Door Blaudzun ‘Johannes Sigmund’ zijn aderen stroomt rood, wit en blauw bloed. De man ademt internationale allure. Je zou zweren dat ‘ie uit de USA komt, maar niets is minder waar. Blaudzun is woonachtig in Amersfoort en heeft de mystiek van een schim die jaren in een boomhut heeft gezeten met liters drank als benzine voor zijn liedjes, die klinken alsof hij liever tot het einde der dagen in die hut was blijven zitten. Dat is uiterlijk vertoon, want in real life is Blaudzun een enthousiasteling. Onlangs kwam zijn eerste titelloze album uit.

Je kiest de naam van een Deense wielrenner uit de jaren 70. Aparte keuze. Muzikanten houden toch niet van sport? 
Tja, ik ben toch echt een wielerfanaat. Ik kijk alles wat los en vast zit. Ik hoorde de naam Blaudzun op de televisie en was meteen getriggered. Het klinkt romantisch en vaag. Iedereen kan zijn eigen invulling geven aan deze naam. Dat vind ik mooi. Blaudzun is in principe een singer-songwriter project. Me and my guitar. Maar we treden ook als band op.

Je muziek is donker… ben je graag in de duisternis?
Ik hou van de donkere kant van muziek. En ja, duisternis fascineert me. De nacht is een niemandsland tussen twee dagen waarin je kunt onderduiken. Het gebrek aan licht ademt melancholie uit. Ik had zelf behoefte aan muziek om te luisteren tijdens een nachtelijke autorit. Daarom heb ik dit album gemaakt.

Jullie spelen met gitaar, accordeon, lapsteel en drum. Zit achter deze samenstelling toevallig ook één van je duistere ideeën?
Ha ha.. ja ik heb wel lang gezocht naar een arrangement met een sobere bezetting ja. Ik wilde geen bass, daar heb ik een haat liefde verhouding mee. Dat lage open geluid maakt me soms kriegel. Ik wilde een vrije sound. Eens wat anders dan de klassieke rockformatie. Daar zijn er al meer dan genoeg van. Deze samenstelling is vooral met de accordeon is erg sferisch.

Als je zingt lijkt het alsof je overspoeld wordt door emoties. Is dat een act of is dat echt?
Ik voel echt niet iedere avond dezelfde emotie maar het is geen act. In de liedjes zit veel melancholie en melodie. Zeg maar dat mijn liedjes en ik elkaar steeds weer opnieuw ontmoeten. De ene keer pakt die ontmoeting anders uit dan de andere keer. Daar geniet ik steeds opnieuw van.

Duidelijk. Dank voor dit interview.

KIM VAN DER VOORDEN