Om zo objectief mogelijk te kunnen zijn in mijn baan als popjournalist, luister ik niet naar de grote namen in de muziekwereld. Ik schreeuw gewoon lekker dat ik het kut vind en weiger me dan te verantwoorden. Het werkt prima voor me. Het belang hiervan bewijst zich als ik bands als Bullerslug recenseer. Bullerslug schijnt namelijk een soort Nederlandse Superband te zijn. Die gast van Aux Raus, die chick Elle Bandita, iemand van Devil’s Blood, iemand van Houses en nog iemand van Malkovich. Als ik al die bands ooit een eerlijke kans had gegeven had ik nooit zo onbelemmerd deze Bullerslug-cd kunnen luisteren. Ik kan me goed voorstellen dat ik er meer van had kunnen verwachten. Ik verwachtte er nu niets van en kreeg daardoor gewoon een lekkere goeie ouwe rock-cd.

Meer hoor ik er trouwens niet in. Dit is niet meer en niet minder dan precies wat een rockalbum is. Ik weet nog dat ik een kleine man was en een cd ging kopen met mijn geld omdat nog niemand in mijn omgeving internet snapte. Ik wist niks en wou graag iets ruigs en kocht dus het eerste Velvet Revolver-album, dat net uit was. Ook een superband waar ik niks van afwist. Dat album heb ik vervolgens op een paar onbestemde momenten geluisterd en toen lekker in de kast gezet. De overeenkomst tussen Velvet Revolver en Bullerslug is dat ze beide lekker goeie ouwe rock maken. Zou het zo zijn dat wanneer grote ego’s bij elkaar komen, ze opeens de behoefte hebben om gewoon lekker goeie ouwe rock te maken? Of is het meer van, laten we maar gewoon goeie ouwe rock spelen, anders komen we er nooit uit? Zo klinkt het namelijk wel.

Vergis je niet, als je net als ik graag goeie ouwe rock hoort, is dit een top-cd. Gitaarsnaren vet vaak aanslaan, gierende solo’s, schreeuwen door een megafoon, BOEM TAK BOEM TAK drums, te gek. Aankomende vrijdag releaseparty in de Bitterzoet, breng je fucking rockgezicht, hier is het mijne: