Eerder dit jaar hadden ze in Griekenland het ultieme rampscenario tot in detail uitgewerkt. Eerst verzamel je duizenden boze mensen op een plein. Neem vervolgens een groepje gestoorde, agressieve communisten, vergezeld door met molotovcocktails zwaaiende anarchisten. En ten slotte, wanneer de hele menigte in paniek is en elkaar fijnplet uit angst, laat je de politie het plein volgooien met traangasgranaten.

De Grieken protesteren tegen het bezuinigingsvoorstel van de Griekse minister-president George Papandreou, die de rest van de EU er wanhopig van probeert te overtuigen om zijn bankroete landje uit de nesten te helpen. Bij aankomst zagen we overal hopen afval liggen en was iedereen zichtbaar depressief.

Het protest was een slordig verbond van verschillende partijen: de communisten die eigenlijk nooit met anderen marcheren, de vakbonden die al een week lang verschillende staatsgebouwen aan het bezetten waren, de studenten en de ‘Desperado’s’: gewone Grieken die niet echt een bepaalde ideologie voor ogen hebben, maar liever in een land zouden leven dat niet geregeerd wordt door een stelletje mongolen. En ten slotte de anarchisten, die ietsjes te laat waren omdat de communisten ze voor de voeten hadden gelegen.

Fans van gewelddadige opstootjes weten dat niemand kan rellen zoals de Griekse anarchisten dat kunnen. En als ik gedwongen zou worden om de superster van de protestgroepjes te kiezen, dan zouden zij dat zijn. Veel mensen hebben een hekel aan de anarchisten, maar net zoveel mensen zien ze als één van de vaandeldragers in de strijd tegen onderdrukking—een snottebellenleger van tienerpunkers.

De anarchistische beweging kreeg pas echt zin om te gaan vechten toen er in 2008 een vijftienjarige anarchist werd doodgeschoten door de politie. Maar de anarchisten hebben al vanaf de studentenopstanden van 1973 een lepel in de pap van de Griekse politiek, toen het leger met haar tanks dwars door de poorten van de door studenten bezette Technische Universiteit van Athene reed. Hierbij vonden achttien mensen die zichzelf aan de poort geketend hadden de dood, en ontstond er een nationale beweging die de rechts georiënteerde Junta wist te verdrijven.

Nu is de universiteit weer bezet, en proosten de anarchisten en socialisten op de gedachte dat er in Griekenland weer een golf van geweld zal oplaaien die doet terugdenken aan de gloriedagen van ‘73.

Wat ook helpt is dat de Griekse politie één van de meest gehate politiemachten van Europa is. Iedereen die ik sprak claimde dat de oproerpolitie banden heeft met lokale fascistische bewegingen.

Tijdens de eerste dag van de georganiseerde stakingen leken alle straten gevuld te zijn met demonstranten. Dit klinkt misschien romantisch, maar het voelde meer als een revolutie dan als een protest. Er was geen gezamenlijk doel, behalve het idee dat het leven een stuk beter zou zijn zonder deze overheid.

Iedereen marcheerde naar het Syntagmaplein en probeerde binnen te breken in het parlementsgebouw. Maar ze kwamen niet eens in de buurt—de politie gebruikte pantsers, flitsgranaten, schilden, wapenstokken en heel erg veel gas. De meeste mensen die zich bemoeiden met de gevechten waren mannen op middelbare leeftijd die hun tanden al in ‘73 geslepen hadden. Zij splitsten enorme keien tot werpbare steentjes, als ware professionals. Het was een enerverende en verbroederende gebeurtenis.

De tweede dag was iets minder vrolijk. PAME, een van de communistische subsecties, ging voor het parlementsgebouw staan om het te beschermen tegen de demonstranten. De anarchisten namen dit niet zo licht op en besloten stenen en brandbommen te gooien naar wie ze dan ook maar zagen.

Na een paar uur matten verving de oproerpolitie de PAME-demonstranten voor het parlementsgebouw, en trokken de anarchisten en Desperado’s zich terug, iets mompelend over een burgeroorlog.

Een anarchist, die na alle schermutselingen even op adem aan het komen was, schreeuwde: “Er is geen morgen meer!” Hoewel het op dat moment heel diepzinnig klonk, bleek hij er jammer genoeg heel ver naast te zitten.