FYI.

This story is over 5 years old.

Vice Blog

EMMA, POPPETJE WILLY EN DE BOOM VAN ZEVEN METER

8.1.10

Al haar hele schoolcarrière zit Emma ergens veilig in een hoekje verstopt en prutst ze aan iets met wol. Het is het typische verhaal van het lelijke eendje - al kan Emma zelf moeilijk vergeleken worden met een eend, laat staan iets lelijks - want sinds enkele maanden is er werkelijk iets gegroeid uit dat stukje wol. Meer zelfs: het afstudeerproject van Emma is overladen met prijzen en goede kritieken. Het stukje wol werd een mannetje, het mannetje werd een filmpje, het filmpje werd een succes.

Vice: Werk je altijd met poppetjes?
*Emma: Nee. Voor mijn afstudeerproject Zachte Planten werk ik samen met Willy. Willy is de man die in het kantoor zit, helemaal in het begin. Hij is mijn muze. Ik had hem nodig om mijn poppetje te ontwikkelen.*

Advertentie

Hoe heb je Willy leren kennen?
Willy en Jean-Pierre zijn twee broers die fietsen uit de Gentse wateren halen. Op een dag was ik aan het picknicken aan de oever toen ze voorbij vaarden. Ik heb de achtervolging ingezet en ben met hen aan de praat geraakt. Allebei droomden ze van een grotere nieuwe boot met een kraan en andere high-tech spullen, maar sinds de stad dit soort van waterwerken aan privéfirma's heeft overgelaten wordt er niet meer veel in geïnvesteerd. Nu zitten Jean-Pierre en Willy dus het grootste deel van de dag in een kantoor Dr. Pepper te drinken.

Wat is het grote verschil tussen documentaires met echte mensen en met poppetjes?
Ik ben echt heel slecht in sociale contacten en kan moeilijk aanwijzingen geven. Als ik met poppetjes werk ben ik veel vrijer en heb ik veel meer controle.

Hoe ben je er op gekomen om poppetjes te gebruiken?
Toen ik klein was, blonk ik niet uit in rekenen of Nederlands, maar een ding kon ik wel en dat was breien. Op een dag moesten we een soort van boom breien. Alle andere kindjes hadden een boompje van ongeveer 15 centimeter maar die van mij was 7 meter groot! Toen kreeg ik de smaak te pakken, hoewel ik daarvoor ook al veel van mijn vader had geleerd. Hoewel hij het nu in alle toonaarden ontkent, was hij een echt breitalent toen ik klein was. Hij fleurde zelfs mijn boekentasjes op met zijn creaties.

Hoe lang zit je aan een poppetje?
Voor Zachte Planten heb ik ongeveer twintig versies van hetzelfde mannetje moeten maken. Toen werkte ik zo'n drie dagen aan een exemplaar. Maar als ik aan een gewone pop werk, kan ik daar gerust drie weken aan zitten. Het maken van een figuurtje is een heel intensief proces. Eerst moet ik een soort mal met klei maken die vervolgens volledig moet opdrogen. Daarna moet ik die klei vernissen en start het droogproces opnieuw.

Hoe geef je emotie aan zo'n klein poppetje?
Dat is echt heel moeilijk maar ik heb in mijn eindwerk de emoties bewust heel klein en sereen gehouden. In de meeste animatiefilms zijn de expressies erg overdreven en wordt er gewerkt met figuren met de meest idiote bambi-ogen en clowneske grijnzen. In mijn nieuwe film ga ik nu wel gebruik maken van oogballen om toch net iets meer expressie te tonen, maar ik zou het nooit zo grotesk willen.

Zijn je poppen geïnspireerd op mensen die je kent?
In het algemeen niet, maar natuurlijk komt Willy wel eens terug. Verder haal ik veel inspiratie uit de films van Suzie Templeton. Zij is absoluut mijn heldin op het vlak van animatie. Daarnaast heb ik ook een pop gemaakt naar Wim van Drums are for Parades. Hun manager had mijn werk gezien en zag zo'n poppetjes wel zitten als promotiemateriaal.

Zachte planten gaat over de leegheid van het kantoorbestaan. Heb je daar zelf ervaring mee?
Ja, absoluut. Ik moet de hele tijd vervelende baantjes doen om te kunnen overleven, net zoals waarschijnlijk 75% van de bevolking. Het gaat overigens niet enkel over het kantoorbestaan. Het gaat over alle mensen die functies hebben met zo weinig inhoud dat ze er zelf het nut niet meer van inzien. Dat gaat van stewardessen tot suppoosten en nachtwakers.

NATHALIE CURINCKX