepperspray of een waterkanon. Waarom kon dat in Brussel niet ook zo?

Wat we afgelopen zaterdag hebben meegemaakt was een brute onderdrukking van een vreedzame actie door de politiediensten. Het geweld was buitenproportioneel en vooral onnodig. Er waren kinderen en ouderen aanwezig, iedereen was rustig en had plezier. Er was geen enkele bedreiging voor de openbare orde, we gebruikten geen geweld.

Ik begrijp er niks van. We zijn ons ervan bewust dat burgerlijke ongehoorzaamheid niet toegestaan is, en toch maken wij de bewuste keuze om dat wel te doen – vreedzaam en geweldloos. Dat doen we om aan te tonen hoe alarmerend de situatie is. Ik voer actie omdat de politiek onvoldoende maatregelen neemt voor de klimaat- en ecologische noodtoestand waarin we ons bevinden. We staan voor een ongekende wereldwijde noodsituatie. Met acties zoals deze proberen we een signaal te geven aan de politiek en vragen we om een bindend klimaatplan.

Mijn hele lichaam doet nog steeds pijn. Maar dat is niet het ergste. Het ergste is de teleurstelling, de verslagenheid en de vernedering die de politiediensten veroorzaakten door hun machtsmisbruik en mensonterende behandeling van de actievoerders.

Bekijk hieronder meer foto's van het protest voor de tussenkomst van de politie:

extinction-rebellion-protest-actie-brussel14
Foto door Thomas Mamakis
extinction-rebellion-protest-actie-brussel02
Foto door Thomas Mamakis
extinction-rebellion-protest-actie-brussel08
Foto door Thomas Mamakis
extinction-rebellion-protest-actie-brussel11
Foto door Thomas Mamakis
extinction-rebellion-protest-actie-brussel13
Foto door Thomas Mamakis
Tagged:
België
klimaat
Extinction Rebellion