FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

EEN KIJKJE IN DE VERBODEN HASJWINKEL VAN DENEMARKEN

28 februari 2011, 4:26pm

De vrijstad Christiania is waar Denemarken zijn hasj koopt. De in het midden van Kopenhagen gelegen enclave met zo'n 900 inwoners worstelt al sinds haar ontstaan in de jaren zeventig met de autoriteiten, wat door het verrechtsen van de Deense regering alleen maar heviger is geworden. Vrijdag 18 februari 2011 besloot de Hoge Raad in Denemarken dat Christiania illegaal is. Een compleet dorp wegvagen kan echter natuurlijk niet zomaar. Omdat onze buddyfriend Joost Koskamp op dit moment in Kopenhagen hangt voor een stage vroegen we hem even langs te gaan bij Christiania om polshoogte te nemen. Hier is zijn verslag.

Aangekomen in Christiania parkeer ik mijn fiets achter de toegangspoort. Ik besluit de hoofdstraat, het bruisende economische hart waar de drugs worden verhandeld, verder lopend te verkennen. Fotograferen is streng verboden, dus ik verstop mijn camera maar even in mijn tas en haal af en toe nonchalant mijn iPhone tevoorschijn. Links en rechts langs de weg staan kraampjes met blokken hasj uitgestald.

Wat opvalt is dat er veel meer hasj dan wiet te krijgen valt, voor een prijs die varieert van ongeveer €9,- tot €20,-. Ietsje duurder dan bij ons dus. Heel precies met afwegen zijn ze niet; de koopmannen knippen met een snoeischaar een stuk van het blok af en met een beetje geluk word je gematst.

Ik vraag aan een verkoper waarom ze buiten in de kou staan en niet binnen bij de kachel. Het antwoord: "Well, inside you are trapped like a rat when the police does a raid. Now we can flee in every direction. But the market will always go on. When they take the stuff away, then there is already a new load waiting."

Het overgrote deel van de de bezoekers duikt diep weg in capuchons en warmt zich aan de vele vuurtonnen. De sfeer is niet waarvoor het woord 'gezellig' is uitgevonden, eerder grimmig. Op een paar verbaasde toeristen na lopen de meeste mensen hier snel in en uit om even 'boodschappen' te doen.

Eenmaal van de hoofdstraat af wordt duidelijk dat Christiania veel meer is dan een hasjmarkt. Aan de slingerpaadjes waarmee het staatje bezaaid is, staan bijzondere houten huisjes en er is zelfs een manege. Ik loop over de grote wal langs het bevroren water waarmee Christiania omsloten is. Na een tijdje begeef ik me op het ijs. Dat blijkt een slecht idee, want zodra ik begin met fotograferen zak ik er doorheen. Omdat ik nog gekneusde ribben en een pijnlijke pols heb overgehouden aan een fietsongeluk van een week geleden kan ik me maar moeilijk uit het wak hijsen. Gelukkig schiet ene Øjvind mij te hulp. Hij stond hout te hakken op de dijk en zag mij door het ijs zakken toen ik zijn huis aan het fotograferen was. Hij helpt me op het droge en nodigt me uit in zijn huis. Daar krijg ik een spijkerbroek en een paar echte jakwollen sokken. Midden in het huis staat een zelfgebouwde kachel. Emmy, een vriendin van Øjvind, komt toevallig ook net binnenwandelen. Ze zet een goeie pot ecologische koffie.

Met een sigaretje strijken we neer op de veranda, waar we praten over koetjes en kalfjes. Ik ben toch wel nieuwsgierig naar de hasjmarkt en vraag hoe het beleid van Christiania in elkaar steekt. Øjvind legt uit dat de verkoop alleen gedaan mag worden door de leden van de commune, de bewoners dus. Er zijn geen handelaren van buitenaf die een kraampje hebben. De commune is een hechte gemeenschap; zomaar lid worden is er niet bij. Je moet er jaren over de vloer komen en goed bevriend zijn met de leden voordat je een plekje binnen Christiania kunt bemachtigen. Het is een volledig autonome onafhankelijke democratie: alle beslissingen worden samen genomen en iedereen heeft inspraak. Geld komt binnen via de toeristen en iedereen heeft zijn eigen taak. Van bakker tot postbode, van vuilnisman tot hasjboer. Øjvind vertelt hij dat de rattenvanger van Christiania is, wat me een prachtig beroep lijkt.

Ik vraag ze naar hun reactie op de uitspraak van de Hoge Raad. Øjvind moet lachen: "We actually had a party Friday night because of the fact that now we are squatters again. Everybody was really happy, like we won the case." Veel aan de toekomst denken doet hij niet. "We live by the day. I don't believe Cristiania will disapear."

Na nog een bak koffie wordt het tijd om te gaan. Øjvind overtuigt me ervan dat het niet gevaarlijk is, dus lopen we over het ijs terug naar mijn fiets. We babbelen nog wat en hij nodigt me zelfs uit voor het eten. Helaas kan ik niet vanavond, maar ik beloof zaterdag terug te komen om zijn warme sokken, schoenen en hippiebroek terug te brengen.

JOOST KOSKAMP