Daarnaast sprak Noisey ook met Daniel Cronin, een fotograaf die drie keer op rij The Gathering bezocht en intieme portretten schoot van Juggalo’s. Hij vertelt over Juggalo’s en zijn recent verschenen fotoboek. Interview onder deze foto:

Noisey: Hoe kwam je voor het eerst in aanraking met Juggalo’s en Insane Clown Posse?

Daniel Cronin:Ik hoorde voor het eerst over Juggalo’s ergens tegen het einde van de jaren negentig. De groep was vaker te gast bij een populair radioprogramma voor jongeren. Ze leken me wel grappig, maar ik luisterde niet naar hun muziek. Nadat ik was afgestudeerd zocht ik een subcultuur om te fotograferen, maar het leek alsof alles op dat gebied al gedocumenteerd was. Toen ik op een ochtend in Portland een stuk of honderd mensen in de rij zag staan om kaarten te kopen voor Twizted realiseerde ik me dat er een hele cultuur was ontstaan rondom nu-metal-rapgroepen.

Je boek gaat niet specifiek over Juggalo’s. Het gaat over het festival The Gathering, waar sympathisanten van de Juggalo-levensstijl vanuit heel Amerika bij elkaar komen. Bezocht je The Gathering voor het eerst als fan of als fotograaf?

Mijn eerste keer was in 2010 en toen ging ik als fotograaf. Toen had ik al een twintigtal portretten geschoten bij een ICP-concert. Dat smaakte naar meer en ik wou dolgraag naar The Gathering, maar ik kreeg geen perskaart. Ik heb toen zelf een ticket gekocht. Ik was letterlijk één van de drie journalisten daar, tussen de duizenden Juggalo’s. We verbaasden ons met zijn drieën over praktisch alles wat zich daar afspeelde. Er hing een speciale sfeer omdat iedereen zo innig met elkaar verbonden was door dat wij-tegen-de-rest-gevoel.

Die ideologie van Juggalo’s, zou je die het best kunnen omschrijven als extreem idealistisch of juist heel nihilistisch?

Ik denk dat Juggalo’s in het dagelijks leven heel nihilistisch zijn, maar ik heb eigenlijk geen recht van spreken. Die keren dat ik met Juggalo’s omging was tijdens The Gathering, en dat is toch voor iedere Juggalo de meest idealistische tijd van het jaar. Ze leven dan echt als een soort commune. Als ze weer naar huis gaan vervallen ze weer in hun oude nihilistische levenspatroon, met onderbetaalde baantjes en rekeningen die op tijd betaald moeten worden.

Zelfs na het beluisteren van de lyrics van de ICP-track What Is a Juggalo? weet ik nog steeds niet goed wat een Juggalo nou precies is. Het lijkt alsof het een samengeraapt zootje is van veel verschillende elementen.

Dat is juist het hele ding met Juggalo’s. Ze zijn overal, en er zijn geen echte do’s and don’ts voor Juggalo’s. Je kunt er je vinger niet makkelijk opleggen en de subcultuur is nogal open voor eigen interpretatie. Jezelf zijn staat bij de hele Juggalo-cultuur hoog in het vaandel, dus iedereen die van de ICP houdt kan er een eigen invulling aan geven. Natuurlijk is het een beetje dubbelop—jezelf zijn door tegelijk heel actief deel uit te willen maken van een specifieke subcultuur. Maar de Juggalo’s hebben schijt aan alles en iedereen die anders denkt en dat is volgens mij de belangrijkste pijler van de hele subcultuur.

Tegen wat voor problemen liep je op toen je Juggalo’s wilde fotograferen op The Gathering?

De eerste keer dat ik ging was nogal overweldigend. Ik voelde me niet echt op mijn gemak omdat ik geen idee had waar ik terecht was gekomen. Het tweede jaar was ik er al aan gewend en wist ik precies hoe ik mensen kon benaderen voor een portret. Ik kan me maar twee keer herinneren dat ik werd lastiggevallen, en dat vind ik niet meer dan normaal. Die Juggalo’s hadden zoiets van: “Wat kom je hier doen, rot op met je camera.” Dat komt waarschijnlijk doordat ik me middenin hun comfort zone bevond. Wat hen betreft hoeft de buitenwereld niets van The Gathering mee te krijgen. Om die reden ga ik ook geen Juggalo’s fotograferen die openlijk drugs gebruiken of verkopen. Dat vind ik te makkelijk. Die foto’s zie je overal al staan. Ik ben er niet om Juggalo’s neer te zetten als drugsgebruiker, maar als mens. Bovendien wordt er op elk festival drugs gebruikt, dus dat is niks speciaals.

Heb je Violent J en Shaggy 2 Dope, de oprichters van ICP, weleens ontmoet?

Ja man, ik heb ze vorig jaar ontmoet en meteen een portret van ze geschoten. Ik had een iPad bij me waar wat werk van me opstond. Ik liet het aan ze zien en ze waren erg enthousiast. Ze kenden me van voorgaande festivals. Ze boden zelfs aan om het voorwoord van mijn fotoboek te schrijven. Eigenlijk reageerden ook alle Juggalo’s goed op het feit dat ik met een boek bezig was. Ze wensten me succes en juichten het alleen maar toe eigenlijk.

Hier zie je een foto waarop Daniel de Insane Clown Posse vereeuwigt, compleet met penis-logo rechts in de hoek.

Je fotografeert Juggalo’s erg intiem en ik verbaas me erover hoe je ze zo kunt neerzetten. Je zou eerder denken dat Juggalo’s cameraschuw zijn en voorzichtig omspringen met de manier waarop ze geportretteerd worden. Ze worden immers vaak gezien als een bende van drugsverslaafde verkrachters, als we de berichtgeving in de media moeten geloven.

Een enkele keer kreeg ik de wind van voren, dan denken ze dat ik de zoveelste paljas met een camera ben die ze eens even lekker te kakken gaat zetten. Toch wist ik bij het merendeel van de gevallen vrij eenvoudig het vertrouwen te winnen en zo kon ik ze ook intiem neerzetten.

Ben je klaar met de Juggalo-cultuur nu je boek uit is?

Nee, ik wil teruggaan en nog meer schieten. Ik hoop alleen dat de Juggalo’s mijn werk op prijs zullen stellen.

Maak je je daar zorgen om?

Ja en nee. Mijn interacties met Juggalo’s over het boek waren allemaal positief. Maar dat kan veranderen wanneer ze inzien dat het gaat om een fysiek product dat iemand daadwerkelijk gaat proberen te verkopen. Toch hoop ik dat ze begrijpen dat ik ze op een eerlijke manier probeer neer te zetten. Ik ben oprecht geïnteresseerd in deze subcultuur. Ze hebben iets unieks en ik wil graag dat de buitenwereld dat ook ziet.