Creators

Waarom klinkt elke filmtrailer tegenwoordig hetzelfde?

Bombastische drums, geweren die geladen worden en digitaal-klinkende explosies: de trailers voor de grote zomerblockbusters klinken allemaal hetzelfde.
14.6.16
Afbeelding via

Als de bioscoopfilms van deze zomer één ding met elkaar gemeen hebben dan is het wel de consistentie in hun sound design. Bombastische drums, helikoptergeluiden, geweren die geladen worden, een overdaad aan digitaal-klinkende explosies en de door Hans Zimmer populair gemaakt scheepshoorn (BRAAAAAM!) – ze zitten in zo’n beetje alle trailers.

Ergens is dat logisch. In het tijdperk van de grote internationale kaskrakers hebben films met weinig dialoog en veel spektakel de beste papieren om internationale taalbarrières te overstijgen. Dan is het te verwachten dat ook de trailers van zulke films het publiek in een meer non-verbale taal proberen aan te spreken, of het plot nu draait om een mythologisch avontuur of een futuristische intergalactische oorlog.

Max Douglas werkt als editor bij Transit, een bedrijf dat trailers maakt voor films als The Lego Movie en de nieuwe Teenage Mutant Ninja Turtles-reeks. “Het beoogde publiek voor dat soort films moeten in de eerste plaats van de stijl houden,” legt hij uit via email. “Er worden altijd meerdere trailers voor grote Hollywood-films gemaakt. Die worden vervolgens getoond aan verschillende focusgroepen in winkelcentra door de Verenigde Staten.”

In die zin klinken de meeste trailers dus eigenlijk precies zoals de markt wil dat ze klinken. De reden dat een trailer voor Transformers vol digitaal lawaai zit is omdat de beoogde bezoeker van Transformers daarvan houdt, net zoals dat iemand die naar 22 Jump Street gaat een populair hiphopnummer zal waarderen. Toch zijn er ook uitzonderingen. “Als je bijvoorbeeld een Tom Cruise-film hebt en hij heeft een voorkeur voor een bepaalde trailer, dan kiest de studio ook voor die trailer, zelfs als een focusgroep een andere trailer eigenlijk beter vond.”

Advertentie

In de afgelopen twintig jaar is sound design sterk veranderd door de opkomst van non-lineaire beeldbewerking, waaronder Avid Media Composer en Final Cut Pro. Aan de telefoon vertelt trailerexpert Mark Woollen over de radicale vooruitgang in editingsoftware sinds hij zijn carrière begon in het analoge tijdperk: waar er eerst maar een paar audiotracks beschikbaar waren voor een beperkt aantal geluidsbronnen, is het met de software van nu mogelijk om wel 48 afzonderlijke, gesynchroniseerde audiotracks te combineren.

“Editors zijn ongelofelijk creatief met de gereedschappen die ze tot hun beschikking hebben,” vertelt hij. Als de maker van trailers voor een paar van de meest succesvolle indiefilms ooit, hoort hij daar zelf ook zeker bij.

Neem bijvoorbeeld zijn trailer voor A Serious Man, een film van de Coen brothers uit 2009. Het begint met een dof klappend geluid, dat even later geproduceerd blijkt te worden door het hoofd van de timide Larry Gopnik dat meermaals tegen een schoolbord aan geramd wordt. Het geluid vervalt in een chaotisch ritme dat de maat houdt voor de daaropvolgende beelden. Op die gestage, pompende beat vormt zich langzaam een nieuwe, ingewikkelde melodie die een spel aangaat met de geluidseffecten van latere momenten uit de trailer: van het hoesten van een oude vrouw tot de crash van een auto en zelfs de minzame lach van een rabbijn. Woollen legt uit dat het zijn doel was om “het hele verhaal van de film erin te vangen; dit personage dat verstrikt raakt in een cyclus van allerlei krachten in zijn leven.”

Voor Woollen is het monteren van een trailer een vorm van remixen, met als hoofddoel “de kijkervaring en een deel van het verhaal in te sluiten.” Net als bij een pophit hangt het succes van een trailer voor een groot deel af van goede timing: “Fracties van seconden bepalen of iets bijvoorbeeld grappig is of niet, of dat het ontroerend is.” Net als andere remixkunstenaars werkt Woollen met zogenaamde ‘stems’ – bepalende audio- en videofragmenten uit de film – om daarmee een eindresultaat in elkaar te knutselen. Dit is absoluut de manier waarop trailers op dit moment worden gemaakt en Woollen is ook lang niet de enige die zo te werk gaat.

Het Spectacle Theater in Brooklyn is een “microtheater” met niet meer dan dertig stoelen. Het is een excentrieke bioscoop, beroemd om haar nachtprogrammering van experimentele indiefilms en speciale avonden over obscure en vergeten filmmakers. Daarnaast kun je ze kennen van de meer dan vijfhonderd trailers die ze hebben gemaakt voor de films die vertoond zijn, waarvan je het grootste deel kunt bekijken op hun Vimeo-pagina.

C. Spencer Yeh, een van de meest actieve trailermakers van Spectacle, vertelt in een email dat hun trailers “mini-collages en mini-films op zichzelf” zijn. De trailers van Yeh zijn bijzonder muzikaal, met obscure covers van bekende popliedjes en vreemde audiocollages van geluiden uit de film zelf. Hij laat weten dat de editors “geen toegang hebben tot de geïsoleerde audiotracks,” waardoor ze moeten knutselen met de complete audioband.

Hoewel Spectacle ver verwijderd is van de grote Hollywood-producties en materiaal maakt dat een stuk amateuristischer oogt dat je gemiddelde blockbusterteaser, kun je door hun teasers te bekijken wel iets opmerken over de algemene staat van de trailer. Je ziet dat er bepaalde universele principes zijn die opgaan voor zowel de blockbustertrailers van Doublas als Woollen’s ‘remixes’. Of het nu gaat om een grote kaskraker of een indiefilm, het geluid in een trailer moet een publiek bewegen.