FYI.

This story is over 5 years old.

Muziek

Natuurlijk Was Vice Aanwezig Op De Mia's

De MIA's zijn in principe niet aan een Vice reporter besteed. Ik belandde er dan ook compleet toevallig.
20.12.11

De MIA's zijn in principe niet aan een Vice reporter besteed. De verstandhouding tussen ons en de organisatie is dan ook volledig onbestaande omwille van het feit dat we, laat ons zeggen, ons tot een ander publiek richten. Dat betekent niet dat er alleen maar commerciële groepjes in aanmerking komen voor de prijzen, of dat Vice veel te hip en cool en underground is. Wat ik wil zeggen is dat het een awardshow is waar, los van enkele goede groepen, Christophe gewaardeerd wordt voor zijn schläger-talent en zelfs Leslie Ann Poppe haar mond mag openen. Niet echt mijn ding, ik bedoel ons ding, ik bedoel het ding van Vice. Eén van de betere groepen die uitgenodigd werd, was Dez Mona. Toegegeven, we hebben nooit over deze band geschreven maar dat komt doordat Vice zich liever richt tot groepen die iets minder media-aandacht krijgen en omdat ons profiel nog altijd eerder aansluit bij rock en noise. Ik ga er tevens steevast van uit dat Vice-lezers ook andere magazines lezen - en zelfs kranten want ik schat mijn lezerspubliek hoog in - waarbij men groepen als Dez Mona via een ander kanaal oppikt: Humo, Knack, RifRaf en dergelijke.

Advertentie

Dez Mona is, en dat zeg ik niet alleen omdat mijn lief de plaat grafisch heeft vormgegeven en genomineerd was voor een MIA en ik daardoor mee mocht naar de show, een interessante band. Mijn smaak staat immers altijd compleet los van gratis hapjes, gratis drank, verplichte make-up en Selah Sue. Haar haal ik aan omdat mijn tedere wederhelft zo tuk is op Mauro en ik haar beloofd had dat ze haar slag mocht slaan op voorwaarde dat ik vuile dingen zou mogen doen met dat bitsige mondje van Selah. Wat spreekt/ zingt ze toch zo scherp en bijterig. In feite vind ik haar niet eens zo'n godin. Ik heb deze voorwaarde verzonnen met in het achterhoofd dat zij Selah totaal niet kan uitstaan.

We moesten er verdorie al om 16 uur zijn. Neen, zelfs een half uur vroeger maar dat ging even niet lukken. Omdat het een award-show is en ik een verantwoordelijke bestuurder ben die nog maar eenmaal in zijn leven dronken tegen een vangrail is geknald met werkstraf tot gevolg, besloten we gebruik te maken van een taxi. 37 euro later verschenen we in één of andere studio. Na een beetje loos rondkijken en vragen waar we in godsnaam moesten zijn, werd mijn lief ontvoerd door een jongedame met badge en oortje. Het was namelijk tijd voor de make-up. Dat was ook de reden van het verplicht vroegtijdig arriveren. De dame wees mij ook een stoel aan doch schudde ik het hoofd en zei dat ik niet Dez Mona was. Ik citeer: "ik ben begeleiding". "Ah, ok, neen , dan hoef je niet geschminkt te worden". Dacht ik ook, ja.

Advertentie

Goed, even de situatie en de ruimte schetsen en vervolgens mededelen dat er veel te veel mensen op de MIA's werken. Ergens op de eerste verdieping werd iedereen verzameld. Hiermee bedoel ik de artiesten en eventuele aanhangsels zoals ik. Er was uiteraard drank voorzien waarvan gebruik gemaakt kon worden in afwachting van een medewerkster die je zou oppikken voor de make-up. Ruben Block, School Is Cool, Gabriel Rios en alle andere coole rockers waren aanwezig en hadden het geweldig druk met babbelen. Dat blond mannetje, de zanger, rook iets te fel naar nootjes. Crack-a-nut met paprikasmaak. Tja, hij wandelde voorbij en de walm ging me niet onopgemerkt voorbij. Iedereen babbelde, buiten ik. Terwijl mijn lief ergens ver weg werd bewerkt met verfpenselen, zat ik moederziel alleen in een soort loungeruimte. Over het algemeen ben ik een harde kloot, maar als drie dozijn muzikanten je aanstaren alsof je een Afrikaanse regendans doet in ondergoed van La Fille d'O waarbij het gat aan je reet uitgerekt wordt door een genetisch gemanipuleerde courgette die wortel heeft geschoten in je endeldarm, dan krijgt zelfs een pooier met een tattoo van Koning Arthurs Excalibur op zijn slurf een ongemakkelijk gevoel. Het gevolg hiervan was zo klassiek als een roze bikini in een pornografische tienerfilm: ik wendde me tot de bar en besloot om mezelf lam te zuipen.

Met Linda en Mous op de foto.

Na enkele drankjes kwamen de mannen van Dez Mona opduiken. Nu, goede muziek en wellicht zeer lieve karakters ten spijte, ik ken hen niet zo goed en had ze hoogstens een keertje ontmoet. Mous, een fotograaf die heeft meegewerkt aan het artwork van de plaat, had ik nog nooit gezien doch besloten we binnen het kwartier om vrienden te worden. Hij is een hele blijde verschijning en ik was een beetje lichthoofdig. Buiten dit argument 'klikte' het ook gewoon tussen ons en dat terwijl die gast geen druppel alcohol aanraakt en mijn dronkenschap, die later op de avond alleen maar ostentatiever tentoongespreid zou worden, niet zou veroordeelde.

Advertentie

Met Mous had ik een medeplichtige gevonden en we begonnen het tempo wat op te drijven. Hij met koffie en spuitwater, ik met bier. Een uurtje later kwam mijn lief terug van de make-up en zag ik Linda van Milk Inc lonken naar een stukje lasagne die de catering netjes had uitgestald op een lange toog met infrarood-lampen - om de delicate hapjes warm te houden. Ik besloot om twee dingen te doen. Enerzijds om Mous te vragen een foto van Linda en mij te trekken, anderzijds om te pogen mijn lief niet uit te lachen want het resultaat van poederlagen en zwarte oogsmurrie was - wat is het woord - plat. Mijn natuurlijke schoonheid waarmee ik het bed deel was klaar om een dansje te plaatsen in LaRocca. Dat heb ik haar die avond niet gezegd, om het moreel staande te houden.

Ik vergeet bijna dat ik een klein betoog ging houden over het teveel aan werkkrachten tijdens de show. Wel, dat geldt voor iedere grote show. Men slaagt erin, en volgens mij doet men dit opzettelijk, om niets, maar dan ook niets op een duidelijke manier aan te duiden. Waar moet je zijn, hoe geraak je daar, wie moet je aanspreken,… Allemaal vragen die opgelost kunnen worden met de meest eenvoudige zaken, zoals een bordje in de vorm van een pijl. Stel je voor dat je slechts een pijltje hoeft te volgen om tot bij de make-up of het bier terecht te komen. Niets daarvan. In plaats van bordjes plaatst men een leger mensen. Assistentes, burgers, medewerksters. En zij zorgen ervoor dat je terecht komt. Mijn wederhelft werd maar liefst door vijf medewerksters 'overgenomen' vooraleer ze het regiment der visagisten bereikte, hoe waanzinnig is dat? Trouwens, ze wist me ook enkele roddels door te vertellen die ze had opgedaan bij de schminksters. Onder andere volgende melding: Selah zei dat ze haar kapsel zelf ging doen. Rondslaande paniek bij de visagisten, aardbevingen in een glas rioolwater met een schijfje limoen op de rand geprikt.

Na de lasagne werd het allemaal een beetje wazig. Volgende zaken herinner ik me nog. Dez Mona moest zich zoals iedere band laten fotograferen op de rode loper met mijn lief erbij; mijn lief won de prijs voor beste artwork; ik sloeg over op sterke drank; ik deed alsof ik zelf de MIA had gewonnen; ik nam deel aan de TV-show en kreeg een enerzijds een slechte zitplaats omdat ik recht in beeld zat, anderzijds een goed zitje omdat ik nét een trapje lager zat dan Regi en Linda en ik tegen haar knieën kon leunen moest ik daar zin in krijgen (echt waar).

Ik ging over naar champagne omdat die tijdens de TV-show iets te rijkelijk voor handen was; ik liet een foto trekken met Sugar Jackson; mijn lief slijmde bij Geike om het artwork van haar volgende plaat te maken; mijn lief vertelde me dat die nieuwe van Hooverphonic een ongelofelijke trut is waarop ik repliceerde dat Alex Callier in de donkere lounge met zijn Ray Ban op zijn smoel rondliep en dat ik dat ongelofelijk puberaal vond; ik had een gesprek met mijn ex-hoofdredacteur/mentor over, goh ja, ik weet het niet meer maar ik vond het vreemd om hem daar te zien en was blij hem nog eens ontmoet te hebben; ik lachte even met Ruben Blocks maatpak omdat hij misschien iets te hard bezig is met zijn kledij mits hij het laatste jaar in ieder magazine geïnterviewd wordt omwille van zijn maatpakken; ik zei nog vlug dat die mannen van School Is Cool moeten oppassen want ze willen iets te modebewust overkomen en bij hen werkt dat gewoonweg niet omdat ze het van hun indie geïnspireerde vriendelijkheid moeten hebben; tot slot begon ik op Mous zijn rug te springen en daarna lag ik in mijn bed.

Samen op de foto met Mous en Sugar Jackson.

Mijn lief, de winnares van de avond, vond mijn gedrag totaal niet irritant.

Toch zot dat die gast geen druppel alcohol aanraakt.

Geen idee.

Foto's door Mous Lamrabat

Dank aan Dez Mona