De onbezongen helden achter de gamemuziek uit de jaren tachtig

FYI.

This story is over 5 years old.

De onbezongen helden achter de gamemuziek uit de jaren tachtig

Heb je je ooit afgevraagd wie er achter al die epische Nintendo-muziek zit?
8.10.14

Documentairemaker en muzikant Nick Dwyer weet nog precies waar en wanneer hij realiseerde dat videogames muziekcomponisten hadden. Het moment kwam tijdens Streets of Rage. "Zijn naam verscheen recht onder de het titelscherm, 'Music by Yuzo Koshiro,'" vertelde Dwyer mij via Skype. "Ik dacht echt van 'Wow. Wie is die kerel?' Het was de eerste keer dat de rol van muziek werd benadrukt. En dat was iets belangrijks voor mij."

Ondanks hun invloed bleven de mannen en vrouwen die de muziek schreven voor de 8-bit en de 16-bit console games veelal onbekend buiten Japan. Dwyer's verlangen om licht te doen schijnen op de "onbezongen helden" van de vroege games is deels wat hem motiveerde om samen met Red Bull de documentaireserie Diggin' in the Carts te maken. De naam van de serie is geïnspireerd op hoe Dwyer door de Japanse vintagegamewinkel op jacht ging naar nieuwe spellen, als een DJ op zoek naar nieuwe muziek. De laatste aflevering is donderdag, net op tijd om een nacht door te halen en alles te kijken.

Advertentie

Als je de serie kijkt hoor je eindelijk over de componisten en muzikanten die geïnspireerd worden door de muziek. En dat is iedereen van Dizzee Rascal uit London tot Flying Lotus uit LA. Er is ook een stapel geweldige Tokyo b-roll, en beeldmateriaal van oude Japanse videogame consoles, als dat iets is waar je goed op gaat – ik ga er heel goed op.

Als een kind realiseerde ik me nooit dat iemand – een echt persoon – de muziek had gecomponeerd die op de achtergrond afspeelde terwijl ik keer op keer faalde met videogames. Maar omdat ik een nogal saai kind was, weet ik wel zeker dat als ik erachter kwam dat Nintendo werknemers had, ik aangenomen zou hebben dat ze de  Goombas bestuurden, en Dwyer, als Nieuw Zeelander, was beleefd en geduldig genoeg om het daarmee eens te zijn. "Als je een kind bent, bedenk je niet dat er iemand is die denkt 'oké, tijd om wat prog rock te maken voor de volgende drie levels.' Het is gewoon iets dat je helpt om door het spel te komen."

Dwyer gaf aan dat Nieuw Zeeland een echte Sega Megadrive-natie was. We waren het eens dat Sonic de beste muziek had. Dit was en zal altijd de favoriet van de auteur blijven.

Maar voor een generatie van zowel gamers als muzikanten is videogamemuziek een inspiratie geweest. Niet alleen voor "chiptune" artisten, wiens muziek klinkt alsof het thuis hoort op een 8-bit cartridge – maar zelfs hip-hopmuzikanten citeren videogamemuziek als invloed.

Advertentie

"Ik kwam erachter dat je met het internet nu, overal – het maakt niet uit hoe obscuur je muzieksmaak is – informatie over kan vinden," zei Dwyer. "Ik vond het altijd zo raar dat er over deze Japanse componisten, die allemaal een enorm effect op ons hebben gehad, zo weinig informatie bekend was. Natuurlijk is het nogal moeilijk om in het Japans te gaan googlen, maar nog toch."

Het feit dat ze niet bekend waren hoorde er in die tijd bij, stelde Dwyer. Er was misschien een groep toegewijde fans van "Sunsoft bass," het geluid dat je vind op Sunsoft games, maar Naoki Kodaka en de rest van het team bij Sunsoft kwamen daar pas onlangs achter. In hun ogen deden ze in de jaren tachtig gewoon hun normale baan.

"Als je erover nadenkt is het een heel raar geval, de hele notie dat je een muzikant bent, maar dat je al je tijd besteedt in een kantooromgeving en een soort van kantoorbaantje hebt," zei hij. "Je maakt van negen tot vijf muziek, maar krijgt er absoluut geen feedback over. Elke muzikant kan een optreden doen voor bijvoorbeeld 15 man en een gevoel krijgen van hoe mensen reageren op hun muziek."

"Het wordt gezegd dat in vroege elektronische muziekproducties – jungle, vroege house – het allemaal ging om producenten die zo veel mogelijk binnen de beperkingen van de technologie probeerden te persen," zei Dwyer. "Deze jongens genoten van de uitdaging. Ik denk dat met het geheugen en de loop van de vroege 8-bit en 16-bit het vooral belangrijk was dat er geweldige melodieën werden gemaakt waarvan mensen niet genoeg kregen. Ze wilden muziek maken die kinderen niet zou gaan ergeren als ze vast zaten op een moeilijk level.'

Terwijl we hier over spraken, herinnerde ik me de tijd dat videogamemuziek juist het omgekeerde effect had: als de tijd bijna stil stond en de muziek juist sneller ging.

"Als je erover nadenkt is dat misschien wel het eerste moment in je leven dat je echt stress ervaart," lachte Dwyer. "Misschien is dat iets dat we moeten verkennen in de tweede serie. Ik weet nog dat de versnelling in Street Fighter 2 zo geweldig was. Het nam een jaar van me leven af."

Dwyer's grote liefde zal in zijn geheel op Youtube verschijnen aan het eind van de week.