Advertentie
Experiment

Ik vroeg mijn vrienden om poep voor een fecestransplantatie

De grote genezende kracht van de poeppil wordt nog onderzocht, maar ik nam alvast een zelfgemaakte.

door Gwen van der Zwan; foto's door Gwen van der Zwan
26 april 2018, 8:49am

Gwen met pil

Veel mensen zijn niet gecharmeerd van het idee: andermans poep innemen om ziekten te verhelpen. Niettemin wordt de eeuwenoude methode, om via gezondere darmbacteriën het lichaam én de geest te genezen, momenteel herontdekt en druk onderzocht in ziekenhuizen. En laat het nou ook helpen tegen angststoornissen – een probleem waar ik wel eens vanaf wil.

Al in de 4de eeuw voor Christus werd in de traditionele Chinese geneeskunde gesproken over ‘gele soep’. Een mengsel op basis van babypoep dat werd gegeven aan patiënten met ernstige diarree. Ook at men in het Midden-Oosten eeuwenlang kamelenpoep ter bestrijding van dysenterie. Of neem de Chinese arts en schrijver Ge Hong, die in de 4de eeuw na Christus patiënten met een voedselvergiftiging behandelde met gezonde poep. Zijn succes zette een hele traditie van poeptransplantaties in gang in de Oosterse geneeskunde.

Hoogleraar Max Nieuwdorp voerde een gecontroleerde studie uit waarin de helft van een groep patiënten met een darmziekte werd behandeld met antibiotica, de andere helft kreeg een fecestransplantatie. 94 procent van de patiënten die een transplantatie ontvingen genas, tegenover een kwart in de groep die antibiotica kreeg. Omdat de behandeling zo succesvol bleek is de studie halverwege stopgezet omdat de raad van toezicht van het AMC het onverantwoord vond om de helft van de controlegroep die antibiotica kreeg de fecestransplantatie te onthouden. Op dit moment lopen er ruim 100 klinische studies naar de effectiviteit van fecestransplantaties bij meerdere lichamelijke aandoeningen. De methode wordt door artsonderzoekers in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde 'experimenteel, maar veelbelovend' genoemd.

Wetenschappers geloven dat poeptransplantaties tegen psychische ziekten kunnen helpen

Maar waarom is deze methode zo effectief? Omdat in een gezond lichaam ons immuunsysteem en darmbacteriën elkaar onder controle houden. Raakt de balans hiertussen verstoord, dan uit zich dat in ziektebeelden. Als een uit balans geraakte bacteriepopulatie de oorzaak van een ziekte is, dan helpt het inbrengen van gezonde poep om een gezonde, stabiele flora te creëren. En dit geldt voor meer ziektes dan alleen de voor de hand liggende darmziektes. Het lijkt erop dat door het verbeteren van de darmflora met andermans poep ook psychische problemen kunnen verbeteren of zelfs verdwijnen. Meerdere wetenschappers, waaronder Nieuwdorps Australische collega Thomas Borody, geloven dat poeptransplantaties tegen psychische ziekten kunnen helpen. Dit omdat uit onderzoek al naar voren is gekomen dat ook psychische aandoeningen vaak samenhangen met een verstoorde darmflora.

Omdat ik een paniekstoornis heb, besloot ik me te verdiepen in de duistere wereld van poeptransplantaties. Helaas wordt die behandeling in Nederland momenteel alleen nog maar uitgevoerd in het kader van wetenschappelijk onderzoek, dus besloot ik zelf aan de slag te gaan met een doe-het-zelffecestransplantatie. Dit kan door middel van een klysma, een sonde in je neus, via supplementen of zelfs door het drinken van poepshakes. Op www.thepowerofpoop.com kan ik gelukkig leren hoe je dit aanpakt.

Maar voor ik zover ben wil ik wel zeker weten of het werkt. Daarom benader ik eerdergenoemde Thomas Borody, een maag-darm-leverarts in Sydney die sinds 1988 fecale transplantaties uitvoert en ruim drieduizend patiënten met zeer uiteenlopende klachten heeft geholpen. Omdat hij beweert ook mensen met acne en depressies te hebben genezen bel ik hem op, om er zeker van te zijn dat ik baat zou kunnen hebben bij een fecestransplantatie tegen mijn angststoornis.

“Dat zal je zeker hebben,” zegt hij vol overtuiging. “Laatst behandelde ik nog iemand die genas van iets dergelijks.”

Als ik hem vraag of hij vaak dit soort voorvallen meemaakt, zegt hij dat hij zowel patiënten met autisme als depressies en angststoornissen heeft genezen. “Psychiaters zijn me komen bedanken, omdat hun patiënten er opeens veel beter aan toe waren. En dit terwijl we voor iets als obstipatie behandelden.” Hij vraagt me of ik ook wel eens last heb van mijn darmen als mijn paniekstoornis optreedt. “Ja,” zeg ik. “In tijden dat mijn paniekstoornis erg aanwezig is heb ik ontzettend veel last van buikpijn.”

Ik vermoed dat mijn huisgenootje – die iedere ochtend haar smoothie maakt in onze blender – het niet op prijs zou stellen als ik gedoneerde uitwerpselen tot een chocolademelk-achtige substantie blend

Dat maakt Borody er nog zekerder van dat het mij zal helpen. “Waarschijnlijk zijn je darmbacteriën uit balans en heb je er baat bij als deze balans hersteld wordt door het toedienen van gezonde poep.” Hij raadt mij aan zo snel mogelijk te beginnen en verwijst mij hiervoor door naar een in fecestransplantatie gespecialiseerde privékliniek: Taymount Clinic in Londen. Dit omdat er in de reguliere gezondheidszorg geen fecestransplantatie wordt gegeven ter behandeling van angststoornissen. “Als je maar betaalt, doen ze daar alles,” zegt hij.

Dat ik het liever zelf regel, begrijpt hij. Hij raadt me aan contact op te nemen met Het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC). Want na bloed, sperma en organen wordt daar sinds 2016 ook poep gedoneerd. “Of je zoekt zelf een donor,” zegt hij. “Dat kan ook prima.”

Alhoewel ik kiezen tussen een klysma, een poepshake, een sonde en poepcapsules een pittige keuze vind, ga ik toch voor het laatste. Alle methodes blijken tot nu toe namelijk even effectief. Omdat je voor de sonde en het klysma de gedoneerde ontlasting moet verdunnen met een zoutoplossing in een blender, vallen deze opties af: ik vermoed dat mijn huisgenootje het niet op prijs zou stellen als ik gedoneerde uitwerpselen in haar blender – waarin ze elke ochtend haar smoothie maakt – tot een chocolademelk-achtige substantie blend.

Nu het plan rond is, is het slechts een kwestie van een donor vinden. Ik probeer het bij vrienden en familie. De reacties zijn uiteenlopend:



Alhoewel ik me al had opgemaakt voor een lange en schaamtevolle zoektocht, blijkt tot mijn verbazing dat er best veel mensen bereid zijn hun poep te doneren. Als ik het ze op de man af vraag, blijken meerdere van mijn vrienden en familieleden het prima te vinden. Sommigen omdat ze het een leuk experiment vinden, anderen omdat ze me gewoon echt willen helpen. Misschien dat altruïsme dan toch bestaat, Friends.

Omdat ik keuze heb uit meerdere donoren kies ik voor de meest praktische: mijn huisgenoot Maaike. En zo komt het dat ik, Maaike en een vriend van ons op een zondagochtend met een plastic bakje zitten te wachten totdat Maaike moet poepen.

Overigens heeft niet iedereen zulke gulle vrienden. Dat werd me wel duidelijk tijdens mijn online poeptransplantatie-patrouille, toen ik ontdekte hoeveel mensen er wanhopig op zoek zijn naar poepdonoren, maar die niet kunnen vinden.

Met dit in mijn achterhoofd ben ik dan ook oprecht dankbaar als ik uiteindelijk een heel klein keuteltje van Maaike op een plastic bord in ontvangst neem, mijn rubberen handschoenen aantrek en er kleine balletjes van rol alsof het klei is. Die schuif ik met een pincet in de lege capsules die ik eerder die week bij de apotheek kocht. Die lossen pas op in je darmen, waardoor de bacteriën niet vrijkomen in je maag (met alle mogelijke ziekmakende gevolgen van dien).

Het grootste deel van de zelfgemaakte pillen leg ik in de vriezer, maar eentje hou ik bij de hand. Nadat we nog een kopje thee hebben gedronken en onze vriend hebben uitgezwaaid pak ik de pil en sla hem achterover met een flink glas water, alsof het mijn eerste borrel na een vermoeiende werkweek is. Of het zal helpen moet nog blijken. Maar als er binnenkort een artikel verschijnt dat heet Hoe ik Mijn Psychische Problemen Oploste door het Slikken van Poeppillen (of Hoe ik ziek werd omdat ik voor mijn werk een poeppil nam) dan weet je genoeg.

De bereiding van de pil:

Op.