FYI.

This story is over 5 years old.

Stuff

Hoe is het om een jonge homo in een Londense bende te zijn?

Nou, dat is geen feestje.
1.4.14

De Londense gangcultuur is nogal macho en vrouwonvriendelijk, maar los van dat soort onzin blijft de kans dat een bendelid homoseksueel is natuurlijk net zo groot als bij iedere andere groep mensen. Niet dat homoseksuele bendeleden daar dan voor uit zouden komen, want dan worden ze waarschijnlijk in elkaar geslagen. Dat vertelde een jong homoseksueel bendelid me tenminste, toen ik hem zover had gekregen dat hij met me wilde praten. Dat was nadat ik hem ervan overtuigd had dat ik niet voor één of andere sensatiekrant schreef en niet lid was van een andere bende.

We werden aan elkaar voorgesteld door Mike, een vriend van me die maatschappelijk werker is. Mike praat op dagelijkse basis met mensen die zich gevangen voelen in de bendecultuur, en hij bracht me in contact met iemand die we voor nu ‘Ty’ zullen noemen. Ty is al meer dan vijf jaar lid van een van grootste bendes die actief zijn in het zuiden van Londen, en hij is dus homoseksueel.

Advertentie

We spraken af in een café in het centrum van London. Nadat hij zijn hamburger had weggewerkt vertelde Ty me dat hij lid werd van de bende toen hij nog op school zat. “De meeste bendeleden woonden in mijn buurt, dus het was onmogelijk om geen contact met ze te hebben.” Mijn moeder vertelde me altijd dat ik ver bij die jongens vandaan moest blijven, maar daar luisterde ik natuurlijk niet naar. En om eerlijk te zijn wilde ik erg graag met ze omgaan, want als je dertien of veertien bent kijk je heel erg naar die mensen op.”

Tijdens zijn eerste jaren bij de bende had hij zijn eerste seksuele ervaring – met een vrouw. “We gingen naar een feestje en een meisje dat veel ouder was dan ik nam me mee naar een slaapkamer,” vertelde hij. Ty was toen ongeveer dertien jaar, hoewel hij er waarschijnlijk een stuk ouder uit zag omdat hij lang en behoorlijk gespierd is.

Hoewel Ty complimenten kreeg van de rest van de bende voor het aan de haak slaan van een vrouw, vertelt hij me: “Ik voelde me gewoon erg raar. Ik genoot er niet echt van, maar ik dacht dat dit normaal was voor je eerste keer. Maar zelfs als ik er nu alleen al aan denk word ik er misselijk van.”

Ty twijfelde al een tijdje aan zijn seksualiteit omdat hij meisjes bij hem op school of in de bende niet echt leuk vond. Hij hield het voor zichzelf en leerde de juiste seksistische grapjes te maken door uit teksten van grimenummers te putten. Op feestjes probeerde hij precies zo dronken te worden dat hij nog met zoveel mogelijk meisjes seks kon hebben. Hij zegt dat het een goede manier was om niet op te vallen en ervoor zorgde dat andere bendeleden geen vragen gingen stellen.

Advertentie

Hoe deprimerend de rol van rokkenjager spelen ook voor hem was, helaas was het niet het ergste dat hij moest doen om zijn heteroseksuele schijn hoog te houden. “De belangrijkste bendeleden haatten homo’s echt verschrikkelijk erg,” zegt hij. “Misschien kwam het omdat ze net als ik religieus zijn opgevoed, maar ik herinner me keren dat we uitgingen en dat ze zich voornamen om die avond even flink homo’s in elkaar te rammen, en dat ze hun vrienden zouden vermoorden als ze homo’s bleken te zijn. En het ergste was nog dat ik eraan meedeed, ik moest wel. Ik had niet echt een keuze – als ik niet mee had gedaan was het een belediging voor de belangrijkere bendeleden geweest, en dat had me tenminste een gebroken rib opgeleverd.”

Ty werd emotioneel toen hij me vertelde dat hij vorig jaar heeft geholpen bij het in elkaar slaan van een homoseksueel stel. De bende zag ze lopen op straat, ze hadden elkaars handen vast. Er werd besloten om ze in elkaar te slaan en hun spullen te jatten, en Ty werd gezegd dat hij daarbij moest helpen. Met tranen in zijn ogen vertelt Ty me hoe erg hij zich schaamde – hij kon een week lang niet naar zichzelf in de spiegel kijken. “Als ik ze ooit nog zou zien, dan zou ik mijn excuses aanbieden. Ik deed het omdat ik bang was, waarschijnlijk omdat dat mij ook kon overkomen. Het kan me nog steeds overkomen.”

Hij ontdekte zijn echte geaardheid na een toevallige ontmoeting met een oud schoolmaatje toen hij zestien was. “We waren goede vrienden, we voetbalden samen en speelden op de PlayStation, en toen kwam ik hem later ineens weer tegen in de bus. Toen gingen we weer veel met elkaar om – vooral overdag, als er niet zoveel bij de bende gebeurde.

Advertentie

 “Op een dag waren we aan het basketballen en liepen de spanningen nogal hoog op, en toen hebben we gezoend. In het begin was het natuurlijk een beetje ongemakkelijk, maar uiteindelijk leidde het tot andere dingen. We hebben toen een paar maanden lang in het geheim een relatie gehad – niet alleen geheim omdat we bij die bende zaten, maar ook omdat onze ouders heel erg christelijk zijn. Als de bende mij niet in elkaar had geslagen, dan had mijn moeder het wel gedaan.”

De relatie duurde een paar maanden. Toen het uitging wist Ty zeker dat hij homoseksueel was. Hij vertelt me dat hij zich er niet voor schaamde, maar dat hij wel bang was dat zijn bende erachter zou komen. Ik vraag hem hoe gebruikelijk homoseksualiteit is binnen de Londense bendes. Hoewel Ty zelf opmerkelijk open is geweest over zijn gevoelens geeft hij toe dat het moeilijk in te schatten is. “Zelfs als er meer homo’s in de bendecultuur zitten dan wordt dat overschaduwd door het gepraat over bitches, drugs, geld endat soort  dingen. Hun manier van spreken en omgaan met elkaar is één grote waarschuwing dat je maar beter niet homoseksueel kan zijn, anders heb je een probleem.

Hij zegt wel dat homoseksualiteit binnen gangs waarschijnlijk gebruikelijker is dan dat de cultuur doet vermoeden. “Ik kan niet de enige zijn. Er zijn er waarschijnlijk meer die homoseksueel of biseksueel zijn, maar natuurlijk zal niemand daar iets over zeggen. Als iemand van de bende uit de kast zou komen zou ik niet raar opkijken als het een rel veroorzaakt.”

Ty zit nog steeds bij de bende, maar is bezig om bij een jeugdcentrum vaardigheden te ontwikkelen om een eigen bedrijf te beginnen. Voor Ty is het “onmogelijk” om weg te gaan bij de bende, zeker omdat hij in een wijk woont waar hij omringd wordt door andere bendeleden. “Als ik nu weg zou gaan, dat zouden ze me te grazen willen nemen, dat weet ik zeker. Dat is ook de reden waarom zoveel jonge mensen niet weg kunnen. Ze weten dat de oudere leden ze komen opzoeken en ze helemaal lens slaan als ze überhaupt zouden overwegen om weg te gaan.”

Het leven van Londense homoseksuele bendeleden klinkt niet als een feestje.